All Chapters of Married to my Ex's Billionaire Uncle: Chapter 81 - Chapter 90

Zamira Rios POVHumakbang ako mula sa likod ni Santi. Ramdam ko agad ang bahagya niyang paggalaw, parang gusto niya akong pigilan, pero nang maramdaman siguro niyang determinado ako, hinayaan niya ako.Tumayo ako nang tuwid sa tuktok ng hagdan, nakatingin kay Nico na ngayon ay hawak-hawak ng dalawang guwardiya.Pagod na pagod na ako.Pagod na sa gulo niya.Sa ego niya.Sa paninisi niya.Sa ilusyon niyang may karapatan pa rin siya sa akin.“You want everyone to hear this?” tanong ko, sapat ang lakas para marinig ng media. “Fine. Makinig kayong lahat.”Naramdaman kong bumilis ang tibok ng puso ko, pero hindi na ako umatras.“Walang inagaw si Santi sa’yo,” mariin kong sabi. “Dahil matagal na akong nawala sa’yo noong pinili mong lokohin ako.”Hindi makapagsalita si Nico.Nakita ko ang panginginig ng panga niya. Ang pamumula ng mga mata niya. Ang pagkawasak ng pride niya sa harap ng publiko.Pero hindi pa rin ako naawa.“Hindi mo ako mahal,” dagdag ko. “You wanted to own me. Control me. Ke

Zamira Rios POV Mas tumigas ang tono niya sa huling salita, at naramdaman kong sumikip ang dibdib ko hindi dahil sa takot—kundi dahil ramdam ko kung gaano siya kapersonal tamaan ng ginawa ni Nico. Huminga ako nang malalim. “Ano’ng eksaktong gagawin mo sa business side?” I watched him carefully. Hindi siya iyong lalaking basta magsasalita ng plano. Hindi rin siya iyong tipong nagpapaliwanag nang mahaba. Kaya nang tumingin siya sa akin na para bang tinitimbang kung gaano karami ang sasabihin niya, alam kong binibigyan niya ako ng access sa bahagi ng mundo niyang hindi basta-basta binubuksan. “He’s been using the Del Fierro name to maintain investor trust in one of his side ventures,” he said finally. Kumunot ang noo ko. “Iyong sarili niyang business?” “A vanity company with borrowed credibility,” malamig niyang sagot. “Wala iyong lakas kung wala ang apelyido ko sa likod.” Nanahimik ako. Biglang naalala ko ang ilang beses na narinig kong nagyayabang si Nico noon tungkol sa mga “

Zamirq Rios POV “Santi.” Tumingin siya sa akin habang tinatanggal ang cufflinks niya. “Hmm?” “Scary ka.” Isa sa mga kilay niya ang bahagyang tumaas. “That’s your response?” “Anong gusto mo? Pumalakpak ako?” A shadow of amusement crossed his face. “You could.” Napailing ako. “Grabe. Wala ka talagang konsensya minsan.” “Mali.” Napakunot-noo ako. “Ha?” Lumapit siya sa akin. “I have a conscience.” Huminto siya sa harap ko. “Selective lang.” Hindi ko napigilang mapangiti kahit stressed ako. “Napaka-comforting naman niyan.” “It should be.” “Bakit?” “Because it’s never against you.” Natahimik ako. There he was again—iyong lalaking kayang magbagsak ng kumpanya sa umaga at magbitaw ng linyang sapat para guluhin ang puso ko pagkatapos. “Zamira.” Napakurap ako. “Hmm?” His expression changed. Nawala ang bahagyang biro. Bumalik ang bigat. “There’s something else.” Agad akong kinabahan. “Ano?” “Nico transferred funds two weeks ago.” Kumunot ang noo ko. “Funds?” “From a subsi

Zamira Rios POV Hindi ko alam kung ano ang susunod na sasabihin ni Nico, pero sigurado akong hindi niya ititigil hangga’t hindi niya kami nadudurog. “At as for Zamira Rios—” Awtomatiko akong nanigas. “I believe she deserves sympathy,” dugtong niya. “What the hell,” bulong ko, halos hindi makapaniwala. Nico sighed dramatically. “She may not even realize the extent to which she is being managed.” That did it. “Enough.” Kinuha ni Santi ang tablet at ibinigay sa tech staff. “Turn it off.” “Sir—” “Now.” Agad itong sumunod. Nabingi ako sa katahimikan matapos mawala ang boses ni Nico. Pero mas nakakatakot ang katahimikan ni Santi. Dahan-dahan siyang huminga, isang beses, dalawa, saka humarap sa akin. At sa mukha niya, wala na ang kahit katiting na awa para sa pamangkin niya. “It’s done,” sabi niya. Nanlaki ang mga mata ko. “Ano’ng done?” “No more internal handling. No more quiet containment.” “Santi—” “I tried to keep this within family lines,” putol niya, malamig na malam

Zamira Rios POV Ayokong sagutin agad dahil hindi ko naman masabing oo. Pero hindi ko rin masabing gusto ko itong paraan niya. “Sa tingin ko…” marahan kong sabi, “natatakot ka.” His expression didn’t change pero doon ko siya pinakanatamaan. Dahil sa loob ng ilang segundo, wala siyang sinabi. Hanggang sa nagsalita siya sa wakas. “Yes.” Nanahimik ako dahil hindi iyon ang inaasahan kong isasagot niya sa tanong ko. Akala ko didipensahan niya ang sarili niya. Sasabihin niyang protocol ito, necessity ito, responsibilidad ito. Pero hindi. Inamin niya lang. Simple. Direkta. Walang depensa. “I’m afraid,” ulit niya, mas mahina na ngayon, “because someone thought they could watch you. Photograph you. Reach for you.” Tumigas ang panga niya. “And I won’t allow that.” May kung anong kumirot sa dibdib ko. Hindi ko alam kung dahil sa takot, o sa paraan ng pagkakasabi niya noon. Marahan kong hinawakan ang pulsuhan niya. “Santi…” He closed his hand over mine. “From now on, y