เกิดใหม่เป็นยาถอนพิษ...ของท่านอ๋องจอมเผด็จการ

เกิดใหม่เป็นยาถอนพิษ...ของท่านอ๋องจอมเผด็จการ

last updateHuling Na-update : 2026-03-22
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
60Mga Kabanata
7.5Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

[คำโปรย] "เมื่อ 'โอสถลวงใจ' เปลี่ยนแม่เสือสาวให้กลายเป็นลูกแมวเชื่องในกำมือมังกร!" ร่างกายที่เคยพยศกลับทรยศเจ้าของอย่างน่าละอาย เมื่อ อ๋องจวิ้นเจี๋ย มอบบทลงโทษอันแสนหวานล้ำและป่าเถื่อนให้แก่ผู้บุกรุกสาว 'จงเกลียดข้าให้เข้ากระดูกดำ... และจำสัมผัสของข้าให้สลักลึกลงไปในวิญญาณ ว่าเจ้าเป็นสมบัติของใคร!' ค่ำคืนแห่งพายุสวาทผ่านพ้นไป สิ่งที่เหลือไว้ไม่ใช่แค่ความระบม... แต่คือความจริงที่น่าตกตะลึง เมื่อ มู่หลาน ตื่นมาพบว่าวรยุทธ์ของนางหายไปจนหมดสิ้น! จากนักฆ่าผู้ยิ่งใหญ่ กลับกลายเป็นเพียงสตรีไร้ทางสู้ในกรงทองของศัตรู!

view more

Kabanata 1

บทที่ 1: ฉันย้อนเวลามาจริงๆ หรือนี่!

静かに開かれた扉から、御影綾香はゆっくりと外へ足を踏み出した。

久しぶりに見る太陽が、目に痛いほどまぶしい。

逮捕された日に着ていたワンピースは、もう季節外れだった。

五年前には肌寒かった風が、今は蒸し暑い。

(……迎えに来ていないのね)

わかっていた。

それでも、胸の奥が痛んだ。

――五年間。

婚約者である橘理央は、一度も面会に来なかった。

手紙すらなかった。

それでも綾香は、どこかで信じていたのだ。

出所したら、彼が迎えに来てくれるかもしれないと。

「……信じていたのに」

ぽつりと零れた声と共に、涙が頬を伝った。

出所の日に、母の死の真相を教えに来ると約束したのに。

◇◆◇

「美月の代わりに刑務所へ入ってくれ」

父の葬儀が終わった翌日。

理央は、何でもないことのようにそう言った。

最初は意味がわからなかった。

「……え?」

聞き返した瞬間、頬に衝撃が走った。

床へ倒れ込んだ綾香を、理央は冷たい目で見下ろしていた。

「頷くまでやめない」

何が起きているのかわからない。

混乱したまま拒絶すると、理央は本当に殴るのをやめなかった。

髪を掴まれ、何度も床へ叩きつけられる。

痛い。

怖い。

理解できない。

涙を流しながら、綾香は震える声で言った。

「どうして……」

「うるさい」

腹を蹴られ、呼吸が止まる。

「いいから頷け」

何度も暴力を受け、ついに綾香が頷くと、理央はようやく手を止めた。

そして何事もなかったように、優しく綾香を抱きしめた。

「綾香、僕を愛しているよね?」

耳元で囁く声は、昔と同じ優しい声音だった。

「彼女の代わりに五年だけ刑務所へ入って。出てきたら結婚しよう」

「彼女も君の友達だろう? 助けてあげてよ」

「美月はまだ若いんだ。前科なんてついたら人生が終わる」

その顔は、綾香が愛していた理央のままだった。

だからこそ、余計に恐ろしかった。

「嫌よ……」

綾香は震えながら首を振った。

「私は何もしてない……」

「冷たい女だな」

理央の表情が一変する。

「美月は親友じゃないのか?」

「親友よ……でも、だからって――」

最後まで言えなかった。

理央が綾香を突き飛ばしたからだ。

倒れ込んだ綾香を、今度は容赦なく踏みつける。

「やめて……痛い……!」

「うるさい! 黙って言うことを聞け!」

そこから始まったのは、地獄だった。

綾香は監禁され、繰り返し暴力を受けた。

そして、その中で真実を知らされる。

綾香が何も知らず押していた印鑑。

理央を信じて渡していた口座。

確認もせず署名していた書類。

そのすべてが、犯罪に利用されていたのだ。

理央は以前から、綾香名義の口座や電子署名を使い、御影グループの資金を特殊詐欺グループの資金洗浄へ流していた。

綾香は、ただ理央を信じていただけだった。

だが、それだけでは終わらなかった。

美月は犯罪資金の受け渡し中に事故を起こし、人を死なせていた。

その罪まで、綾香へ押しつけられたのだ。

「逃げられると思うなよ」

理央は笑っていた。

「全部、君がやったことになる」

綾香は逃げようとした。

だが捕まり、抵抗したことで顔に深い傷を負わされた。

「本当にバカな女。大人しくしていればよかったのに」

綾香の前に現れた美月は意地悪く笑って言った。

手当をしてくれるわけでもなく、綾香の傷が悪化するに任せた。

そうして刑務所へ連れていかれる頃には、綾香の顔は見る影もなく腫れ上がっていた。

「安心しろ。出所したら、お前の母親の死の真相を全部教えてやる」

「……!!」

その言葉は、綾香に希望を与えた。

絶望の中に現れた一筋の光だった。

そうして大人しくなった綾香を理央は警察官の前に引き出した。

理央は警察へは、困ったような顔で説明していた。

「逃げようとして暴れたんです。止めようとしたら……」

その姿は、誰の目にも誠実な婚約者にしか見えなかった。

◇◆◇

――そして、五年後。

荒れ果てた屋敷を後にし、綾香はふらふらと歩き続けていた。

その時、風に飛ばされた新聞が足元へ転がってくる。

何気なく拾い上げた綾香は、その見出しを見て凍りついた。

【御影家令嬢・御影綾香、橘理央とついに結婚】

「……え?」

声が掠れる。

私は、ここにいるのに。

意味がわからなかった。

混乱したまま、綾香は新聞に書かれていた式場へ向かった。

着ているのは、屋敷に残されていた古いワンピース。

向かう途中、通行人が悲鳴のような呻きを上げながら逃げて行った。

理央が、本当に自分と結婚するとは思えなかった。

五年間、一度も面会に来なかった男だ。

それでも、直接確かめずにはいられなかった。

式場の扉を開いた瞬間。

綾香は息を呑んだ。

ウェディングドレス姿で微笑む花嫁。

その顔は――綾香自身だった。

「……誰?」

けれど、その目元。

笑い方。

わずかな仕草。

間違えるはずがない。

「あんた……美月……!?」

綾香は震えながら花嫁へ近づいた。

「どうして……どうして、あなたが私の顔をしてるの!?」

花嫁は怯えたように後ずさる。

「警備を呼んで!」

誰かが叫んだ瞬間、式場が騒然となった。

次の瞬間、SPたちが綾香を取り押さえる。

「離して! 私が本物の綾香よ!」

必死に叫んでも、誰も信じない。

花嫁はヴェールを押さえながら、小さく震えていた。

「怖い……」

その姿は、完璧な被害者だった。

「違う! その女は――!」

「この醜い女を早く外へ連れ出せ。俺たちの結婚式の邪魔をするな」

最後まで言わせてもらえない。

綾香はそのまま式場の外へ引きずり出された。

重い扉が閉まる。

中から聞こえてくるのは、祝福の拍手と笑い声。

まるで、自分の存在だけが最初からなかったかのようだった。

「どうして……」

涙が溢れる。

雨が降り始めていた。

父はもういない。

会社も奪われた。

親友も婚約者も、自分を裏切っていた。

そして今、自分の顔まで奪われた。

「私……何のために生きてたの……?」

視界が滲む。

どこを歩いているのかもわからない。

足元はふらつき、呼吸も苦しい。

頭の中では、理央の言葉ばかりが繰り返されていた。

――君が御影家の娘だったからだよ。

――全部うまくいった。

――もう君の居場所なんて、どこにもない。

嫌。

嫌。

こんなの、嫌。

綾香は震える手で顔を押さえた。

崩れた肌。

残った傷。

醜く歪んだ自分の顔。

もう何も残っていない。

その時。

激しいクラクションが鳴り響いた。

「え……?」

顔を上げた瞬間、強烈なライトが視界を焼く。

大型トラックが、すぐ目の前まで迫っていた。

逃げなければ。

そう思ったのに、身体が動かない。

次の瞬間。

激しい衝撃が綾香の身体を吹き飛ばした。

世界が回転する。

何かが折れる嫌な音。

冷たいアスファルトへ叩きつけられ、口から血が溢れた。

痛い。

苦しい。

息ができない。

遠くで誰かが叫んでいる。

でも、その声も次第に遠ざかっていく。

冷たい雨が頬を打った。

空が滲んで見える。

――笑ってくれたお父様。

会いたい。

もっと話したかった。

ああ、あの男を信じなければよかった。

もし、もう一度やり直せるなら――。

綾香の意識は、深い闇へ沈んでいった。

◇◆◇

「綾香お嬢様?」

懐かしい声に、綾香はゆっくり目を開けた。

「……え?」

そこにいたのは、若い頃の橘恒一郎だった。

磨き上げられた床。

朝日が差し込む屋敷。

傷ひとつない自分の手。

「旦那様がお待ちです。理央ももう着いていますよ」

その言葉に、綾香の呼吸が止まる。

震える手でスマートフォンの日付を確認した。

父が死ぬ前の日付。

五年前。

「嘘……」

綾香は鏡へ駆け寄った。

そこに映っていたのは、傷のない自分の顔だった。

まだ、何も奪われていない。

綾香の瞳から、大粒の涙が溢れる。

やり直せる。

橘は困惑したように綾香を見つめた。

「綾香お嬢様?」

綾香は手の甲で涙を拭った。泣いている暇はなかった。

「……今すぐ、理央に会うわ」

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
60 Kabanata
บทที่ 1: ฉันย้อนเวลามาจริงๆ หรือนี่!
บทที่ 1: ฉันย้อนเวลามาจริงๆ หรือนี่!ความมืดมิด... และความหนาวเหน็บที่กัดกินลึกถึงขั้วกระดูกนั่นคือสิ่งสุดท้ายที่นางจำได้ก่อนที่สติจะดับวูบลงภาพในหัวตัดสลับไปมาราวกับภาพฝันที่ขาดห้วง เสียงลมหายใจหอบกระเส่าดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาท เสียงฝีเท้าที่ย่ำลงบนใบไม้แห้งกรอบท่ามกลางป่าทึบอันมืดมิดไร้ทางออก ความรู้สึกราวกับถูกพญามัจจุราชไล่ล่าติดตามมาติดๆ จนกระทั่งพื้นดินใต้เท้าว่างเปล่า...ร่างทั้งร่างร่วงหล่นสู่ความเวิ้งว้าง ก่อนจะกระแทกกับผืนน้ำเย็นเฉียบที่โอบล้อมและฉุดกระชากร่างของนางลงสู่ก้นบึ้งที่มืดมิดที่สุด“เฮือก!”หญิงสาวสะดุ้งสุดตัวพลางลืมตาโพลงขึ้นท่ามกลางความสลัว ร่างกายเกร็งกระตุกตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอด ทว่าความเจ็บปวดแสนสาหัสที่แล่นพล่านขึ้นมาจากหน้าท้องทำให้นางต้องนิ่วหน้าด้วยความทรมาน“เจ็บ...”เสียงแหบพร่าครางแผ่ว มือเรียวอันสั่นเทายกขึ้นลูบคลำบริเวณที่ปวดร้าว สัมผัสที่ปลายนิ้วคือผ้าพันแผลเนื้อหยาบ และกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยอวลอยู่ในอากาศชวนให้รู้สึกสะอิดสะเอียนที่นี่ที่ไหน?ดวงตาที่ยังปรับโฟกัสได้ไม่ดีนักพยายามกวาดมองไปรอบกาย ที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาล... ไม่มีแสงไฟนีออนสว่างจ้
Magbasa pa
บทที่ 2 : จากพนักงานบัญชีมาสวมร่างเป็นนักฆ่า
บทที่ 2 : จากพนักงานบัญชีมาสวมร่างเป็นนักฆ่าหลายชั่วยามผ่านไป...ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมค่อยๆ ซึมลึกเข้าสู่ห้วงสำนึกอย่างช้าๆ ราวกับน้ำหมึกที่หยดลงบนผืนผ้าขาว นางคือนักฆ่าฝีมือฉกาจ ผู้ดับลมหายใจปลิดชีพผู้คนมานับไม่ถ้วน และนามของนางคือ ‘มู่หลาน’ส่วน ‘มีนา’ คือตัวตนของนางในโลกที่จากมา... โลกที่นางเป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง“ท่านหัวหน้า! เราต้องหนีกันแล้ว!”เสียงร้องเตือนจากลูกน้องสาวทำให้มู่หลานสลัดภวังค์ทิ้ง นางรีบพาร่างที่บาดเจ็บเร่งรุดหนีออกมาตามคำบอกทันทีสายลมหวีดหวิวปะทะใบหน้า ความมืดรอบกายเคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับภาพติดตา มู่หลาน... หรืออดีตผู้ตรวจสอบบัญชีสาวในร่างใหม่ แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองสองขาของนางกำลังก้าวทะยานไปบนยอดไม้อย่างแคล่วคล่อง พลิกตัวหลบคมอาวุธลับที่พุ่งตามมาประดุจห่าฝน ก่อนจะดีดตัวข้ามโขดหินสูงชันด้วยท่วงท่าเบาหวิวดุจปุยนุ่น ทั้งที่สมองของนางยังมึนงงและร้องประท้วงด้วยความหวาดเสียว แต่ร่างกายนี้กลับขยับไปเองตามสัญชาตญาณที่ถูกฝึกฝนมาจนเข้ากระดูกดำ!ให้ตายเถอะ! ฉันทำแบบนี้ได้ยังไงกัน?ปกติแค่เดินขึ้นบันไดออฟฟิศเพียงสามชั้น นางก็หอบแฮกจนต้องคว้ายาดม
Magbasa pa
บทที่ 3 : ใครมันจะอยากใช้ชีวิตเป็นนักฆ่ากัน!
บทที่ 3 : ใครมันจะอยากใช้ชีวิตเป็นนักฆ่ากัน!ใครจะไปเชื่อว่า... ในรังนักฆ่าที่มืดมนและอับชื้นประหนึ่งขุมนรกแห่งนี้ จะมีสวรรค์ชั้นย่อมซ่อนตัวอยู่มู่หลานเบิกตากว้างมองภาพตรงหน้าด้วยความตื่นตะลึง ไอน้ำสีขาวบริสุทธิ์ลอยล่องม้วนตัวขึ้นมาจากบ่อน้ำแร่ธรรมชาติขนาดใหญ่ที่ขุดเจาะลงไปในชั้นหิน กลิ่นกำมะถันจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นหอมละมุนของสมุนไพรป่าที่ถูกโรยไว้ ลอยมาแตะจมูกชวนให้จิตใจที่ปั่นป่วนสงบลงอย่างน่าประหลาดแสงเทียนที่จุดไว้ตามโขดหินส่องกระทบผิวน้ำจนเป็นประกายระยิบระยับ ตัดกับความมืดมิดภายนอกอย่างสิ้นเชิง“เชิญเจ้าค่ะหัวหน้า”ซูเจินผายมือเชิญ หลังจากช่วยเปลื้องชุดที่ชุ่มไปด้วยคราบเลือดและหยาดเหงื่อออกจนหมดสิ้นมู่หลานค่อยๆ หย่อนกายลงในบ่อน้ำอุ่นจัด ความร้อนที่พอเหมาะโอบล้อมผิวกายที่หนาวเหน็บมาตลอดคืน ความตึงเครียดของกล้ามเนื้อค่อยๆ คลายลงอย่างช้าๆ ราวกับว่าสายน้ำนี้กำลังชะล้างความเหนื่อยล้าและความหวาดกลัวให้มลายหายไปจากจิตวิญญาณ“อ่า...”นางเผลอครางออกมาอย่างลืมตัว พิงศีรษะกับขอบหินเย็นเยียบแล้วหลับตาลง ซึมซับความสบายที่หาได้ยากยิ่งในสถานการณ์ความเป็นตายเช่นนี้ทว่าช่วงเวลาแห่งความสุขมักผ่
Magbasa pa
บทที่ 4 : นักฆ่าชั้นต่ำ... บังอาจแตะต้องคนของข้า
บทที่ 4 : นักฆ่าชั้นต่ำ... บังอาจแตะต้องคนของข้าแสงจันทร์นวลตา สาดส่องลงมากระทบยอดไม้ในป่าทึบ ทว่าไม่อาจส่องลอดผ่านกิ่งก้านหนาทึบลงไปถึงพื้นเบื้องล่าง ที่ซึ่งเงาสีดำหลายสายกำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและไร้ซุ่มเสียงมู่หลานในอาภรณ์สีดำรัดกุมปกปิดใบหน้ามิดชิด เหลือเพียงดวงตาคู่คมปลาบที่วาววับท่ามกลางความมืด นางยืนสงบนิ่งอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่ เบื้องหลังมีซูเจินและนักฆ่าสาวฝีมือดีอีกสองนางหมอบต่ำกลืนไปกับเงามืด ทั้งหมดต่างเฝ้ารอคอยสัญญาณจาก ‘หัวหน้า’ อย่างใจจดใจจ่อมู่หลานลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ พยายามควบคุมลมหายใจไม่ให้สั่นไหว สายตาจ้องเขม็งไปยังเป้าหมายเบื้องล่างบ้านไม้ร้างผุพังตั้งตระหง่านอยู่กลางป่ารก หลังคามุงจากเปื่อยยุ่ย ฝาผนังที่โหว่จนเห็นแสงตะเกียงวูบไหวจากภายใน ดูราวกับภาพวาดที่จงใจจัดวางไว้เพื่อสร้างบรรยากาศวังเวงช่างเป็นโลเคชั่นที่สมบูรณ์แบบเหลือเกิน... นางคิดประชดประชันในใจ เหมาะสำหรับเป็นหลุมศพของตัวประกอบเกรด B ในนิยายไม่มีผิด!เพียงแต่ว่า... ที่นี่ไม่ใช่นิยาย ไม่ใช่ซีรีส์ และไม่มีผู้กำกับคอยสั่งคัท หากพลาดพลั้งคือนางต้องตายจริง เจ็บจริง“หัวหน้า...” ซูเจินกระซิบเรียกแผ่วเบาเพื
Magbasa pa
บทที่ 5 : เจ้าหนีข้าไม่พ้นหรอก
บทที่ 5 : เจ้าหนีข้าไม่พ้นหรอกบรรยากาศหน้าเรือนร้างอันเงียบสงัด เต็มไปด้วยความตึงเครียดที่เพิ่งจะมลายหายไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายของการเข่นฆ่าที่ยังหลงเหลืออยู่ในอากาศ“ขอบพระทัยท่านอ๋อง... ขอบพระทัยที่เสด็จมาช่วยชีวิตกระหม่อมได้ทันเวลาพะยะค่ะ!”ใต้เท้าเสิ่นทรุดกายลงโขกศีรษะกับพื้นดินด้วยความซาบซึ้งใจจนสุดพรรณนา ร่างท้วมยังคงสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำที่เพิ่งรอดพ้นจากคมเขี้ยวนักฆ่า ข้างกายคือฮูหยินและบุตรสาวที่โอบกอดกันร่ำไห้ด้วยความขวัญเสียมืออันสั่นระริกของใต้เท้าเสิ่นรีบล้วงเข้าไปในสาบเสื้อ หยิบม้วนเอกสารบัญชีลับออกมาส่งมอบให้แก่บุรุษสูงศักดิ์ตรงหน้า ราวกับมันเป็นถ่านร้อนที่พร้อมจะลวกมือหากถือไว้เนิ่นนานกว่านี้“นี่คือหลักฐานทั้งหมดที่กระหม่อมเพียรรวบรวมมา... เชิญท่านอ๋องรับไปเถิดพะยะค่ะ!”เดิมทีเขาตั้งใจจะเก็บมันไว้มอบแด่ฮ่องเต้ด้วยตนเองเพื่อความปลอดภัยสูงสุด ทว่าเหตุการณ์ลอบสังหารเมื่อครู่เป็นเครื่องยืนยันแล้วว่า ศัตรูมิตั้งใจจะปล่อยให้เขามีลมหายใจจนถึงรุ่งสาง หากมิได้ อ๋องจวิ้นเจี๋ย ส่งยอดฝีมือมาคุ้มกันไว้ทัน เขาและครอบครัวคงกลายเป็นวิญญาณเฝ้าป่าไปเสียแล้วจวิ้นเจี๋ยรับม้วนเอกสารนั
Magbasa pa
บทที่ 6 : ขอลาออกจากการเป็นนักฆ่า
บทที่ 6 : ขอลาออกจากการเป็นนักฆ่าเวลาผ่านพ้นไป... นับตั้งแต่ดวงวิญญาณของสาวออฟฟิศผู้เคราะห์ร้ายได้พลัดหลงเข้ามาอยู่ในร่างของยอดนักฆ่าสาวผู้นี้ทว่าสิ่งหนึ่งที่ ‘มู่หลาน’ ตระหนักได้แน่ชัดในยามนี้คือ... สวรรค์ยังคงมีเมตตาต่อนางอยู่บ้าง!หลังจากต้องทนซุกหัวนอนบนเตียงแข็งในถ้ำอันอับชื้น และขบเคี้ยวหมั่นโถวแห้งกรังประทังชีวิตมานานนับเดือน การได้เหยียบย่างเข้าสู่เมืองหลวงและแทรกซึมเข้ามาใน ‘หอหมื่นบุปผา’ แห่งนี้ สำหรับนางแล้วมันคือการยกระดับคุณภาพชีวิตจากดินสู่ฟ้าโดยแท้จริง!เตียงกว้างที่หนานุ่มราวกับปุยนุ่น ผ้าห่มแพรไหมเนื้อละเอียดที่กรุ่นกลิ่นเครื่องหอมจรุงใจ และอาหารเลิศรสที่วางเรียงรายยั่วน้ำลายอยู่เบื้องหน้า...ฉันขอลาออกจากการเป็นนักฆ่า แล้วมาสมัครเป็นนางรำถาวรเลยได้ไหมเนี่ย! มู่หลานคร่ำครวญในใจด้วยความซาบซึ้ง อยากจะล้มตัวลงกลิ้งเกลือกอยู่บนเตียงนี้ไปตลอดกาล ทว่าติดตรงที่ภารกิจสำคัญ (และยาพิษในกาย) ยังคงค้ำคอเป็นโซ่ตรวนให้นางต้องเดินหน้าต่อ“พวกเจ้าสองคน... ช่างเป็นเพชรในตมโดยแท้!”เสียงอุทานด้วยความพึงพอใจของ ‘แม่เล้าจู’ เจ้าของหอหมื่นบุปผา ดังขึ้นหลังจากได้ชมการแสดงทดสอบฝีมือหงเหล
Magbasa pa
บทที่ 7: ใครแพ้ต้องเห่าเหมือนหมา
บทที่ 7: ใครแพ้ต้องเห่าเหมือนหมาเสียงปรบมือเกรียวกราวและสุ้มเสียงโห่ร้องชื่นชมค่อยๆ แผ่วจางลง ยามที่ม่านไหมผืนหนาปิดตัวลงสนิทเพื่อสิ้นสุดการแสดงมู่หลาน ถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอก ทันทีที่พ้นจากสายตาผู้ชมบนเวที นางก็แทบจะโยนมาดนางพญาผู้สูงศักดิ์ทิ้งไปในทันที ไหล่บางห่อลงด้วยความเหนื่อยล้าเกินจะกล่าวการที่ต้องมานั่งกรีดนิ้วบนสายพิณ พร้อมกับปั้นหน้าส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้บุรุษนับร้อยนี่มันช่างบั่นทอนกำลังกายยิ่งกว่าการกวัดแกว่งอาวุธเสียอีก!“หึ... แสดงได้มิเลวนี่”เสียงแหลมสูงที่คุ้นหูดังขึ้นจากทางด้านหลัง มิต้องหันไปมองนางก็รู้ซึ้งว่าเป็นผู้ใด หงเหลียน เดินนวยนาดเข้ามาใกล้ ใบหน้าสวยเฉี่ยวยังคงเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่มักใช้ประดับกายอยู่เป็นนิจ“ทว่า... สิ่งที่น่าสนใจยิ่งกว่าการแสดงเห็นจะเป็นแขกผู้ทรงเกียรติในเขตพิเศษแถวหน้าสุดมากกว่า” หงเหลียนจีบปากจีบคอเอ่ย สายตาฉายแววท้าทายอย่างไร้ปิดบัง “ข้าเห็นนะ... อ๋องจวิ้นเจี๋ย เป้าหมายที่เจ้าเพิ่งจะทำภารกิจล้มเหลวมิเป็นท่า นั่งเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงนั้น”มู่หลานกรอกตามองบนด้วยความระอาในใจ... เออ เห็นแล้วย่ะ!“แล้วอย่างไร?” มู่หลานถามกลับ
Magbasa pa
บทที่ 8: กล้าหนีข้าไปงั้นรึ
บทที่ 8: กล้าหนีข้าไปงั้นรึวินาทีนั้น... เสียงรอบกายพลันเงียบงันราวกับกาลเวลาถูกหยุดนิ่งความหนาวเหน็บสายหนึ่งแล่นปราดจากฝ่าเท้าขึ้นมาเกาะกุมดวงใจจนสั่นสะท้าน คำว่า ‘ความแตก’ วนเวียนอยู่ในห้วงความคิดซ้ำไปซ้ำมาราวกับกงล้อที่มิอาจหยุดยั้ง แต่ทว่า... สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของนางสู้ชีวิตทำงานรวดเร็วยิ่งกว่าสติสัมปชัญญะจะยอมรับไม่ได้เด็ดขาด!ขืนพยักหน้ายอมรับในยามนี้ เท่ากับนางเดินเข้าคุกหลวงด้วยเท้าตนเอง หรือมิเช่นนั้นอาจถูกบั่นคอทิ้งเสียตรงนี้ให้กลายเป็นผีเฝ้าหอ!มู่หลานสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มความตระหนก ปรับเปลี่ยนแววตาที่สั่นไหวให้กลายเป็นแววตาหวานเชื่อม หยาดเยิ้มไปด้วยจริตมารยาแห่งอิสตรีที่เพียรฝึกปรือมาจากสำนักโคมเขียว ริมฝีปากอิ่มสีชาดยกยิ้มยั่วยวน พลางขยับกายเข้าไปแนบชิดร่างสูงใหญ่อย่างใจกล้าบ้าบิ่น“ท่านอ๋องกล่าวอันใดหรือเจ้าคะ...”นางหัวเราะเสียงใส ฟังดูไร้เดียงสาปนขบขัน “นักฆ่ากระนั้นหรือ? มือของข้าน้อยนุ่มนิ่มเพียงนี้ วันๆ จับเป็นแต่พู่กันเขียนคิ้วและดีดสายพิณ... จะไปมีเรี่ยวแรงจับดาบไล่เข่นฆ่าผู้ใดได้เล่าเจ้าคะ”ปลายนิ้วเรียวสวยกรีดกรายไปตามแผงอกแกร่งของบุรุษตรงหน้าอย่างอ้อย
Magbasa pa
บทที่ 9 : ยอมตายเพื่อได้กลับไปโลกเดิม
บทที่ 9 : ยอมตายเพื่อได้กลับไปโลกเดิมแสงจันทร์กระจ่างสาดส่องลอดผ่านรอยแตกของหลังคาผุพัง ทอประกายจับฝุ่นผงที่ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศราวกับละอองเวทมนตร์ หากแต่สถานที่จริงกลับห่างไกลจากคำว่า ‘งดงาม’ ยิ่งนักมู่หลาน ทรุดกายลงนั่งพิงเสาไม้ต้นเก่าอย่างหมดสภาพ เสียงหอบหายใจของนางดังประสานไปกับเสียงจิ้งหรีดเรไรที่กรีดปีกระงมทั่วบริเวณหลังจากที่ต้องวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนออกมาจาก หอหมื่นบุปผา ราวกับสุนัขจนตรอก โดยมี ซูเจิน ติดตามมาด้วย ทว่าลูกน้องคนสนิทคู่ใจผู้นี้กลับยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉย ไร้ความตื่นตระหนกได้ราวกับรูปปั้นหิน แม้ในยามวิกฤตเช่นนี้"ป่านนี้ที่หอคงกำลังโกลาหลวุ่นวายกันน่าดู..."มู่หลานพึมพำกับตนเอง พลางยกมือทาบอก อย่างน้อยนางก็ยื้อลมหายใจมาได้อีกหนึ่งวันยัยหงเหลียนนั่นบ้าบิ่นเกินกว่าที่นางคาดคิด ป่านนี้จะเป็นตายร้ายดีอย่างไร? คงมิใช่ถูก อ๋องจวิ้นเจี๋ย จับตัวไปขังคุกแล้วหรอกนะ?แต่จะว่าไป ความวุ่นวายนั่นก็นับเป็นระฆังช่วยชีวิต นางกับซูเจินจึงอาศัยจังหวะชุลมุนหลบหนีออกมาได้อย่างแนบเนียนไร้ร่องรอย... และแน่นอนว่านางมิใช่คนโง่ที่จะหวนกลับไปให้แม่เล้าจูจับได้ หรือรอให้ท่านอ๋องตามล่าตัวเจ
Magbasa pa
บทที่ 10 : อย่าหวังว่าเจ้าจะได้ก้าวเท้าออกไปจากห้องนี้
บทที่ 10 : อย่าหวังว่าเจ้าจะได้ก้าวเท้าออกไปจากห้องนี้ดวงตะวันลาลับขอบฟ้า ท้องนภาถูกกลืนกินด้วยสีหมึกแห่งรัตติกาลเงาร่างบอบบางในชุดดำรัดกุมเคลื่อนไหววูบไหวไปตามแนวสันหลังคา จวนอ๋องจวิ้นเจี๋ย อย่างเงียบเชียบประดุจแมวขโมยตัวน้อยที่กำลังย่องเบาเข้าบ้านเศรษฐีมู่หลาน กัดฟันแน่นข่มความหวาดกลัวที่เต้นตุบๆ ในอก อาศัยความทรงจำและสัญชาตญาณดิบของร่างกายเจ้าของเดิม หลบหลีกสายตาเวรยามที่เดินตรวจตราอย่างเข้มงวดทุกฝีก้าวพลั่ก! ตุบ!เสียงกระทบของเนื้อและกระดูกดังขึ้นเพียงแผ่วเบา ทหารยามเคราะห์ร้ายสองนายที่เฝ้าอยู่หน้าประตูชั้นใน ถูกฟาดด้วยสันมือเข้าที่ท้ายทอยอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ร่างหนาหนักร่วงลงไปกองกับพื้นราวกับใบไม้ร่วง โดยไม่ทันได้ส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือแม้แต่ครึ่งคำมู่หลานรีบลากร่างไร้สติของพวกเขายัดเข้าไปซ่อนไว้หลังพุ่มไม้หนาทึบ พลางปาดเหงื่อและระบายลมหายใจยาวเหยียด"ขอโทษนะพี่ชาย... นอนพักสักตื่นเถอะนะ"แม้วรยุทธ์ของร่างเดิมจะร้ายกาจถึงขั้นปลิดชีพคนได้ในชั่วพริบตา แต่จิตวิญญาณข้างในของนางยังคงเป็น สาวออฟฟิศยุค 2025 ผู้รักสงบและกลัวเลือด นางฆ่าคนไม่ลงจริงๆ อย่างมากสุดก็แค่ทำให้สลบเหมื
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status