Mag-log in[คำโปรย] "เมื่อ 'โอสถลวงใจ' เปลี่ยนแม่เสือสาวให้กลายเป็นลูกแมวเชื่องในกำมือมังกร!" ร่างกายที่เคยพยศกลับทรยศเจ้าของอย่างน่าละอาย เมื่อ อ๋องจวิ้นเจี๋ย มอบบทลงโทษอันแสนหวานล้ำและป่าเถื่อนให้แก่ผู้บุกรุกสาว 'จงเกลียดข้าให้เข้ากระดูกดำ... และจำสัมผัสของข้าให้สลักลึกลงไปในวิญญาณ ว่าเจ้าเป็นสมบัติของใคร!' ค่ำคืนแห่งพายุสวาทผ่านพ้นไป สิ่งที่เหลือไว้ไม่ใช่แค่ความระบม... แต่คือความจริงที่น่าตกตะลึง เมื่อ มู่หลาน ตื่นมาพบว่าวรยุทธ์ของนางหายไปจนหมดสิ้น! จากนักฆ่าผู้ยิ่งใหญ่ กลับกลายเป็นเพียงสตรีไร้ทางสู้ในกรงทองของศัตรู!
view more静かに開かれた扉から、御影綾香はゆっくりと外へ足を踏み出した。
久しぶりに見る太陽が、目に痛いほどまぶしい。
逮捕された日に着ていたワンピースは、もう季節外れだった。
五年前には肌寒かった風が、今は蒸し暑い。(……迎えに来ていないのね)
わかっていた。
それでも、胸の奥が痛んだ。――五年間。
婚約者である橘理央は、一度も面会に来なかった。
手紙すらなかった。
それでも綾香は、どこかで信じていたのだ。
出所したら、彼が迎えに来てくれるかもしれないと。「……信じていたのに」
ぽつりと零れた声と共に、涙が頬を伝った。
出所の日に、母の死の真相を教えに来ると約束したのに。
◇◆◇ 「美月の代わりに刑務所へ入ってくれ」父の葬儀が終わった翌日。
理央は、何でもないことのようにそう言った。最初は意味がわからなかった。
「……え?」
聞き返した瞬間、頬に衝撃が走った。
床へ倒れ込んだ綾香を、理央は冷たい目で見下ろしていた。
「頷くまでやめない」
何が起きているのかわからない。
混乱したまま拒絶すると、理央は本当に殴るのをやめなかった。
髪を掴まれ、何度も床へ叩きつけられる。
痛い。
怖い。 理解できない。涙を流しながら、綾香は震える声で言った。
「どうして……」
「うるさい」
腹を蹴られ、呼吸が止まる。
「いいから頷け」
何度も暴力を受け、ついに綾香が頷くと、理央はようやく手を止めた。
そして何事もなかったように、優しく綾香を抱きしめた。
「綾香、僕を愛しているよね?」
耳元で囁く声は、昔と同じ優しい声音だった。
「彼女の代わりに五年だけ刑務所へ入って。出てきたら結婚しよう」
「彼女も君の友達だろう? 助けてあげてよ」
「美月はまだ若いんだ。前科なんてついたら人生が終わる」
その顔は、綾香が愛していた理央のままだった。
だからこそ、余計に恐ろしかった。
「嫌よ……」
綾香は震えながら首を振った。
「私は何もしてない……」
「冷たい女だな」
理央の表情が一変する。
「美月は親友じゃないのか?」
「親友よ……でも、だからって――」
最後まで言えなかった。
理央が綾香を突き飛ばしたからだ。
倒れ込んだ綾香を、今度は容赦なく踏みつける。
「やめて……痛い……!」
「うるさい! 黙って言うことを聞け!」
そこから始まったのは、地獄だった。
綾香は監禁され、繰り返し暴力を受けた。
そして、その中で真実を知らされる。
綾香が何も知らず押していた印鑑。
理央を信じて渡していた口座。 確認もせず署名していた書類。そのすべてが、犯罪に利用されていたのだ。
理央は以前から、綾香名義の口座や電子署名を使い、御影グループの資金を特殊詐欺グループの資金洗浄へ流していた。
綾香は、ただ理央を信じていただけだった。
だが、それだけでは終わらなかった。
美月は犯罪資金の受け渡し中に事故を起こし、人を死なせていた。
その罪まで、綾香へ押しつけられたのだ。
「逃げられると思うなよ」
理央は笑っていた。
「全部、君がやったことになる」
綾香は逃げようとした。
だが捕まり、抵抗したことで顔に深い傷を負わされた。
「本当にバカな女。大人しくしていればよかったのに」
綾香の前に現れた美月は意地悪く笑って言った。
手当をしてくれるわけでもなく、綾香の傷が悪化するに任せた。
そうして刑務所へ連れていかれる頃には、綾香の顔は見る影もなく腫れ上がっていた。
「安心しろ。出所したら、お前の母親の死の真相を全部教えてやる」
「……!!」
その言葉は、綾香に希望を与えた。
絶望の中に現れた一筋の光だった。
そうして大人しくなった綾香を理央は警察官の前に引き出した。
理央は警察へは、困ったような顔で説明していた。
「逃げようとして暴れたんです。止めようとしたら……」
その姿は、誰の目にも誠実な婚約者にしか見えなかった。
◇◆◇
――そして、五年後。
荒れ果てた屋敷を後にし、綾香はふらふらと歩き続けていた。
その時、風に飛ばされた新聞が足元へ転がってくる。
何気なく拾い上げた綾香は、その見出しを見て凍りついた。
【御影家令嬢・御影綾香、橘理央とついに結婚】
「……え?」
声が掠れる。
私は、ここにいるのに。
意味がわからなかった。
混乱したまま、綾香は新聞に書かれていた式場へ向かった。
着ているのは、屋敷に残されていた古いワンピース。
向かう途中、通行人が悲鳴のような呻きを上げながら逃げて行った。
理央が、本当に自分と結婚するとは思えなかった。
五年間、一度も面会に来なかった男だ。
それでも、直接確かめずにはいられなかった。
式場の扉を開いた瞬間。
綾香は息を呑んだ。
ウェディングドレス姿で微笑む花嫁。
その顔は――綾香自身だった。
「……誰?」
けれど、その目元。
笑い方。 わずかな仕草。間違えるはずがない。
「あんた……美月……!?」
綾香は震えながら花嫁へ近づいた。
「どうして……どうして、あなたが私の顔をしてるの!?」
花嫁は怯えたように後ずさる。
「警備を呼んで!」
誰かが叫んだ瞬間、式場が騒然となった。
次の瞬間、SPたちが綾香を取り押さえる。
「離して! 私が本物の綾香よ!」
必死に叫んでも、誰も信じない。
花嫁はヴェールを押さえながら、小さく震えていた。
「怖い……」
その姿は、完璧な被害者だった。
「違う! その女は――!」
「この醜い女を早く外へ連れ出せ。俺たちの結婚式の邪魔をするな」
最後まで言わせてもらえない。
綾香はそのまま式場の外へ引きずり出された。
重い扉が閉まる。
中から聞こえてくるのは、祝福の拍手と笑い声。
まるで、自分の存在だけが最初からなかったかのようだった。
「どうして……」
涙が溢れる。
雨が降り始めていた。
父はもういない。
会社も奪われた。
親友も婚約者も、自分を裏切っていた。
そして今、自分の顔まで奪われた。
「私……何のために生きてたの……?」
視界が滲む。
どこを歩いているのかもわからない。
足元はふらつき、呼吸も苦しい。
頭の中では、理央の言葉ばかりが繰り返されていた。
――君が御影家の娘だったからだよ。
――全部うまくいった。
――もう君の居場所なんて、どこにもない。
嫌。
嫌。
こんなの、嫌。
綾香は震える手で顔を押さえた。
崩れた肌。
残った傷。 醜く歪んだ自分の顔。もう何も残っていない。
その時。
激しいクラクションが鳴り響いた。
「え……?」
顔を上げた瞬間、強烈なライトが視界を焼く。
大型トラックが、すぐ目の前まで迫っていた。
逃げなければ。
そう思ったのに、身体が動かない。
次の瞬間。
激しい衝撃が綾香の身体を吹き飛ばした。
世界が回転する。
何かが折れる嫌な音。
冷たいアスファルトへ叩きつけられ、口から血が溢れた。
痛い。
苦しい。
息ができない。
遠くで誰かが叫んでいる。
でも、その声も次第に遠ざかっていく。
冷たい雨が頬を打った。
空が滲んで見える。
――笑ってくれたお父様。
会いたい。
もっと話したかった。
ああ、あの男を信じなければよかった。
もし、もう一度やり直せるなら――。
綾香の意識は、深い闇へ沈んでいった。
◇◆◇
「綾香お嬢様?」
懐かしい声に、綾香はゆっくり目を開けた。
「……え?」
そこにいたのは、若い頃の橘恒一郎だった。
磨き上げられた床。
朝日が差し込む屋敷。 傷ひとつない自分の手。「旦那様がお待ちです。理央ももう着いていますよ」
その言葉に、綾香の呼吸が止まる。
震える手でスマートフォンの日付を確認した。
父が死ぬ前の日付。
五年前。
「嘘……」
綾香は鏡へ駆け寄った。
そこに映っていたのは、傷のない自分の顔だった。
まだ、何も奪われていない。
綾香の瞳から、大粒の涙が溢れる。
やり直せる。
橘は困惑したように綾香を見つめた。
「綾香お嬢様?」
綾香は手の甲で涙を拭った。泣いている暇はなかった。
「……今すぐ、理央に会うわ」
ตอนพิเศษกลิ่นหอมของเนยย่างและน้ำซุปกระดูกหมูอันเข้มข้น ลอยตลบอบอวลไปทั่วถนนสายหลักของเมืองหลวงแคว้นจ้าวผู้คนต่างพากันสูดจมูกฟุดฟิดด้วยความสงสัย ก่อนจะเดินตามกลิ่นหอมยั่วน้ำลายนั้นมาหยุดอยู่ที่หน้าร้านอาหารเปิดใหม่ขนาดใหญ่ ซึ่งประดับประดาด้วยโคมไฟสีแดงสว่างไสว ป้ายหน้าร้านเขียนด้วยตัวอักษรสีทองวิจิตรบรรจงว่า“โรงเตี๊ยมกระทะร้อนตระกูลหลิน (ต้นตำรับ) ”ใช่แล้ว... นี่คือกิจการใหม่ล่าสุดของ หลินเวย หญิงสาวผู้มาพร้อมกับนวัตกรรม “หมูกระทะ” ที่กำลังจะปฏิวัติวงการอาหารของยุคโบราณให้สะเทือนเลือนลั่น!บรรยากาศภายในร้านคึกคักไปด้วยเสียงหัวเราะและเสียง ซู่... ซ่า... ของเนื้อหมูหมักงาชิ้นโตที่กำลังย่างบนเตาทองเหลืองทรงโค้งมน ควันหอมกรุ่นลอยฟุ้งไปทั่ว สร้างความอบอุ่นจนลืมความหนาวเหน็บด้านนอกที่โต๊ะวีไอพีขนาดใหญ่กลางร้าน เต็มไปด้วยบุคคลระดับสูงที่มารวมตัวกันเพื่อฉลองเปิดร้านและฉลองปีใหม่“ระวังร้อนนะน้องหญิง... เป่าก่อน”อ๋องจวิ้นอวี้ ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความดุดันในสนามรบ บัดนี้กำลังทำตัวเป็น 'พ่อบ้านใจกล้า' นั่งแกะกุ้งเผาและเป่าน้ำซุปให้ เยว่ซิน ภรรยาสาวที่กำลังตั้งครรภ์ได้หกเดือน ท้องของนางนูนเด่นอ
บทส่งท้ายรัตติกาลก่อนวันประหาร... ณ ชานเมืองแคว้นซีเหลียงเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีแมลงหวี่แมลงวันตัวไหนอาจหาญมาขัดขวางพิธีประหารเสนาบดีเฒ่าในวันรุ่งขึ้น มั่วเหยียน และ ซูเจิน จึงได้รับภารกิจสำคัญในการกวาดล้าง “กองกำลังเดนตาย” ที่เสนาบดีแอบซุกซ่อนไว้ในค่ายลับให้สิ้นซากท่ามกลางความมืดมิดของป่าทึบ เสียงคมดาบปะทะกันและประกายไฟจากการต่อสู้สว่างวาบขึ้นเป็นระยะ“ระวัง!”เสียงทุ้มตะโกนก้อง เมื่อซูเจินที่กำลังรับมือกับทหารเดนตายฝีมือดีสามคนพร้อมกัน ก้าวเท้าพลาดสะดุดรากไม้จนเสียจังหวะ คมดาบของศัตรูฉวยโอกาสพุ่งตรงมาที่ลำคอของนางหมายปลิดชีพเคร้ง!ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย กระบี่หนักของมั่วเหยียนพุ่งเข้ามาปัดป้องการโจมตีนั้นได้ทันท่วงที แรงปะทะทำให้เกิดประกายไฟวูบใหญ่ ก่อนที่เขาจะหมุนตัวตวัดดาบสวนกลับ ปาดเข้าที่จุดตาย ปลิดชีพศัตรูผู้นั้นร่วงลงไปกองกับพื้นในดาบเดียวมั่วเหยียนหันกลับมามองนาง แววตาที่เคยมึนตึงและตายด้าน บัดนี้ฉายแววห่วงใยอย่างปิดไม่มิด“เจ้าไม่เป็นไรนะ?”ซูเจินหอบหายใจถี่ หัวใจเต้นแรงระรัว... ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะแผ่นหลังกว้างที่ยืนบังนางอยู่นี้ ช่างดูอบอุ่นและปลอดภ
บทที่ 58ภายในห้องลับใต้ดินของ 'โรงเตี๊ยมบุปผาสวรรค์'แสงเทียนวูบไหวส่องสว่าง เผยให้เห็นกองเอกสาร ม้วนกระดาษ และแผนผังจำนวนมหาศาลที่ถูกวางกองระเกะระกะอยู่บนโต๊ะไม้สักตัวใหญ่กลางห้องมู่หลาน ยืนกอดอก จ้องมองแผนผังความสัมพันธ์ที่นางขีดเขียนขึ้นมาด้วยพู่กันสีแดงฉาน สีหน้าของนางเคร่งเครียด หลังจากใช้เวลาหลายวันในการรวบรวมข้อมูลจากสายข่าวและวิเคราะห์สถานการณ์ จิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายก็ได้ถูกต่อจนครบ“ร้ายกาจ...” นางพึมพำเสียงเย็น “ไอ้แก่เจ้าเล่ห์นั่นไม่ได้แค่ต้องการหุ่นเชิด... แต่มันต้องการ 'อาวุธ' ที่เอาไว้ทำลายล้างราชวงศ์ต่างหาก”ความจริงที่นางค้นพบนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก...เสนาบดีกรมคลัง ไม่ได้แค่เอาตัวปลอมมาแทนที่นางเพื่อเสวยสุข หรือโกงกินงบประมาณแผ่นดิน แต่เขาใช้ฐานะ 'องค์หญิง' ของตัวปลอม เป็นเครื่องมือในการสั่งเก็บศัตรูทางการเมืองไปทีละคน โดยใช้แผนชั่วสารพัดเพื่อใส่ร้ายป้ายสี สร้างหลักฐานปลอม ใครที่ขวางทางมัน ล้วนถูกกำจัดด้วยข้อหากบฏหรือหมิ่นเบื้องสูงโดยฝีมือของ 'องค์หญิงกำมะลอ'และที่เลวร้ายที่สุด คือแผนการแต่งงานเชื่อมสัมพันธไมตรี...“มันตั้งใจจะใช้การแต่งงานกับ ท่านอ๋องจวิ้นเจี๋ย เป็
บทที่ 57หลายวันผ่านไป...อาการของ อ๋องจวิ้นเจี๋ย ดีขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่าอัศจรรย์ ด้วยฤทธิ์ของยาคืนวิญญาณเก้าลักษณ์และกำลังใจจากคนรัก แม้ร่างกายจะยังอ่อนเพลียอยู่บ้าง แต่พิษร้ายที่เคยกัดกินหัวใจได้ถูกขจัดออกไปจนเกือบหมดสิ้นเหล่าองครักษ์เงาไม่รอช้า รีบส่งม้าเร็วคาบข่าวด่วนที่สุดกลับไปยังชายแดน เพื่อแจ้งให้ พระชายาเยว่ซิน และ อ๋องจวิ้นอวี้ ได้รับทราบว่าท่านอ๋องพ้นขีดอันตรายแล้วแต่ทว่า... ข่าวดีเรื่องการฟื้นคืนชีพของท่านอ๋อง กลับถูกกลบมิดด้วย “ข่าวช็อก” อีกข่าวหนึ่งที่ตามมาติดๆนั่นคือข่าวที่ว่า... มู่หลาน คือ องค์หญิงมู่หรงเหยียนแห่งแคว้นซีเหลียงตัวจริง!ณ ห้องรับรองลับของโรงเตี๊ยม“หา!! ...ว่าไงนะ!?”เสียงอุทานดังลั่นประหนึ่งฟ้าผ่าของ หลินเวย ทำเอาทุกคนในห้องสะดุ้งโหยง นางเบิกตากว้างมองเพื่อนรักหัวจรดเท้า สลับกับมองหน้าท่านอ๋องและหมอหลวง ก่อนจะยกมือทาบอกแล้วหลุดคำสบถภาษาบ้านเกิดออกมาเสียงดังฟังชัด“โอ้ว... มาย... ก๊อด!”หลินเวยส่ายหน้าไปมาอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง “นี่มันพล็อตนิยายแฟนตาซีชัดๆ! จากนักฆ่าสาวตกอับ กลายเป็นองค์หญิงพลัดถิ่นเนี่ยนะ? ...สุดยอดไปเลยเพื่อนฉัน! ชีวิตแกนี่มัน
บทที่ 4 : นักฆ่าชั้นต่ำ... บังอาจแตะต้องคนของข้าแสงจันทร์นวลตา สาดส่องลงมากระทบยอดไม้ในป่าทึบ ทว่าไม่อาจส่องลอดผ่านกิ่งก้านหนาทึบลงไปถึงพื้นเบื้องล่าง ที่ซึ่งเงาสีดำหลายสายกำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและไร้ซุ่มเสียงมู่หลานในอาภรณ์สีดำรัดกุมปกปิดใบหน้ามิดชิด เหลือเพียงดวงตาคู่คมปลาบที่วาววับท่ามกลา
บทที่ 3 : ใครมันจะอยากใช้ชีวิตเป็นนักฆ่ากัน!ใครจะไปเชื่อว่า... ในรังนักฆ่าที่มืดมนและอับชื้นประหนึ่งขุมนรกแห่งนี้ จะมีสวรรค์ชั้นย่อมซ่อนตัวอยู่มู่หลานเบิกตากว้างมองภาพตรงหน้าด้วยความตื่นตะลึง ไอน้ำสีขาวบริสุทธิ์ลอยล่องม้วนตัวขึ้นมาจากบ่อน้ำแร่ธรรมชาติขนาดใหญ่ที่ขุดเจาะลงไปในชั้นหิน กลิ่นกำมะถันจา
บทที่ 2 : จากพนักงานบัญชีมาสวมร่างเป็นนักฆ่าหลายชั่วยามผ่านไป...ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมค่อยๆ ซึมลึกเข้าสู่ห้วงสำนึกอย่างช้าๆ ราวกับน้ำหมึกที่หยดลงบนผืนผ้าขาว นางคือนักฆ่าฝีมือฉกาจ ผู้ดับลมหายใจปลิดชีพผู้คนมานับไม่ถ้วน และนามของนางคือ ‘มู่หลาน’ส่วน ‘มีนา’ คือตัวตนของนางในโลกที่จากมา... โลกที่
บทที่ 1: ฉันย้อนเวลามาจริงๆ หรือนี่!ความมืดมิด... และความหนาวเหน็บที่กัดกินลึกถึงขั้วกระดูกนั่นคือสิ่งสุดท้ายที่นางจำได้ก่อนที่สติจะดับวูบลงภาพในหัวตัดสลับไปมาราวกับภาพฝันที่ขาดห้วง เสียงลมหายใจหอบกระเส่าดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาท เสียงฝีเท้าที่ย่ำลงบนใบไม้แห้งกรอบท่ามกลางป่าทึบอันมืดมิดไร้ทางออก











