บททั้งหมดของ Married to my Ex's Billionaire Uncle: บทที่ 51 - บทที่ 60

Zamira Rios POV Kung may balak man kayong matulog nang mahimbing pagkatapos ng isang high-altitude liquidation sa Tagaytay, siguraduhin niyo muna na hindi niyo katabi ang isang dambuhalang bilyonaryo na may recovery rate ng isang gaming laptop. Dahil habang nakikinig ako sa mahinang ugong ng hangin at fog sa labas ng glass balcony, nararamdaman ko na naman ang unt-unting paggapang ng isang pamilyar at mainit na palad sa may bewang ko. “Santi, putsa naman,” pabulong kong asik habang pilit kong isinusiksik ang mukha ko sa dambuhalang unan. “Sabi mo kanina tapos na ang audit. Umaga na o, malamig ang panahon, mas masarap mag-hibernate kaysa mag-execute ng panibagong round ng physical expansions.” Santi let out that short, deep velvet chuckle right against my bare shoulder. Mas lalo pa niyang isiniksik ang kanyang chiseled, hubad na katawan sa likod ko, effectively trapping my frozen toes between his long legs underneath the thick duvet. The raw, heavy scent of his peppermint cologne mix

Zamira Rios POV Kung may marathon man para sa pinakamabilis na pag-atras ng isang galit na matanda kasama ang kanyang takot na legal team, paniguradong nanalo na si Don Alberto ngayon. Panooring lumabas ng conservatory ang biyenan ko sana noon habang nanginginig ang tuhod ng abugado niya ay mas nakakabusog pa kaysa sa luxury breakfast na inihahanda ng mga chef sa kusina. Nang tuluyan nang sumara ang dambuhalang glass doors at maiwan kaming dalawa lang ni Santi sa loob ng glass room, doon ko lang pinakawalan ang hiningang kanina ko pa tinitipid sa loob ng dibdib ko. “Putsa talaga, Santi. Feeling ko nabawasan ng tatlong taon ang life expectancy ko sa tindi ng tension,” huff ko, pabalagbag kong isinandal ang likod ko sa velvet sofa habang pilit kong inaayos ang manipis na tela ng aking beige silk slip dress. Hindi sumagot ang asawa ko. Sa halip, narinig ko ang pamilyar na tunog ng pagtanggal ng butones ng kanyang charcoal gray suit jacket. Lumingon ako, at doon ko nakita ang unt-untin

Zamira Rios POV Kung may investment hazard map man para sa mga kababaihang piniling pakasalan ang tiyuhin ng ex nila, siguradong may malaking pulang banta sa tapat ng pangalan ni Nico Del Fierro ngayon. Seryoso, hindi ko alam kung anong klaseng tibay ng mukha ang mayroon ang lalaking ’to. Pagkatapos ma-lockdown ang kanyang bilyong pisong trust fund kagabi, nagawa pa niyang bumiyahe patungong Batangas para lang harangin ang supply chain ng Rios Group. “Santiago, dahan-dahan naman sa paghawak. Baka mamaya may makakita na naman sa atin sa labas ng dining room,” pabulong kong saway habang pilit kong inaayos ang malaking kwelyo ng aking oversized white knit sweater. Sumandal si Santi sa kanyang upuan, his dark eyes narrowing into that cold, ruthlessly dangerous tycoon stance na literal na nagpapababa ng temperatura sa loob ng silid. Inilapag niya ang kanyang tinidor na lumikha ng isang matalim na metallic click sa tapat ng mamahaling plato. Ang tindi ng contrast niya—naka-suot lang siya

Zamira Rios POV Kung may commercial vehicle regulations man laban sa pagpapatakbo ng mga luxury SUV habang ang mga pasahero sa likod ay abala sa pag-aayos ng kanilang nagulong sistema, dapat ay kanina pa kami hinuli sa Star Tollway. Kasalukuyan kaming nakasakay sa likod ng isang premium, bulletproof na Cadillac Escalade na humahagibis patungong Batangas port. Pagkatapos ng dambuhalang tabletop merger na ginawa ni Santi sa ibabaw ng mahogany dining table kanina, halos hindi ko na maramdaman ang sarili kong mga binti. Naka-suot pa rin ako ng hineram kong oversized white knit sweater, pero pinalitan ko na ang ibaba ng isang stretchable dark denim jeans na nahanap ni Ariella sa emergency wardrobe bag ko. “Zamira, stop vibrating the compact mirror. Nahihilo ako sa’yo,” baritono at paos na boses ni Santi ang bumasag sa ugong ng air conditioning ng sasakyan. Lumingon ako sa kanya, at putsa talaga, parang gusto kong ihagis sa bintana ang eyeliner ko. Ang bilyonaryong ’to, naka-upo nang tuw

Zamira Rios POV Kung may rating scale man para sa mukha ng isang tao kapag tuluyan na siyang na-bankrupt sa harap ng ex niya at ng pinakamakapangyarihang bilyonaryo sa bansa, paniguradong lagpas-lagpasan sa negative margin ang hitsura ni Nico ngayon. Panoorin siyang mapaurong habang ang tatlong dambuhalang security details ni Santi ay nagsisimulang humakbang pasulong ay mas masarap pa sa pakiramdam kaysa makakuha ng big-time corporate tax tax exemption. “U-Uncle Santi… Zamira… sisingilin ko kayo sa ginawa niyo sa akin!” desperadong sigaw ni Nico, pabalagbag niyang hinablot ang kanyang leather briefcase mula sa lamesa habang nanginginig ang buong katawan niya sa galit at hiyang nararamdaman niya sa harap ng mga trabahador ng pier. “You can send the invoice to my shredding department, Nico,” malamig na huling banat ni Santi, his baritone voice dropping into a register so dark and guttural it literally silenced the remaining hum of the industrial equipment in the background. Hindi na