جميع فصول : الفصل -الفصل 50

Zamira Rios POVHalos maramdaman ko pa ang init ng pagtatalo namin ni Santi na parang nakadikit pa rin sa balat ko kahit ilang segundo na ang lumipas, at kung hindi lang biglang may pumasok sa eksena ay siguro tuluyan na kaming sumabog pareho sa galit na kanina pa namin pinipigilan, pero sa isang iglap ay naputol ang lahat nang marinig ko ang pamilyar na boses na iyon mula sa likuran niya, at parang may kung anong humila sa buong katawan ko para tumahimik kahit gusto ko pang ipagpatuloy ang laban na hindi ko naman sinimulan pero ako ang mas nasasaktan.“Oh… am I interrupting something?” tanong ni Dahlia, may bahagyang ngiti sa labi niya na hindi ko alam kung inosente ba o sadyang may laman, at sa sandaling iyon ay kusa akong natahimik, hindi dahil wala na akong sasabihin kundi dahil ayoko nang magmukhang katawa-tawa sa harap ng babaeng malinaw na may ibang lugar sa buhay ni Santi kaysa sa akin, kaya kahit ramdam ko ang pag-igting ng mga kamay ko ay pinili kong kontrolin ang sarili ko

Zamira Rios POV “Because you keep giving me reasons to!” sagot ko agad, pero bago ko pa matapos ang sasabihin ko ay bigla niyang hinila ako palapit sa kanya at sa isang iglap ay naramdaman ko na lang ang labi niya sa labi ko, isang mapusok, mariin, at halos mapilit na halik na tuluyang nagpahinto sa lahat ng tumatakbo sa isip ko. Nanlaki ang mata ko sa gulat, pilit siyang itinutulak palayo pero parang hindi sapat ang lakas ko kumpara sa higpit ng hawak niya sa akin, at habang tumatagal ay unti-unti kong naramdaman kung paano nagiging magulo ang lahat sa loob ko, kung paano nawawala ang galit at napapalitan ng kung anong init na hindi ko kayang kontrolin, at kahit pilit kong sinasabi sa sarili ko na itulak siya palayo ay parang hindi na sumusunod ang katawan ko sa isip ko hanggang sa hindi ko na namalayan na tumutugon na rin ako sa halik niya, na para bang lahat ng sakit at galit ay biglang nagiging ibang klaseng emosyon na mas lalong nagpapagulo sa akin. Nang tuluyan siyang kumal

Zamira Rios POV Hindi pa tuluyang nawawala ang init ng pagtatalo namin ni Dahlia nang maramdaman ko ang presensya ni Nico na unti-unting lumapit sa akin, at kahit hindi ko siya tinitingnan ay ramdam ko ang bigat ng titig niya na parang may gustong ipilit, may gustong sabihin na hindi niya mapigilan, at sa totoo lang ay wala akong balak makipag-usap sa kanya dahil sapat na ang gulo na meron ako sa araw na ito, pero bago pa ako makatalikod ay agad na siyang nagsalita.“We need to talk,” sabi niya, mababa ang boses pero may diin na hindi pwedeng balewalain, at doon ako napahinto kahit ayoko, dahil sa paraan ng pagsasabi niya ay parang wala akong choice kundi harapin siya.“Not now, Nico,” sagot ko, malamig, habang iniiwas ko ang tingin ko sa kanya, umaasang titigil na siya at hahayaan na lang ako, pero kilala ko siya at hindi siya titigil hangga’t hindi niya nakukuha ang gusto niya.“Now,” ulit niya, mas mariin, at sa pagkakataong iyon ay naramdaman ko ang inis na muling umaakyat sa dib

Zamira Rios POV Pagkababa ko mula sa itaas ay hindi ko na kailangang maghanap pa kung nasaan si Santi dahil agad ko siyang nakita sa sala, nakatayo malapit sa malaking bintana, tahimik pero halatang hindi maganda ang timpla ng mood, at sa paraan pa lang ng pagkakatayo niya ay alam kong may mali, na parang may hinihintay siyang paliwanag na hindi ko pa ibinibigay, at kahit gusto kong umiwas ay parang hindi ko na kayang takasan pa ang panibagong gulo na naghihintay sa amin. “You took long enough,” bungad niya agad nang mapansin niya ako, mababa ang boses pero may diin na agad nagpatigas sa katawan ko, at sa sandaling iyon ay napairap ako kahit hindi ko pinahalata. “I was talking,” sagot ko, diretso, habang lumalapit ako sa kanya, at kahit kalmado ang boses ko ay ramdam ko ang pagod sa loob ko na parang wala na akong energy makipagtalo pero alam kong hindi iyon maiiwasan. “With Nico,” dagdag niya, at sa paraan ng pagbanggit niya sa pangalan nito ay parang may kakaibang diin na hindi

Zamira Rios POVHindi siya agad sumagot sa huling tanong ko, pero sa paraan ng pagtitig niya sa akin ay parang may kung anong mabigat na nakatago sa likod ng mga mata niya na pilit niyang kinokontrol, at habang tumatagal ang katahimikan sa pagitan namin ay mas lalo kong nararamdaman kung gaano kalapit ang pagitan namin, kung paano halos maghalo ang hininga namin sa sobrang lapit, at kahit gusto kong umatras ay parang hindi gumagalaw ang mga paa ko, na para bang may kung anong pumipigil sa akin na kumawala sa sandaling iyon.“Don’t push me, Zamira,” bulong niya ulit, mas mababa ang boses, mas mariin, at sa paraan ng pagsasabi niya ay parang may kasamang babala na hindi ko dapat balewalain, pero sa halip na matakot ay lalo lang akong napatitig sa kanya, pilit hinahanap kung ano ba talaga ang totoo sa mga sinasabi niya.“Then stop giving me reasons to push back,” sagot ko, halos pabulong din pero puno ng emosyon, at sa sandaling iyon ay ramdam ko kung paano unti-unting bumabalik ang laha