All Chapters of Married to my Ex's Billionaire Uncle: Chapter 71 - Chapter 80

Zamira Rios POV Hindi ko alam kung anong mas nakakabigla sa gabing iyon kung yung katotohanang pumayag akong sumama kay Santi sa isang date, o yung realization na sa kabila ng lahat ng nangyari sa amin, may bahagi pa rin sa akin na gustong makita kung saan ito patutungo. Hindi ito simpleng hapunan lang. Hindi ito yung tipikal na labas ng mag-asawa na puno ng kilig at kasiyahan. Para sa amin, ito ay parang isang pagsubok. Isang pagkakataon para malaman kung may pag-asa pa bang buuin ang isang bagay na nagsimula sa maling paraan. Habang nakaupo ako sa passenger seat ng sasakyan niya, hindi ko maiwasang mapatingin sa repleksyon ko sa bintana. Maayos ang ayos ko, simple pero elegante, hindi sobrang bongga pero sapat para iparamdam sa sarili ko na may halaga ako. Hindi ko ito ginawa para sa kanya. Ginawa ko ito para sa sarili ko. Pero hindi ko rin maitatanggi na may maliit na bahagi sa akin na nagtataka kung ano ang iniisip niya habang pinagmamasdan niya ako kanina bago kami umalis. “Ar

Zamira Rios POV Hindi ko alam kung bakit simula pa lang ng umagang iyon ay may kakaiba na akong pakiramdam. Parang masyadong tahimik ang buong mansyon. At sa bahay na gaya ng pag-aari ni Santi Del Fierro, ang katahimikan ay hindi basta katahimikan lang. Karaniwan kasi, kahit hindi nagsasalita ang mga tao, may kung anong bigat ang hangin—mga yapak ng staff, tunog ng pinto, mahinang usapan sa hallway, o kaya naman ay tunog ng telepono mula sa opisina niya. Pero ngayong umaga? Wala. As in wala. Pagmulat ko pa lang ng mga mata ko, napansin ko agad na bakante ang kabilang side ng kama. Gusot ang bedsheet kung saan siya nakahiga kagabi, pero malamig na iyon nang hipuin ko. Ibig sabihin, matagal na siyang gising. Bahagya akong napaupo sa kama at pinasadahan ng tingin ang silid. Malinis. Maayos. Tahimik. “Santi?” tawag ko, kahit alam kong malamang ay wala siya roon. Walang sumagot. Napabuntong-hininga ako bago bumangon. Kinuha ko ang robe ko at isinuot iyon sa manipis kong

Zamira Rios POV “Dahan-dahan,” sabi ni Santi habang inalalayan niya akong maglakad. “Kung mabubuwal ako rito, isusumbong kita sa mama ko,” reklamo ko habang hawak ko ang braso niya. “You say that like your mother doesn’t already like me.” “Feelingero.” “She invited me into her kitchen,” kalmado niyang sagot. “That means I’ve been accepted.” Napanguso ako kahit hindi naman niya nakikita. “Mayabang.” Pero sa totoo lang, gusto kong matawa. Mula nang takpan niya ang mga mata ko sa garden, parang ibang bersyon ni Santi ang kasama ko. Hindi siya iyong karaniwang malamig, kontrolado, at halos laging seryoso. He still had that commanding presence, yes. Pero ngayong araw, mas… magaan siya. Mas malapit. Mas totoo. Narinig ko ang pagbukas ng isang pinto, saka ang bahagyang pagbabago ng tunog ng paligid. Hindi na ito tunog ng hard flooring ng mansyon. Parang mas maluwag. Mas maaliwalas. May bahagyang ihip ng hangin. “Wait,” sabi ko. “Nasa labas ba tayo?” “No.” “Roofdeck?

Zamira Rios POV Hindi ko alam kung paano naging posible na mula sa pinakamagandang araw ng buhay ko… bigla akong bumagsak sa isa na namang bangungot. Pagkalabas namin ni Santi sa glass conservatory, hindi pa rin nawawala ang init sa dibdib ko. Parang kahit simpleng dampi lang ng mga daliri niya sa likod ko habang naglalakad kami pabalik sa loob ng mansyon ay sapat na para paalalahanan akong totoo ang lahat ng nangyari. Ang singsing sa daliri ko. Ang pag-amin niya. Ang halik niya. Ang mahal kita naming dalawa. Sa totoo lang, pakiramdam ko ay lumulutang ako. At siguro iyon ang dahilan kung bakit hindi ako agad kinabahan nang makita kong mabilis na naglalakad palapit si Tomas, ang isa sa mga tauhan ni Santi sa seguridad. Pero nang mapansin kong hindi siya mapakali, saka ako kinabahan. “Sir,” seryoso niyang sabi kay Santi, “may problema po sa main gate.” Agad tumigas ang panga ni Santi. “What is it?” “Si Sir Nico Del Fierro po.” Parang may malamig na tubig na big

Zamira Rios POV“Talaga ba?” singhal ni Nico, saka siya humalakhak nang mapakla. “Then let’s see kung gano’n ka katapang ipagtanggol siya kapag lumabas ang lahat.”Kumunot ang noo ko. “Anong sinasabi mo?”Ngumisi siya.I hated that look.Iyon iyong klase ng ngiti na alam mong may tinatago. Na may alas. Na may balak manakit.May inabot siya mula sa loob ng kotse niya—isang brown envelope.Agad akong kinabahan.Sa tabi ko, naramdaman kong tumigas lalo ang tindig ni Santi.“Nico,” malamig niyang sabi, “don’t test me.”“But you already tested me, Tito.” Tinaas ni Nico ang envelope para makita ng media. “At mukhang panahon na para lumabas ang mga sikreto ng pamilyang ito.”“Stop it!” hindi ko napigilang sigaw.Lumingon siya sa akin, at sa kauna-unahang pagkakataon mula nang dumating siya, nakita ko ang totoong laman ng mga mata niya.Hindi pagmamahal.Hindi pagsisisi.Possession.Obsession.At wasak na pride.“You should’ve come back to me when I gave you the chance,” aniya. “Pero pinili m