เข้าสู่ระบบ[คำโปรย] "เมื่อ 'โอสถลวงใจ' เปลี่ยนแม่เสือสาวให้กลายเป็นลูกแมวเชื่องในกำมือมังกร!" ร่างกายที่เคยพยศกลับทรยศเจ้าของอย่างน่าละอาย เมื่อ อ๋องจวิ้นเจี๋ย มอบบทลงโทษอันแสนหวานล้ำและป่าเถื่อนให้แก่ผู้บุกรุกสาว 'จงเกลียดข้าให้เข้ากระดูกดำ... และจำสัมผัสของข้าให้สลักลึกลงไปในวิญญาณ ว่าเจ้าเป็นสมบัติของใคร!' ค่ำคืนแห่งพายุสวาทผ่านพ้นไป สิ่งที่เหลือไว้ไม่ใช่แค่ความระบม... แต่คือความจริงที่น่าตกตะลึง เมื่อ มู่หลาน ตื่นมาพบว่าวรยุทธ์ของนางหายไปจนหมดสิ้น! จากนักฆ่าผู้ยิ่งใหญ่ กลับกลายเป็นเพียงสตรีไร้ทางสู้ในกรงทองของศัตรู!
ดูเพิ่มเติมHAILEY QUINN
¡Clank!...
Me quedo congelada en el lugar, rezando a la diosa de la luna que está arriba para que nadie me haya oído; de lo contrario, estaría en serios problemas. Aún no me he recuperado de la paliza que recibí hace dos días porque me pillaron durmiendo a las 9 de la mañana.
Las mañanas nunca son buenas noticias para mí, porque de alguna manera siempre termino siendo el chivo expiatorio de la manada, sin importar lo que diga.
Me duelen las costillas cada vez que me muevo. Ayer me dieron otra paliza por un robo que, por supuesto, me echaron a mí, aunque yo ni siquiera estaba presente cuando ocurrió.
Hace años aprendí que defenderme, plantarme o incluso murmurar “no fui yo” solo empeoraba las cosas.
Yo era una huérfana. La que no tenía loba. La inútil.
Desde que mi madre murió, el Alfa y la Luna de la Manada Cesar me habían “acogido”. Pero no calificaba para ser llamada hija, sirvienta ni siquiera invitada. El término que mejor me quedaba era “saco de boxeo”.
“Es woofless”, siempre escuchaba a mis espaldas. Débil.
Sin loba, sin valor. Así son las cosas aquí.
Al entrar en la cocina, el aire está pesado y agrio. Los platos sucios del festín de anoche se desbordan en el fregadero, restos de comida pudriéndose en grasa fría. Mi estómago se revuelve, pero me arremango y empiezo a lavar. El agua me escuece en las manos magulladas. Lavo en silencio, dejando que el ruido del agua ahogue la tormenta que llevo dentro del corazón.
Es entonces cuando ella habla.
Armenia, mi loba, mi secreto.
—No nos merecemos, Hailey —gruñe suavemente, con una voz baja y llena de fuego, un calor envuelto en llamas que me da el calor que tanto necesito—. Déjame salir. Les mostraré lo que es la verdadera fuerza.
Cierro los ojos, luchando contra las lágrimas que amenazaban con derramarse.
—No podemos —susurro con la garganta apretada.
La voz de mi madre surge en mi memoria, tan vívida como si estuviera a mi lado:
«El mundo temerá lo que no conoce. Haz de Armenia un secreto, mi amor. Promételo».
Lo había jurado, y por eso lo soportaba todo: las burlas, los golpes y la vergüenza. Todo para mantener a Armenia en secreto.
Esa noche, mientras limpiaba el gran pasillo, escuché unos extraños ruidos guturales. Una mezcla de gemidos y quejidos que me heló hasta los huesos. Aunque sabía que era imprudente, me acerqué sigilosamente a los aposentos del Alfa, atraída por una curiosidad que sabía que me metería en problemas si me descubren.
Lo que vi casi me provocó un infarto.
El Alfa, la Luna, el Beta, el Gamma… todos estaban entregados a una actividad sucia y repugnante. La Luna estaba inclinada mientras el Alfa la penetraba profundamente, su cabeza subía y bajaba sobre el miembro del Beta, el Gamma tenía la boca en sus pezones y el Beta succionaba los pezones de la Gama hembra. Me quedé allí paralizada mientras se oían los gruñidos y los hombres se turnaban con ella. Sus cuerpos se sacudían como animales, como si la lujuria se hubiera apoderado completamente de ellos. Mi pecho se contrajo de asco. El vínculo de pareja se suponía sagrado, algo puro, pero aquí estaba retorcido y convertido en algo asqueroso.
Retrocedí en silencio. Me estremecí al apoyarme contra la pared, intentando borrar esa imagen de mi cabeza. Esta era la Manada Cesar. Esto era lo que debíamos seguir y honrar. Mis labios temblaron, pero permanecí callada. No podía permitirme otro castigo en ese momento.
Antes de que amaneciera, había enterrado esa visión en lo más profundo, bajo un trabajo implacable. El pasillo brillaba, la cocina relucía y el desayuno estaba listo incluso antes de que los primeros miembros de la manada se despertaran. Pero cuando la Luna entró, sus ojos inquietantes recorrieron todo y frunció el ceño.
—No es suficiente —dijo con una sonrisa burlona, su voz cortándome como cuchillos—. La próxima vez pon más esfuerzo, por favor.
—Sí, Luna —susurré, con la mirada fija en el suelo.
El resto del día se desdibujó entre trabajo y crueldad. Me lanzaban platos cuando no les gustaba lo que servía. Botas llenas de barro pisoteaban los suelos que acababa de limpiar. Cuando me agachaba a quitar el polvo, las plantas me golpeaban y las heridas gritaban cada vez que me movía. Al llegar la noche, mi cuerpo estaba pesado y mi espíritu agotado.
Salí por la puerta trasera hacia el bosque, donde por fin pude exhalar y sentir un poco de paz, pero entonces oí mi nombre:
—¡Hailey!
La voz me detuvo en seco. Era fría, autoritaria y despiadada.
Me moví lentamente. Thomas Cedar, el hijo del Alfa, estaba frente a mí, mirándome con evidente asco. Thomas era guapo, pero sus valores eran repugnantes.
—Ven aquí —ordenó.
Mis pasos fueron vacilantes, pero obedecí. Cuanto más me acercaba, más me envolvía su olor: pino y cedro, fuerte y terroso. Mi pecho se apretó. Un calor me recorrió por dentro, profundo, salvaje e imparable.
Se me cortó la respiración y las rodillas me fallaron.
Compañero.
La conexión explotó dentro de mí, irresistible y descontrolada. Mi corazón latía con fuerza mientras lo miraba, segura de que él también lo sentía.
Pero en lugar de alegría, su rostro se retorció de ira. Su mandíbula se tensó y sus puños se cerraron.
—Tú —gruñó con desprecio—. ¿Eres mi compañera? La Diosa de la Luna debe estar bromeando.
Sus palabras dolieron más que cualquier puñetazo que hubiera recibido jamás.
Después se rio, una risa dura y cruel, mientras negaba con la cabeza.
—La Diosa de la Luna está haciendo una broma retorcida.
Las lágrimas me picaron en los ojos, pero me endurecí. Mis labios temblaron y mi voz salió en un susurro inestable:
—Yo… soy tu compañera.
Sus ojos se volvieron helados, su rostro duro como el acero, antes de decir las palabras que me destrozaron:
—Yo, Thomas Cedar, te rechazo, Hailey Quin, como mi compañera.
El vínculo ardió. Llamas de dolor abrasador me atravesaron el pecho, un dolor profundo que me desgarraba el alma. Me atraganté, con las lágrimas rodando por mis mejillas mientras mis piernas se doblaban. El momento que debería haber estado lleno de amor, redención y libertad… se llenó de dolor y destrucción.
Pero en medio del dolor, me levanté erguida. Mi voz temblaba, pero se mantuvo fuerte:
—Yo, Hailey Quin, acepto tu rechazo.
El dolor se duplicó, ardiente y cegador, antes de convertirse en un vacío doloroso. El puente se rompió, se cortó, dejando solo un hueco donde antes había esperanza.
Thomas me miró, esperando, como si pensara que iba a suplicar, arrodillarme y rogar por misericordia. No lo hice, así que se rio y se alejó caminando tranquilamente.
Caí al suelo entre lágrimas y me permití llorar.
—Tú mereces más que esto, Hailey —susurró Armenia dentro de mí, con un tono fuerte e inquebrantable—. Él no nos merece. Ninguno de ellos lo hace.
Me sequé las lágrimas, mi cuerpo aún temblaba, pero dentro de mí algo cambió y se endureció.
Había soportado años de brutalidad. Años de silencio. Años de nada.
Ya no más.
Esa noche, de pie bajo el cielo oscuro, hice un juramento.
No sabía exactamente por qué ni cuándo, pero me iría. Dejaría este lugar. Huiría de la Manada Cesar, de su crueldad, de su hipocresía. Rompería las cadenas que me ataban aquí.
Un día, un pensamiento surgió de la nada: me iría para siempre.
Este lugar ya no es seguro para mí, así que escapar parece la mejor decisión.
Lejos de las duras reglas de la Manada Cedar, sus sonrisas falsas ya no significan nada. Esta idea echó raíces en mí; el peso de quedarme finalmente se quebró bajo su propia presión.
Un día… tal vez me vean como realmente soy. No como una niña perdida sin manada. No como alguien a quien desecharon para fregar suelos. No como la que se queda sola mientras los demás forman parejas.
Sino como Hailey Quin.
Una hermosa, feroz guerrera y reina que el mundo nunca vio venir. Llevo cicatrices del dolor, moldeada por haber sido rechazada, destinada a mucho más de lo que estas paredes pueden contener.
Las lágrimas vuelven a rodar por mis ojos, pero las seco.
Un día, seré libre.
ตอนพิเศษกลิ่นหอมของเนยย่างและน้ำซุปกระดูกหมูอันเข้มข้น ลอยตลบอบอวลไปทั่วถนนสายหลักของเมืองหลวงแคว้นจ้าวผู้คนต่างพากันสูดจมูกฟุดฟิดด้วยความสงสัย ก่อนจะเดินตามกลิ่นหอมยั่วน้ำลายนั้นมาหยุดอยู่ที่หน้าร้านอาหารเปิดใหม่ขนาดใหญ่ ซึ่งประดับประดาด้วยโคมไฟสีแดงสว่างไสว ป้ายหน้าร้านเขียนด้วยตัวอักษรสีทองวิจิตรบรรจงว่า“โรงเตี๊ยมกระทะร้อนตระกูลหลิน (ต้นตำรับ) ”ใช่แล้ว... นี่คือกิจการใหม่ล่าสุดของ หลินเวย หญิงสาวผู้มาพร้อมกับนวัตกรรม “หมูกระทะ” ที่กำลังจะปฏิวัติวงการอาหารของยุคโบราณให้สะเทือนเลือนลั่น!บรรยากาศภายในร้านคึกคักไปด้วยเสียงหัวเราะและเสียง ซู่... ซ่า... ของเนื้อหมูหมักงาชิ้นโตที่กำลังย่างบนเตาทองเหลืองทรงโค้งมน ควันหอมกรุ่นลอยฟุ้งไปทั่ว สร้างความอบอุ่นจนลืมความหนาวเหน็บด้านนอกที่โต๊ะวีไอพีขนาดใหญ่กลางร้าน เต็มไปด้วยบุคคลระดับสูงที่มารวมตัวกันเพื่อฉลองเปิดร้านและฉลองปีใหม่“ระวังร้อนนะน้องหญิง... เป่าก่อน”อ๋องจวิ้นอวี้ ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความดุดันในสนามรบ บัดนี้กำลังทำตัวเป็น 'พ่อบ้านใจกล้า' นั่งแกะกุ้งเผาและเป่าน้ำซุปให้ เยว่ซิน ภรรยาสาวที่กำลังตั้งครรภ์ได้หกเดือน ท้องของนางนูนเด่นอ
บทส่งท้ายรัตติกาลก่อนวันประหาร... ณ ชานเมืองแคว้นซีเหลียงเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีแมลงหวี่แมลงวันตัวไหนอาจหาญมาขัดขวางพิธีประหารเสนาบดีเฒ่าในวันรุ่งขึ้น มั่วเหยียน และ ซูเจิน จึงได้รับภารกิจสำคัญในการกวาดล้าง “กองกำลังเดนตาย” ที่เสนาบดีแอบซุกซ่อนไว้ในค่ายลับให้สิ้นซากท่ามกลางความมืดมิดของป่าทึบ เสียงคมดาบปะทะกันและประกายไฟจากการต่อสู้สว่างวาบขึ้นเป็นระยะ“ระวัง!”เสียงทุ้มตะโกนก้อง เมื่อซูเจินที่กำลังรับมือกับทหารเดนตายฝีมือดีสามคนพร้อมกัน ก้าวเท้าพลาดสะดุดรากไม้จนเสียจังหวะ คมดาบของศัตรูฉวยโอกาสพุ่งตรงมาที่ลำคอของนางหมายปลิดชีพเคร้ง!ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย กระบี่หนักของมั่วเหยียนพุ่งเข้ามาปัดป้องการโจมตีนั้นได้ทันท่วงที แรงปะทะทำให้เกิดประกายไฟวูบใหญ่ ก่อนที่เขาจะหมุนตัวตวัดดาบสวนกลับ ปาดเข้าที่จุดตาย ปลิดชีพศัตรูผู้นั้นร่วงลงไปกองกับพื้นในดาบเดียวมั่วเหยียนหันกลับมามองนาง แววตาที่เคยมึนตึงและตายด้าน บัดนี้ฉายแววห่วงใยอย่างปิดไม่มิด“เจ้าไม่เป็นไรนะ?”ซูเจินหอบหายใจถี่ หัวใจเต้นแรงระรัว... ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะแผ่นหลังกว้างที่ยืนบังนางอยู่นี้ ช่างดูอบอุ่นและปลอดภ
บทที่ 58ภายในห้องลับใต้ดินของ 'โรงเตี๊ยมบุปผาสวรรค์'แสงเทียนวูบไหวส่องสว่าง เผยให้เห็นกองเอกสาร ม้วนกระดาษ และแผนผังจำนวนมหาศาลที่ถูกวางกองระเกะระกะอยู่บนโต๊ะไม้สักตัวใหญ่กลางห้องมู่หลาน ยืนกอดอก จ้องมองแผนผังความสัมพันธ์ที่นางขีดเขียนขึ้นมาด้วยพู่กันสีแดงฉาน สีหน้าของนางเคร่งเครียด หลังจากใช้เวลาหลายวันในการรวบรวมข้อมูลจากสายข่าวและวิเคราะห์สถานการณ์ จิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายก็ได้ถูกต่อจนครบ“ร้ายกาจ...” นางพึมพำเสียงเย็น “ไอ้แก่เจ้าเล่ห์นั่นไม่ได้แค่ต้องการหุ่นเชิด... แต่มันต้องการ 'อาวุธ' ที่เอาไว้ทำลายล้างราชวงศ์ต่างหาก”ความจริงที่นางค้นพบนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก...เสนาบดีกรมคลัง ไม่ได้แค่เอาตัวปลอมมาแทนที่นางเพื่อเสวยสุข หรือโกงกินงบประมาณแผ่นดิน แต่เขาใช้ฐานะ 'องค์หญิง' ของตัวปลอม เป็นเครื่องมือในการสั่งเก็บศัตรูทางการเมืองไปทีละคน โดยใช้แผนชั่วสารพัดเพื่อใส่ร้ายป้ายสี สร้างหลักฐานปลอม ใครที่ขวางทางมัน ล้วนถูกกำจัดด้วยข้อหากบฏหรือหมิ่นเบื้องสูงโดยฝีมือของ 'องค์หญิงกำมะลอ'และที่เลวร้ายที่สุด คือแผนการแต่งงานเชื่อมสัมพันธไมตรี...“มันตั้งใจจะใช้การแต่งงานกับ ท่านอ๋องจวิ้นเจี๋ย เป็
บทที่ 57หลายวันผ่านไป...อาการของ อ๋องจวิ้นเจี๋ย ดีขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่าอัศจรรย์ ด้วยฤทธิ์ของยาคืนวิญญาณเก้าลักษณ์และกำลังใจจากคนรัก แม้ร่างกายจะยังอ่อนเพลียอยู่บ้าง แต่พิษร้ายที่เคยกัดกินหัวใจได้ถูกขจัดออกไปจนเกือบหมดสิ้นเหล่าองครักษ์เงาไม่รอช้า รีบส่งม้าเร็วคาบข่าวด่วนที่สุดกลับไปยังชายแดน เพื่อแจ้งให้ พระชายาเยว่ซิน และ อ๋องจวิ้นอวี้ ได้รับทราบว่าท่านอ๋องพ้นขีดอันตรายแล้วแต่ทว่า... ข่าวดีเรื่องการฟื้นคืนชีพของท่านอ๋อง กลับถูกกลบมิดด้วย “ข่าวช็อก” อีกข่าวหนึ่งที่ตามมาติดๆนั่นคือข่าวที่ว่า... มู่หลาน คือ องค์หญิงมู่หรงเหยียนแห่งแคว้นซีเหลียงตัวจริง!ณ ห้องรับรองลับของโรงเตี๊ยม“หา!! ...ว่าไงนะ!?”เสียงอุทานดังลั่นประหนึ่งฟ้าผ่าของ หลินเวย ทำเอาทุกคนในห้องสะดุ้งโหยง นางเบิกตากว้างมองเพื่อนรักหัวจรดเท้า สลับกับมองหน้าท่านอ๋องและหมอหลวง ก่อนจะยกมือทาบอกแล้วหลุดคำสบถภาษาบ้านเกิดออกมาเสียงดังฟังชัด“โอ้ว... มาย... ก๊อด!”หลินเวยส่ายหน้าไปมาอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง “นี่มันพล็อตนิยายแฟนตาซีชัดๆ! จากนักฆ่าสาวตกอับ กลายเป็นองค์หญิงพลัดถิ่นเนี่ยนะ? ...สุดยอดไปเลยเพื่อนฉัน! ชีวิตแกนี่มัน
บทที่ 7: ใครแพ้ต้องเห่าเหมือนหมาเสียงปรบมือเกรียวกราวและสุ้มเสียงโห่ร้องชื่นชมค่อยๆ แผ่วจางลง ยามที่ม่านไหมผืนหนาปิดตัวลงสนิทเพื่อสิ้นสุดการแสดงมู่หลาน ถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอก ทันทีที่พ้นจากสายตาผู้ชมบนเวที นางก็แทบจะโยนมาดนางพญาผู้สูงศักดิ์ทิ้งไปในทันที ไหล่บางห่อลงด้วยความเหนื่อยล้าเกิน
บทที่ 6 : ขอลาออกจากการเป็นนักฆ่าเวลาผ่านพ้นไป... นับตั้งแต่ดวงวิญญาณของสาวออฟฟิศผู้เคราะห์ร้ายได้พลัดหลงเข้ามาอยู่ในร่างของยอดนักฆ่าสาวผู้นี้ทว่าสิ่งหนึ่งที่ ‘มู่หลาน’ ตระหนักได้แน่ชัดในยามนี้คือ... สวรรค์ยังคงมีเมตตาต่อนางอยู่บ้าง!หลังจากต้องทนซุกหัวนอนบนเตียงแข็งในถ้ำอันอับชื้น และขบเคี้ยวหมั
บทที่ 5 : เจ้าหนีข้าไม่พ้นหรอกบรรยากาศหน้าเรือนร้างอันเงียบสงัด เต็มไปด้วยความตึงเครียดที่เพิ่งจะมลายหายไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายของการเข่นฆ่าที่ยังหลงเหลืออยู่ในอากาศ“ขอบพระทัยท่านอ๋อง... ขอบพระทัยที่เสด็จมาช่วยชีวิตกระหม่อมได้ทันเวลาพะยะค่ะ!”ใต้เท้าเสิ่นทรุดกายลงโขกศีรษะกับพื้นดินด้วยความซาบซึ้ง
บทที่ 4 : นักฆ่าชั้นต่ำ... บังอาจแตะต้องคนของข้าแสงจันทร์นวลตา สาดส่องลงมากระทบยอดไม้ในป่าทึบ ทว่าไม่อาจส่องลอดผ่านกิ่งก้านหนาทึบลงไปถึงพื้นเบื้องล่าง ที่ซึ่งเงาสีดำหลายสายกำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและไร้ซุ่มเสียงมู่หลานในอาภรณ์สีดำรัดกุมปกปิดใบหน้ามิดชิด เหลือเพียงดวงตาคู่คมปลาบที่วาววับท่ามกลา

















