جميع فصول : الفصل -الفصل 60

Zamira Rios POV Hindi ko alam kung kailan nagsimulang maging ganito kahirap ang lahat kung kailan ako nagsimulang matakot sa mismong bagay na pinapangarap ko noon. Dati, malinaw sa akin ang lahat. Nasaktan ako, niloko ako, at nagdesisyon akong kalimutan ang isang lalaking hindi ako kayang pahalagahan. Pero ngayon, habang yakap ako ni Santi ang kadugo ng lalaking nang gago sa akin at habang ramdam ko ang init ng katawan niya na parang ako lang ang mundo niya, doon ko nare-realize na mas mapanganib pala ang magmahal ng taong hindi mo kayang basahin nang buo. Dahil kahit gaano siya kalapit, kahit gaano niya ako kahigpit hawakan, may bahagi sa kanya na parang hindi ko kailanman maaabot tila isang espasyong hindi para sa akin, at kahit anong pilit ko, hindi ko mapasok. “S-santi…” mahina kong bulong, hindi ko alam kung tawag iyon o paghingi ng kasiguraduhan. Gusto kong marinig ang pangalan ko mula sa kanya, gusto kong maramdaman na ako ang pinipili niya sa bawat segundo ng gabing ito, hi

Zamira Rios POV Kinabukasan, mas malinaw ang lahat at iyon ang pinakamasakit. Hindi dahil may nagbago, kundi dahil wala. Ganun pa rin ang pakiramdam, ganun pa rin ang bigat sa dibdib ko, at kahit ilang beses kong sabihin sa sarili ko na baka kaya ko pang ayusin, baka kaya ko pang intindihin, paulit-ulit lang akong binabalik ng isip ko sa iisang katotohanan na hindi ako ang pinili niya kagabi. At siguro, hindi talaga ako ang pinipili niya kahit kailan. Tahimik akong nakaupo sa kama habang pinapanood si Santi na nagbibihis, abala sa paghahanda para sa emergency meeting niya. Hindi ko alam kung anong mas masakit yung katotohanang parang normal lang ang lahat para sa kanya, o yung katotohanang wala siyang ideya kung ano ang sinira niya sa akin kagabi. Para bang ibang mundo ang ginagalawan niya, at ako lang ang naiwan sa gabing iyon, paulit-ulit na dinadala ang sakit na hindi naman niya kayang alalahanin. “May urgent meeting ako,” sabi niya habang inaayos ang cuff ng polo niya, hin

Zamira Rios POVHindi ko akalain na darating ako sa puntong tatakas ako sa sarili kong buhay.Habang nakasakay ako sa taxi papunta sa bahay ni Ruby, paulit-ulit kong tinitingnan ang envelope na hawak ko na parang hindi pa rin nagsi-sink in na iyon na ang simbolo ng desisyon ko. Ang divorce papers. Ang katapusan ng isang kasal na nagsimula sa pagkakamali… at nagtapos sa katotohanang hindi sapat ang pagmamahal kung hindi naman ikaw ang pinipili.“Ma’am, okay lang po kayo?” tanong ng driver, marahil napansin ang tahimik kong pagluha.Napangiti ako nang bahagya. “Oo… medyo pagod lang.”Hindi ko na dinagdagan. Hindi ko kayang ipaliwanag ang gulo sa loob ko sa isang estranghero, lalo na’t ako mismo, hindi ko pa rin lubos maintindihan.Pagdating ko sa bahay ni Ruby, ilang segundo akong nakatayo sa harap ng pinto bago ako kumatok. Parang may parte sa akin na natatakot hindi dahil sa reaksyon niya, kundi dahil ito na yung moment na hindi ko na pwedeng bawiin ang lahat.Bumukas ang pinto, at ag

Zamira Rios POV Hindi ko alam kung saan ko hinugot ang lakas para sabihin ang lahat ng iyon, pero sa sandaling lumabas na ang mga salita sa bibig ko, parang wala nang atrasan. Parang iyon na yung punto na kahit gusto kong bawiin o sabihin na hindi ko sinasadya, ay hindi ko na magagawa dahil narinig na niya. Nakakabingi ang katahimikan sa kabilang linya. Isang klase ng katahimikan na mas maingay pa sa kahit anong sigaw na narinig ko sa buong buhay ko. Ramdam ko ang bawat pintig ng puso ko sa pandinig ko habang hinihintay ang magiging reaksyon niya. "Annulment?" ulit niya. Dahan-dahan ang bawat pantig, parang tinitimbang niya ang bigat ng salitang iyon sa dila niya. "You’re serious." Hindi iyon tanong kundi isang masakit na realization para sa kanya. "At bakit hindi ako magiging seryoso?" sagot ko habang pilit kong pinananatiling matatag ang boses ko kahit ang totoo ay nanginginig na ang buong katawan ko sa takot at galit. "Hindi naman biro yung naramdaman ko kagabi, Santi. Aka

Zamira Rios POV Tatlong araw na ang lumipas mula nang piliin kong umalis sa mansyon ni Santi, pero kahit anong pilit kong gawing tahimik ang mundo ko, parang may kung anong hindi mapakali na patuloy akong hinahabol.Akala ko kapag lumayo ako sa kanya, kapag inilayo ko ang sarili ko sa lahat ng konektado sa kanya, mas magiging madali ang lahat. Pero mali ako, dahil ang totoo, mas lalong naging malinaw ang lahat. Mas lalong lumalim ang sakit, mas lalong naging totoo ang mga tanong na pilit kong iniiwasan. At higit sa lahat, mas lalo kong naramdaman kung gaano ako kaapektado sa lalaking iyon kahit wala siya sa tabi ko. Nasa sala ako ng bahay ni Ruby, tahimik na nakaupo habang nakatitig sa hawak kong tasa ng kape na malamig na rin tulad ng pakiramdam ko. Hindi ko na mabilang kung ilang beses akong napaisip kung tama ba ang ginawa ko, kung dapat ba akong bumalik, kung dapat ba akong makinig sa gusto niyang mangyari.Pero sa tuwing bumabalik sa isip ko ang gabing iyon, ang isang pangalang