All Chapters of Married to my Ex's Billionaire Uncle: Chapter 61 - Chapter 70

Zamira Rios POV Hindi ko alam kung anong mas nangingibabaw habang papalapit ako sa mansyon ni Santi kung takot ba, galit, o yung natitirang pagmamahal na pilit kong nilulunod sa loob ng tatlong araw na paglayo ko. Pero isang bagay ang malinaw sa akin habang nakatitig ako sa malaking gate na dati ay parang pangarap ko lang pasukin, hindi ako bumalik dahil gusto ko siyang makita, bumalik ako dahil kailangan ko nang harapin ang lahat. Si Nico ang dahilan kung bakit ako nandito. Pero si Santi ang dahilan kung bakit ang sakit pa rin. Habang bumababa ako ng sasakyan, pakiramdam ko bawat hakbang ko papasok sa lugar na iyon ay may kasamang bigat na hindi ko maipaliwanag. Parang bawat sulok ay may alaala, bawat pader ay may kwento, at bawat hakbang ay paalala kung gaano ako naging mahina sa lalaking iyon. Pagbukas ng pinto, agad akong sinalubong ng katahimikan. Walang staff na nagmamadali, walang ingay o galaw, kundi isang uri ng tahimik na parang may naghihintay. At alam kong siya iyon.

Zamira Rios POV Hindi ko alam kung anong mas nangingibabaw sa sandaling iyon kung yung galit ba na pilit kong kinikimkim mula pa noong gabing nasaktan ako, o yung takot na unti-unting gumagapang sa loob ko dahil sa mga salitang binitawan niya. Dahil kung kanina, akala ko ang kalaban ko lang ay ang sarili kong emosyon, ngayon malinaw na may mas malaki pa pala akong haharapin. Hindi lang ito tungkol sa amin ni Santi. Hindi lang ito tungkol sa isang kasal na nabuo sa maling pagkakataon at nasubok ng maling alaala. May ibang tao na nakatali sa lahat ng ito ang isang taong hindi ko pa lubos na kilala pero sapat na para maramdaman kong delikado siya. At ang mas masakit… hindi ako pinili ni Santi na ilayo mula sa panganib na iyon sa pamamagitan ng pagbitaw. Pinili niyang manatili ako sa gitna nito. “I can’t lose you, Zamira.” Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang mga salitang iyon, parang may sariling buhay, parang pilit akong hinihila pabalik sa kanya kahit anong gawin kon

Zamira Rios POV Hindi agad umalis ang bigat sa dibdib ko kahit matapos kong marinig ang lahat ng paliwanag ni Santi. Kung tutuusin, iyon na ang sagot na matagal ko nang hinihingi ang isang malinaw na dahilan kung bakit may puwang si Dahlia sa buhay niya, kung bakit may mga bagay siyang itinago, kung bakit may mga pagkakataong pakiramdam ko ay hindi ako sapat. At ngayon na alam ko na ang totoo, akala ko gagaan ang pakiramdam ko, na magiging mas madali ang desisyon ko kung mananatili ba ako o tuluyang lalayo. Pero sa halip, parang mas lalo lang naging magulo ang lahat. Dahil kung kanina, galit lang ang nararamdaman ko, ngayon may halo na itong pag-unawa at iyon ang mas nakakabahala. Tahimik kaming nakatayo sa gitna ng sala, magkalapit pero parang may manipis na pader na hindi ko pa kayang sirain. Hindi na siya nagsasalita, para bang hinahayaan niya akong iproseso ang lahat, at sa totoo lang, iyon ang mas mahirap. Dahil kapag wala siyang sinasabi, mas lalo kong naririnig ang sarili kon

Zamira Rios POV Hindi ko agad napansin ang presensya niya sa likod ko. Abala pa rin ako sa pakikipag-usap kay Nico, abala sa pagpigil sa emosyon na pilit kong pinapakalma, abala sa pagdedesisyon na sa wakas ay nailabas ko nang hindi ko man lang napag-isipan nang maayos. Hindi ko alam kung saan nanggaling ang lakas para sabihin iyon, kung bakit sa lahat ng pagkakataon, doon ko pa nasabi na hindi na ako makikipaghiwalay, pero isang bagay ang sigurado ako, hindi iyon dahil kay Nico. Dahil iyon ang unang beses na hindi siya ang naging dahilan ng desisyon ko. “I’ll make sure you regret this,” malamig na sabi ni Nico mula sa kabilang linya. “Do whatever you want,” sagot ko, pagod na ang boses pero buo pa rin. “Hindi na ako yung taong kaya mong takutin.” At bago pa siya makapagsalita ulit, pinatay ko ang tawag. Biglang tahimik ang buong kwarto na parang may kung anong naghihintay na mangyari. Huminga ako nang malalim, saka dahan dahan kong ibinaba ang phone ko. Ramdam ko ang

Zamira Rios POV Hindi ko alam kung saan nanggaling ang tapang ko, pero habang nakatayo ako sa harap ni Dahlia, hindi ko na nararamdaman yung dating panghihina na lagi kong nararamdaman tuwing nandyan siya. Parang may kung anong nagbago sa loob ko, parang may piraso ng sarili ko na sa wakas ay nabuo matapos kong marinig ang buong kwento ni Santi. Hindi ako bulag sa katotohanan. Hindi ako nagpapanggap na okay ang lahat. Pero hindi na rin ako yung babaeng magpapatalo sa takot. “At ano ang balak mong gawin ngayon?” tanong niya, mas malamig na ang tono, pero ramdam ko na may halong inis. “Nothing,” sagot ko, simple pero buo. “Hindi ko kailangang gumawa ng kahit ano.” Napakunot ang noo niya. “You’re not even going to fight for him?” Napangiti ako nang bahagya. “Hindi ko kailangang ipaglaban ang isang bagay na pinili na ako, Dahlia.” At doon siya tuluyang natahimik hindi dahil wala siyang masasabi, kundi dahil hindi niya inaasahan ang sagot ko. “You’re naive,” sa wakas ay sabi niya, p