All Chapters of เกิดใหม่เป็นยาถอนพิษ...ของท่านอ๋องจอมเผด็จการ: Chapter 11 - Chapter 19

บทที่ 11 บทลงโทษของผู้บุกรุกร่างสูงใหญ่ของ อ๋องจวิ้นเจี๋ย ช้อนอุ้มร่างที่อ่อนระทวยของมู่หลานขึ้นแนบอกอย่างง่ายดาย ราวกับนางเป็นเพียงปุยนุ่นที่ไร้น้ำหนักฤทธิ์ของ 'โอสถลวงใจ' ที่เขายัดเยียดให้นางกลืนลงไปกำลังแผลงฤทธิ์อย่างบ้าคลั่ง สติสัมปชัญญะของนางเริ่มพร่าเลือน ผิวกายขาวผ่องร้อนผ่าวและแดงระเรื่อราวกับจับไข้"ปล่อย... ปล่อยข้านะ..."มู่หลานพยายามฝืนแรงทุบตีไหล่กว้างของเขา แต่มือไม้กลับไร้เรี่ยวแรงดั่งคนเมาหมัด กำปั้นน้อยๆ ที่เคยล้มบุรุษร่างยักษ์ได้ในหมัดเดียว บัดนี้กลับดูเบาหวิวคล้ายการหยอกล้อของคู่รักเสียมากกว่า"เก็บแรงอันน้อยนิดของเจ้าเอาไว้เถิด..."จวิ้นเจี๋ยกระตุกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ ขณะเดินตรงดิ่งไปยังเตียงกว้างหลังใหญ่"เพราะคืนนี้... เจ้ายังต้องใช้มันอีกเยอะ"ตุบ!ร่างบางถูกวางลงบนฟูกหนานุ่มอย่างไม่ทะนุถนอมนัก ความนุ่มนิ่มของเตียงที่นางเคยโหยหาและใฝ่ฝัน... บัดนี้กลับเปรียบเสมือน แท่นประหาร ที่คอยตรึงนางไว้มิให้หนีไปไหนได้ไม่รอให้ตั้งตัว จวิ้นเจี๋ยตามลงมาทาบทับทันที กักขังนางไว้ใต้ร่างกำยำที่แผ่ไอร้อนระอุออกมาไม่แพ้กัน"ท่านมัน... คนสารเลว..."มู่หลานกัดฟันด่าทอเสียงสั่น นั

บทที่ 13 งานบนเตียงหนักยิ่งกว่างานแบกปูนกาลเวลาผันผ่านราวกับสายน้ำไหล...เผลอเพียงครู่เดียว เวลาก็ล่วงเลยผ่านไปกว่าสองเดือนแล้ว นับตั้งแต่วันที่ มู่หลาน ตกปากรับคำยอมทำสัญญา 'แลกเปลี่ยน' เพื่อแลกกับลมหายใจและอิสรภาพ (ในกรงทอง)ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับ อ๋องจวิ้นเจี๋ย นั้นชัดเจนมาตั้งแต่ต้น... มันคือผลประโยชน์ต่างตอบแทน ไร้ซึ่งพันธะทางใจ และไม่มีสิ่งใดให้ต้องรู้สึกหวั่นไหว... อย่างน้อยนางก็พยายามบอกตัวเองเช่นนั้นมู่หลานกวาดสายตามองไปรอบๆ เรือนพักส่วนตัวอันโอ่อ่าภายในจวนอ๋องบัดนี้นางมีทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยถวิลหาเมื่อยามหลุดเข้ามาในยุคโบราณใหม่ๆ ... เตียงนอนบุฟูกหนานุ่มดุจปุยเมฆ อาหารรสเลิศครบสามมื้อโดยไม่ต้องแย่งชิง และที่สำคัญที่สุด คือนางไม่ต้องออกไปเสี่ยงตายเปื้อนเลือดฆ่าฟันผู้ใดเหมือนเมื่อก่อนนางพึงพอใจกับชีวิตความเป็นอยู่ในตอนนี้... พอใจจนน่าใจหายเหล่าข้ารับใช้และบ่าวไพร่ในจวนต่างรู้ดีว่า นางคือ 'คนโปรด' ของท่านอ๋อง แม้จะไม่มีตำแหน่งเป็นทางการ แต่ทุกคนต่างยำเกรงและนอบน้อม เพราะไม่เคยมีสตรีหน้าไหนได้รับอนุญาตให้ปรนนิบัติใกล้ชิดท่านอ๋องถึงเพียงนี้มาก่อนข่าวลือหนาหูเริ่มแพร่สะพั

บทที่ 15ทันทีที่ล้อรถม้าบดเบียดกับพื้นหินหน้าจวนอ๋องจนหยุดสนิทบรรยากาศภายในจวนดูเคร่งขรึมขึ้นทันตา พ่อบ้านชราและเหล่าบ่าวไพร่ที่ตั้งแถวรอรับเสด็จต่างพากันก้มหน้ามองพื้นต่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองพระพักตร์ของ อ๋องจวิ้นเจี๋ย ที่กำลังประคองร่างของแม่นางมู่หลานลงจากรถม้าอย่างทะนุถนอมมู่หลานก้มหน้างุด ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความขัดเขิน ยิ่งเขาแสดงออกว่าใกล้ชิดสนิทสนมกับนางต่อหน้าธารกำนัลมากเท่าไหร่ นางยิ่งวางตัวไม่ถูกมากเท่านั้น นางพยายามขืนตัวออกจากการเกาะกุมของเขาเบาๆ"หม่อมฉันเดินเองได้เพคะ..."นางกระซิบเสียงอ้อมแอ้ม ยอมรับตามตรงว่าการต้องมาอยู่เคียงข้างเชื้อพระวงศ์ผู้สูงศักดิ์เช่นนี้ ทำให้นางประหม่าจนทำตัวไม่ถูก ยิ่งบางครั้งเผลอพูดจาห้วนๆ ไร้สัมมาคารวะกับเขาไปด้วยความเคยชิน แต่ก็นับว่าเป็นโชคมหาศาลที่จวิ้นเจี๋ยไม่เคยถือสาหาความจวิ้นเจี๋ยกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์... แปลกนัก ยิ่งนางพยายามผลักไสหรือขัดขืน เขากลับยิ่งอยากเอาชนะและดึงนางเข้ามาให้แนบชิดกว่าเดิมพรึ่บ!"ว้าย!"มู่หลานหลุดเสียงร้องด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ ร่างสูงสง่าก็ช้อนร่างของนางลอยหวือขึ้นจากพื้นใน 'ท่าอุ้มเจ้าสาว'

บทที่ 17เงาร่างสูงใหญ่ของ มั่วเหยียน ยืนนิ่งสงบจนแทบจะกลืนไปกับความมืดมิดของรัตติกาล ที่ระเบียงด้านนอกเรือนไม้หลังเล็ก ลมหายใจของเขาแผ่วเบาและสม่ำเสมอจนแทบจับสัมผัสไม่ได้บทสนทนาที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาและคำสัตย์สาบานระหว่างสตรีสองนางในห้อง ลอดผ่านผนังไม้บางๆ เข้ามาสู่โสตประสาทของยอดฝีมือเช่นเขาอย่างชัดเจนทุกถ้อยคำ...ทุกประโยคที่พวกนางเอื้อนเอ่ย... ปราศจากแผนการร้าย... ไร้ซึ่งความอาฆาตมาดร้ายต่อนายเหนือหัว...มีเพียงความรัก ความผูกพันอันลึกซึ้ง และคำมั่นสัญญาที่หนักแน่นว่า 'จะอยู่และตายพร้อมกัน'หัวใจที่เคยด้านชาและแข็งแกร่งดุจศิลา จากการกรำศึกและฆ่าฟันผู้คนมาครึ่งค่อนชีวิต กลับรู้สึกสั่นไหวอย่างประหลาดความภักดีที่ยอมแลกด้วยชีวิต... ช่างเป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่งและน่าสะเทือนใจนักในยุทธภพที่เต็มไปด้วยการทรยศหักหลังมั่วเหยียนหลับตาลงชั่วครู่ ขับไล่ความรู้สึกอ่อนไหวที่ไม่ควรมีทิ้งไป ก่อนจะเร้นกายหายวับไปในความมืด มุ่งหน้าสู่ห้องทรงอักษรเพื่อรายงานนายเหนือหัวภายในห้องหนังสืออันเงียบสงัด มีเพียงเสียงเปลวเทียนปะทุเบาๆอ๋องจวิ้นเจี๋ย นั่งฟังรายงานจากหัวหน้าองครักษ์คนสนิทด้วยใบหน้าเรียบเฉย ท

บทที่ 19บรรยากาศภายในห้องหนังสืออันกว้างขวางในยามสาย ช่างน่าอึดอัดและตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก"เคร้ง!"เสียงวัตถุกระทบแท่นหินดังสนั่น อ๋องจวิ้นเจี๋ย กระแทกพู่กันราคาแพงในมือลงบนแท่นฝนหมึกอย่างแรงด้วยโทสะ จนน้ำหมึกสีดำสนิทสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนกระดาษราชการจนเสียหายความหงุดหงิดงุ่นง่านที่สะสมมาหลายวัน เริ่มพุ่งสูงขึ้นจนแตะขีดสุดประดุจลาวาที่พร้อมปะทุสายตาคมกริบตวัดมองสตรีในชุดองครักษ์สีดำทะมัดทะแมง ที่ยืนสงบนิ่งอยู่ข้างๆมู่หลาน ยืนหลังตรงแน่ว แผ่นหลังเหยียดตึง ใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ สายตามองตรงไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย ราวกับนางไม่ได้อยู่ที่นั่นหลายวันมานี้... นางทำตัวเหมือน 'ตุ๊กตาไร้จิตใจ' ไม่มีผิด!แม้แต่ยามค่ำคืน... ยามร่วมอภิรมย์บนเตียงที่เขามอบความเร่าร้อนให้ถึงเพียงไหน นางก็ตอบสนองเพียงแค่ร่างกาย... แต่ทว่าแววตาของนางกลับว่างเปล่า ล่องลอย และไร้ความรู้สึกนางยืนอยู่ข้างกายเขาแท้ๆ ... ใกล้จนสัมผัสลมหายใจได้ แต่เขากลับรู้สึกว่านางอยู่ห่างไกลเหลือเกิน ราวกับนางได้ขังจิตวิญญาณของตัวเองเอาไว้ในที่ที่เขาเอื้อมมือไปไม่ถึงความห่างเหินนี้... มันช่างกวนใจเขาจนทำงานทำการไม่ได้!"ออกไ