เข้าสู่ระบบ[คำโปรย] "เมื่อ 'โอสถลวงใจ' เปลี่ยนแม่เสือสาวให้กลายเป็นลูกแมวเชื่องในกำมือมังกร!" ร่างกายที่เคยพยศกลับทรยศเจ้าของอย่างน่าละอาย เมื่อ อ๋องจวิ้นเจี๋ย มอบบทลงโทษอันแสนหวานล้ำและป่าเถื่อนให้แก่ผู้บุกรุกสาว 'จงเกลียดข้าให้เข้ากระดูกดำ... และจำสัมผัสของข้าให้สลักลึกลงไปในวิญญาณ ว่าเจ้าเป็นสมบัติของใคร!' ค่ำคืนแห่งพายุสวาทผ่านพ้นไป สิ่งที่เหลือไว้ไม่ใช่แค่ความระบม... แต่คือความจริงที่น่าตกตะลึง เมื่อ มู่หลาน ตื่นมาพบว่าวรยุทธ์ของนางหายไปจนหมดสิ้น! จากนักฆ่าผู้ยิ่งใหญ่ กลับกลายเป็นเพียงสตรีไร้ทางสู้ในกรงทองของศัตรู!
ดูเพิ่มเติม"GOODMORNING" sigaw ko sa kwarto ko kahit ako lang mag isa. Nagising ako kinabukasan dahil sa sinag ng araw na tumatama sa mukha ko. Napangiti akong bumangon saka ako dumiretso sa banyo para gawin ang morning routine.
KYLEE NICOLE MONTENEGRO
That's me. I am 18 years old. Collage student this comming weeks. I am not homeschooled anymore. Makakapasok na ako sa totoong paaralan. Isa na akong ganap na normal na student tulad ng pinangako sa akin ni Dad.
I was homeschooled when I was 5 years old because of an accident. Ang daming nangyare sa buhay ko nong bata ako, yan ang sabi nila sa akin tuwing nag tatanong ako kong bakit homeschooled ako. Hindi ko na maalala ang lahat maliban sa isang bagay.
PANYO?
Isang bagay na hindi ko makakalimutan. Isang taong hindi ko makakalimutan. I dont know his name at panigurado hindi ko na din ito makilala dahil sa maraming taon ang lumipas but I hope one day makita ko siya para makapag pasalamat ako.
Isang strangherong bata ang nagbigay sa akin ng bagay na un. O baka naman pinahiram lang sa akin. Isang beses akong nawala sa mall, siya ang tumulong sa akin. Naalala ko pa un pero hindi na lahat. Wala sa sarili akong napangiti.
Lumabas kaagad ako sa banyo pagkatapos. Lumabas na ako pero nahagip ng paningin ko ang panyo. Again! I smiled. I have a bit crush on him. Nilapitan ko ito saka inamoy. Ilang taon na itong nasa akin pero hindi ko pa nilalabhan. Meron pa itong nakalagay na salitang "TRIST" sa baba nito.
I wonder kong anong ibig sabihin ng trist? Name ba? Nag kibit balikat ako dahil hindi ko naman alam. Napabaling ako sa pintuan ng makarinig ako ng katuk.
"I'M COMMING!" sigaw ko ng narinig ko si Ate Lena na kailangan ko ng bumaba para sa almusal. Nilagay ko ulit ang panyo sa cabinet ko. Isang malaking katanunangan sa akin.
WHO ARE YOU?
KYLEE POV.
"GOODMORNING EVERYONE" sigaw kong muli ng nakababa ako galing kwarto. Napatingin sa akin ang lahat. Nakangiti akong lumapit kay Daddy saka Mommy at hinalikan sila pareho sa pisngi.
Tumingin ako sa tatlo kong kapatid na parang wala silang narinig mula sa akin. Lumapit ako kina Karl saka Clyde para halikan sila sa pisngi, saka ako lumapit sa kambal ko. Pinasadahan ko ito ng tingin.
SKY LAWRENZE MONTENEGRO
My twin brother. Magulo ang buhok at halatang kakagising lang. Hinalikan ko rin ito sa pisngi pero patuloy parin ito sa pag kain na parang wala lang. Snobber hmmp. Umupo ako sa tabi nito.
"How's ur sleep?" Napangiti ako sa tanong ni Sky sa akin. Napatingin ako dahil at tumambad sa akin ang walang emosyon ng mukha. As usual ganyan naman talaga si sky, walang pakealam, masungit, malamig, bugnutin, ewan ko ba. Kakambal ko ba talaga to?
"Stop smiling, you look creepy." seryoso nitong sabe.. inirapan ko ito
"Sa ganda kong to? Matatakot ka sa smile ko?" Inis kong sabe nito. Hindi ito sumagot at nag patuloy lang sa pagkain na parang wala lang. Inirapan ko ito saka ako nag simulang kumain. Napabaling ako sa tabi ko ng may biglang nag lagay ng orange juice sa baso ko.
"Thank's Ate Lena."
"Kumain ka ng marami, para naman tumaba ka" ngumuso ako sa sinabe nito. Ngumiti nalang ako saka tumango. Nag simula ulit akong kumain. Tahimik namin, grabe parang may prayer meeting at tanging kubyertos lang ang maingay.
Napatigil ako sa pagkain ng meron akong maalalang dapat kong gawin. Dahan dahan akong tumingin kay Dad na ngayoy naka taas ang kilay na nakatingin sa akin.
"What Is it kylee?" seryoso nitong sabe. Umayos ako ng upo saka ako ngumiti ng malaki kay DAD. Tumigil sa pagkain si Dad at mariin akong tiningnan.
"Pwede po bang ako nalang bumili ang school supplies ko?" nakangiti kong sabe.
"No.." bumagsak ang balikat sa isang NO ni daddy. Ngumuso at narinig ko kaagad ang isang halakhak ng tatlo kong kapatid. Sinamaan ko sila ng tingin.
"Hindi mo alam ang pasikot sikot sa pilipinas anak.. hayaan muna kami ang bumili." Bumaling ako sa maganda kong ina ng salita ito, mas lalo akong yumuko.
"But I have a gps, ma and of course phone. I can call u if I lost my way. Please...... I'm already 18 and I promise I'II behave." Tinaas ko pa ang kamay ko para ipakita sa kanilang wala akong gagawing kalukuhan.
"Fine....but bring sky with you and some. Of our men" what? Sa mall lang naman e bakit kailangan kasama ang mga tauhan.
"Pero Da--"
"No more buts kylee" ngumuso ako at bumagsak ang balikat. Nag simula akong kumain. Ok lang un, at least makakalabas na ako. Malaya na akong makakalabas kahit saan. Unti unting sumilay ang ngiti ko.
Umalis kaagad ako sa dining area pagkatapos kumain. Nakangiti ulit akong tumakbo pabalik sa kwarto ko. After 11 years malaya na ako. Para akong naka kulong sa bahay noon, simula nong nakidnap ako, mas lalo nila akong pinagbawalan lumabas.
I was kidnapped by named Eunice. I don't who is she kase hindi rin sinabe sa akin. Dumiretso ako sa walk in closet at nag soot ng damit kong saan ako comportable. Kumuha din ako ng back pack at doon nilagay ang mga gamit ko, kasama na doon ang panyo. Lucky charm ko
Lumabas kaagad ako ng marinig ko ang katuk na un. Binuksan ko ito at tumambad sa akin ang gwapong mukha ng kapatid ko. Nakapag ligo na ito at naka pormal na soot. Busangot itong nakatingin sa akin lalong lalo na sa damit ko.
"Bakit ganyan ang soot mo?" Napatingin din ako sa soot ko. Isang crop top, mini skirt and sandals. Anong problema sa soot ko?
"Ehh dito ako comportable e" sabe ko at akma na sanang isasara ang pinto ng pinigilan niya.
"Change it, you look too gorgeous" napangiti ako ng palihim sa sinabe nito. In denial pa.ayaw pa aminin na maganda ako. Hindi ko siya sinunud at natatawang nilagpasan. Narinig ko kaagad ang malutong nitong mura pero hindi ko na pinansin.
Bumaba kaagad ako sa hagdan at tumambad sa akin ang dalawa ko pang kapatid na nasa sala habang nag lalaro ng xbox. Nilapitan ko ito saka ko sila hinalikan sa pisngi pero hindi ako pinansin, nag patuloy sila sa pag lalaro. Para akong multo dito. Bakit ba nag karoon ako ng mga kapatid na masungit at hindi namamansin.
"wag kayong papatulong sa akin sa mga assignment niyo ah" sabe ko dito habang naka cros arm. Naka upo ako sa pang isahang soffa habang hinihintay si Sky na makababa.
Matalino ako kase taga ibang bansa ba naman mga guro mo. Lahat siguro na maging topic namin sa school naaral ko na. Mas lalo akong ngumuso na parang walang narinig ang dalawa kong kapatid. Inirapan ko ito.
Bumaling ako sa taas ng marinig ko ang yapak at tumambad sa akin si Sky na busangot. Mas matalino pala ang kaptid kong ito kaya maaga siyang tinrain ni daddy sa companya e.
Tumayo kaagad ako at sumunod kay Sky palabas at tumambad kaagad sa akin ang sport car nito. Nakasandal doon si sky habang nakatingin sa akin.
Ang yabang!
Umirap ako saka ako lumapit. Pumasok siya sa driver seat. Ngumuso ako, hindi man lang ako pinagbuksan. Napaka gentlemen talaga.
"Stick with me allright? Wag kang aalis sa tabe ko"
KYLEE POV.
Hindi ko pinansin ang nasabi ni SKY, malaki na ako. Nasa binatana lang ang paningin ko. Na excite ako. Tahimik kami buong byahe ni SKY, hindi ko na pinakinggan sa mga bilin niya sa akin. Buti nalang walang tauhan na sumama sa amin, panigurado pinagsabihan ito ni sky, kase kilala ko ang kapatid ko, naririndi ito pag merong nakasunod dito sa body guard.
Narating namin ang mall ng hindi nag tagal. Hindi paman kami huminto lumabas na kaagad ako.
"KYLEE?" narinig kong sigaw ng kapatid ko ng tuluyan akong nakalabas. Hindi ko na pinansin at dumiretso na ako papasok. Gusto kong ako lang mag isang gumala dito sa buong mall.
Napahinto ako sa pag lalakad na merong humila kaagad sa kamay ko at tumambad sa akin ang kapatid kong hinihingal.
"D*mn it, I told u stick with me" inis nitong sabe. Hinihingal ito habang nakatingin sa akin ng masama. Ngumuso ako saka umirap bago tuluyan pumasok. Nasa akin ang paningin ng mga taong malapit lang sa amin. Nakarinig pa ako ng sipol sa mga teenager na nakatambay at umiinom ng juice. Nakangiti itong nakatingin sa akin.
Ngumiti din ako pabalik. Sa mga taong nadadaanan kong nakatingin sa akin ay ngitian ko. Kumaway pa ako ng bahagya.
"Si Mika ohh?" Turo ko kay Sky ng makita ko si Mika habang may dalang dalang grocery. Tiningnan ni Sky ang tiningnan ko. Si mika ay kaibigan namin, galing ito sa orphan, ang mga alaga ni Mommy.
"Kausapin mo muna" kaagad akong tumakbo palau sa kapatid ko. Sinamtala ko ang pagkakataon na un para makawala ako sa tabi niya. Nakangiti ako habang nag lalakad. Umikot pa ako ng isang beses para makita ang buong mall. Ito ang unang tapak ko dito simula nong lumaki ako. Ang huling tapak ko naman ay noong bata pa ako.
Huminto ako sa isang cofee shop. Lalagpasan ko na sana ito pero nagbago isip ko. Nakangiti akong pumasok. Lahat ng tao doon naka upo kaya madali lang akong makita. Merong mga taong nagtagal ang paningin sa akin. Ngumuso bakit sila nakatingin?
Nagkibit balikat ako saka ako dumiretso sa counter para makabili ng cofee. Nakatingala ako habang nakatingin sa menu na nasa uluhan ko lang.
"WOAHH!!" Napatingin ako sa likuran ko ang marinig ko ang hiyawan na un at tumambad sa akin ang grupo ng lalaking nagkakatuwaan. Sila lang ata ang pinaka maingay dito. Nag kibit balikat ako saka ako tumingala ulit para pumili ang kape.
"Ano pong order natin Maam?" Napatingin ako sa taong nag salita at tumambad sa akin ang isang lalaki. Ngumiti ako dito dahilan para matulala ito. Tiningnan ko ito ng naka kunot noo, hindi niya matanggal ang paningin niya sa akin. Kumuha ako ng salamin sa bago, baka merong dumi mukha ko kaya nila ako tinitigan kanina pero wala naman e.
"hi.." nakangiti kong sabe. Napatalon ang lalaki at bahagya ko pang nakita ang nanumula nitong pisngi.
"h-huh?" Parang wala atang narinig to kanina. Siguro marami itong iniisip.
"yong order ko?" Nataranta itong kinuha ang order ko. Ano bang problema nito. Ngumuso ako sa inasta niya. Bahagya pa itong pinagpawisan. Binigay ko sa kanya ang cash na pero, wala pa akong card kase hindi pa binigay e. Nag pasalamat ako dito saka nag paalam. Natawa pa ako ng mahina ng makita ko ang namumula nitong pisngi. Ang cute.
Tumalikod na ako sa counter at tumambad sa akin ang maraming taong papasok. Nahagip naman ng paningin ko ang grupo ng mga lalaki na hanggang ngaun maingay parin. Ngumuso ako ng napagtanto kong dadaan ako sa harap nila, ang dami kasing taong papasok.Dahan dahan akong nag lakad habang nasa bibig ko parin ang kape habang umiinom.
"Where's ur girlfriends Enzo? Ano? wala naba?" narinig kong sabe ng lalaki. Hindi ko pinansin at nilagpasan lang sila ngunit hindi pa anak nakakadalawang hakbang na lagpasan sila, merong isang taong marahas na humila sa akin pabalik. Napapikit ako sa gulat.
"She's my girlfriend?" Dumilat ako ng marinig ko un.
WHAT?
ตอนพิเศษกลิ่นหอมของเนยย่างและน้ำซุปกระดูกหมูอันเข้มข้น ลอยตลบอบอวลไปทั่วถนนสายหลักของเมืองหลวงแคว้นจ้าวผู้คนต่างพากันสูดจมูกฟุดฟิดด้วยความสงสัย ก่อนจะเดินตามกลิ่นหอมยั่วน้ำลายนั้นมาหยุดอยู่ที่หน้าร้านอาหารเปิดใหม่ขนาดใหญ่ ซึ่งประดับประดาด้วยโคมไฟสีแดงสว่างไสว ป้ายหน้าร้านเขียนด้วยตัวอักษรสีทองวิจิตรบรรจงว่า“โรงเตี๊ยมกระทะร้อนตระกูลหลิน (ต้นตำรับ) ”ใช่แล้ว... นี่คือกิจการใหม่ล่าสุดของ หลินเวย หญิงสาวผู้มาพร้อมกับนวัตกรรม “หมูกระทะ” ที่กำลังจะปฏิวัติวงการอาหารของยุคโบราณให้สะเทือนเลือนลั่น!บรรยากาศภายในร้านคึกคักไปด้วยเสียงหัวเราะและเสียง ซู่... ซ่า... ของเนื้อหมูหมักงาชิ้นโตที่กำลังย่างบนเตาทองเหลืองทรงโค้งมน ควันหอมกรุ่นลอยฟุ้งไปทั่ว สร้างความอบอุ่นจนลืมความหนาวเหน็บด้านนอกที่โต๊ะวีไอพีขนาดใหญ่กลางร้าน เต็มไปด้วยบุคคลระดับสูงที่มารวมตัวกันเพื่อฉลองเปิดร้านและฉลองปีใหม่“ระวังร้อนนะน้องหญิง... เป่าก่อน”อ๋องจวิ้นอวี้ ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความดุดันในสนามรบ บัดนี้กำลังทำตัวเป็น 'พ่อบ้านใจกล้า' นั่งแกะกุ้งเผาและเป่าน้ำซุปให้ เยว่ซิน ภรรยาสาวที่กำลังตั้งครรภ์ได้หกเดือน ท้องของนางนูนเด่นอ
บทส่งท้ายรัตติกาลก่อนวันประหาร... ณ ชานเมืองแคว้นซีเหลียงเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีแมลงหวี่แมลงวันตัวไหนอาจหาญมาขัดขวางพิธีประหารเสนาบดีเฒ่าในวันรุ่งขึ้น มั่วเหยียน และ ซูเจิน จึงได้รับภารกิจสำคัญในการกวาดล้าง “กองกำลังเดนตาย” ที่เสนาบดีแอบซุกซ่อนไว้ในค่ายลับให้สิ้นซากท่ามกลางความมืดมิดของป่าทึบ เสียงคมดาบปะทะกันและประกายไฟจากการต่อสู้สว่างวาบขึ้นเป็นระยะ“ระวัง!”เสียงทุ้มตะโกนก้อง เมื่อซูเจินที่กำลังรับมือกับทหารเดนตายฝีมือดีสามคนพร้อมกัน ก้าวเท้าพลาดสะดุดรากไม้จนเสียจังหวะ คมดาบของศัตรูฉวยโอกาสพุ่งตรงมาที่ลำคอของนางหมายปลิดชีพเคร้ง!ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย กระบี่หนักของมั่วเหยียนพุ่งเข้ามาปัดป้องการโจมตีนั้นได้ทันท่วงที แรงปะทะทำให้เกิดประกายไฟวูบใหญ่ ก่อนที่เขาจะหมุนตัวตวัดดาบสวนกลับ ปาดเข้าที่จุดตาย ปลิดชีพศัตรูผู้นั้นร่วงลงไปกองกับพื้นในดาบเดียวมั่วเหยียนหันกลับมามองนาง แววตาที่เคยมึนตึงและตายด้าน บัดนี้ฉายแววห่วงใยอย่างปิดไม่มิด“เจ้าไม่เป็นไรนะ?”ซูเจินหอบหายใจถี่ หัวใจเต้นแรงระรัว... ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะแผ่นหลังกว้างที่ยืนบังนางอยู่นี้ ช่างดูอบอุ่นและปลอดภ
บทที่ 58ภายในห้องลับใต้ดินของ 'โรงเตี๊ยมบุปผาสวรรค์'แสงเทียนวูบไหวส่องสว่าง เผยให้เห็นกองเอกสาร ม้วนกระดาษ และแผนผังจำนวนมหาศาลที่ถูกวางกองระเกะระกะอยู่บนโต๊ะไม้สักตัวใหญ่กลางห้องมู่หลาน ยืนกอดอก จ้องมองแผนผังความสัมพันธ์ที่นางขีดเขียนขึ้นมาด้วยพู่กันสีแดงฉาน สีหน้าของนางเคร่งเครียด หลังจากใช้เวลาหลายวันในการรวบรวมข้อมูลจากสายข่าวและวิเคราะห์สถานการณ์ จิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายก็ได้ถูกต่อจนครบ“ร้ายกาจ...” นางพึมพำเสียงเย็น “ไอ้แก่เจ้าเล่ห์นั่นไม่ได้แค่ต้องการหุ่นเชิด... แต่มันต้องการ 'อาวุธ' ที่เอาไว้ทำลายล้างราชวงศ์ต่างหาก”ความจริงที่นางค้นพบนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก...เสนาบดีกรมคลัง ไม่ได้แค่เอาตัวปลอมมาแทนที่นางเพื่อเสวยสุข หรือโกงกินงบประมาณแผ่นดิน แต่เขาใช้ฐานะ 'องค์หญิง' ของตัวปลอม เป็นเครื่องมือในการสั่งเก็บศัตรูทางการเมืองไปทีละคน โดยใช้แผนชั่วสารพัดเพื่อใส่ร้ายป้ายสี สร้างหลักฐานปลอม ใครที่ขวางทางมัน ล้วนถูกกำจัดด้วยข้อหากบฏหรือหมิ่นเบื้องสูงโดยฝีมือของ 'องค์หญิงกำมะลอ'และที่เลวร้ายที่สุด คือแผนการแต่งงานเชื่อมสัมพันธไมตรี...“มันตั้งใจจะใช้การแต่งงานกับ ท่านอ๋องจวิ้นเจี๋ย เป็
บทที่ 57หลายวันผ่านไป...อาการของ อ๋องจวิ้นเจี๋ย ดีขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่าอัศจรรย์ ด้วยฤทธิ์ของยาคืนวิญญาณเก้าลักษณ์และกำลังใจจากคนรัก แม้ร่างกายจะยังอ่อนเพลียอยู่บ้าง แต่พิษร้ายที่เคยกัดกินหัวใจได้ถูกขจัดออกไปจนเกือบหมดสิ้นเหล่าองครักษ์เงาไม่รอช้า รีบส่งม้าเร็วคาบข่าวด่วนที่สุดกลับไปยังชายแดน เพื่อแจ้งให้ พระชายาเยว่ซิน และ อ๋องจวิ้นอวี้ ได้รับทราบว่าท่านอ๋องพ้นขีดอันตรายแล้วแต่ทว่า... ข่าวดีเรื่องการฟื้นคืนชีพของท่านอ๋อง กลับถูกกลบมิดด้วย “ข่าวช็อก” อีกข่าวหนึ่งที่ตามมาติดๆนั่นคือข่าวที่ว่า... มู่หลาน คือ องค์หญิงมู่หรงเหยียนแห่งแคว้นซีเหลียงตัวจริง!ณ ห้องรับรองลับของโรงเตี๊ยม“หา!! ...ว่าไงนะ!?”เสียงอุทานดังลั่นประหนึ่งฟ้าผ่าของ หลินเวย ทำเอาทุกคนในห้องสะดุ้งโหยง นางเบิกตากว้างมองเพื่อนรักหัวจรดเท้า สลับกับมองหน้าท่านอ๋องและหมอหลวง ก่อนจะยกมือทาบอกแล้วหลุดคำสบถภาษาบ้านเกิดออกมาเสียงดังฟังชัด“โอ้ว... มาย... ก๊อด!”หลินเวยส่ายหน้าไปมาอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง “นี่มันพล็อตนิยายแฟนตาซีชัดๆ! จากนักฆ่าสาวตกอับ กลายเป็นองค์หญิงพลัดถิ่นเนี่ยนะ? ...สุดยอดไปเลยเพื่อนฉัน! ชีวิตแกนี่มัน
บทที่ 13 งานบนเตียงหนักยิ่งกว่างานแบกปูนกาลเวลาผันผ่านราวกับสายน้ำไหล...เผลอเพียงครู่เดียว เวลาก็ล่วงเลยผ่านไปกว่าสองเดือนแล้ว นับตั้งแต่วันที่ มู่หลาน ตกปากรับคำยอมทำสัญญา 'แลกเปลี่ยน' เพื่อแลกกับลมหายใจและอิสรภาพ (ในกรงทอง)ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับ อ๋องจวิ้นเจี๋ย นั้นชัดเจนมาตั้งแต่ต้น... มันค
บทที่ 10 : อย่าหวังว่าเจ้าจะได้ก้าวเท้าออกไปจากห้องนี้ดวงตะวันลาลับขอบฟ้า ท้องนภาถูกกลืนกินด้วยสีหมึกแห่งรัตติกาลเงาร่างบอบบางในชุดดำรัดกุมเคลื่อนไหววูบไหวไปตามแนวสันหลังคา จวนอ๋องจวิ้นเจี๋ย อย่างเงียบเชียบประดุจแมวขโมยตัวน้อยที่กำลังย่องเบาเข้าบ้านเศรษฐีมู่หลาน กัดฟันแน่นข่มความหวาดกลัวที่เต้นต
บทที่ 9 : ยอมตายเพื่อได้กลับไปโลกเดิมแสงจันทร์กระจ่างสาดส่องลอดผ่านรอยแตกของหลังคาผุพัง ทอประกายจับฝุ่นผงที่ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศราวกับละอองเวทมนตร์ หากแต่สถานที่จริงกลับห่างไกลจากคำว่า ‘งดงาม’ ยิ่งนักมู่หลาน ทรุดกายลงนั่งพิงเสาไม้ต้นเก่าอย่างหมดสภาพ เสียงหอบหายใจของนางดังประสานไปกับเสียงจิ้งหรีดเร
บทที่ 8: กล้าหนีข้าไปงั้นรึวินาทีนั้น... เสียงรอบกายพลันเงียบงันราวกับกาลเวลาถูกหยุดนิ่งความหนาวเหน็บสายหนึ่งแล่นปราดจากฝ่าเท้าขึ้นมาเกาะกุมดวงใจจนสั่นสะท้าน คำว่า ‘ความแตก’ วนเวียนอยู่ในห้วงความคิดซ้ำไปซ้ำมาราวกับกงล้อที่มิอาจหยุดยั้ง แต่ทว่า... สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของนางสู้ชีวิตทำงานรวดเร็วยิ่