All Chapters of เกิดใหม่เป็นยาถอนพิษ...ของท่านอ๋องจอมเผด็จการ: Chapter 51 - Chapter 60

บทที่ 51กาลเวลาล่วงเลยไปหนึ่งเดือนเต็ม... จากความหวังในการค้นหาร่างของ มู่หลาน ที่ค่อยๆ ริบหรี่ลง จนกลายเป็นการประกาศตามหาคนหายที่ไร้จุดหมาย บัดนี้... ความโศกเศร้าที่เคยกัดกินหัวใจของ อ๋องจวิ้นเจี๋ย ได้แปรเปลี่ยนเป็นเพลิงแค้นที่ลุกโชนในเมื่อ พรรคทมิฬ กล้าดีที่มาพรากนางในดวงใจไปจากอกเขา... เขาก็สาบานว่าจะทำให้พวกมันต้องชดใช้ด้วยการหายสาบสูญไปจากโลกใบนี้อย่างถาวร! เหล่าอดีตนักฆ่าผู้เป็นพี่น้องร่วมเป็นร่วมตายของมู่หลาน ต่างเร่งรุดเข้ามาสืบข่าวและวางแผนร่วมกับท่านอ๋อง เตรียมพร้อมสำหรับการบุกทลายรังปีศาจให้สิ้นซากณ ห้องยุทธการลับใต้ดินของจวนอ๋องบรรยากาศเย็นยะเยือกและกดดันจนแทบหายใจไม่ออก แสงไฟจากคบเพลิงส่องกระทบใบหน้าของเหล่าองครักษ์เงาและสตรีในชุดดำอำพรางกายนับสิบชีวิต ที่ยืนเข้าแถวเรียงหน้ากระดานอย่างเป็นระเบียบพร้อมอาวุธครบมือที่หัวโต๊ะ... อ๋องจวิ้นเจี๋ย ยืนตระหง่าน แววตาที่เคยอบอุ่นบัดนี้ว่างเปล่า ไร้ความเมตตา และดำมืดดุจรัตติกาล รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างของเขาทำให้แม้แต่นักฆ่ามืออาชีพยังรู้สึกขนลุก“ข้าเรียกพวกเจ้ามาในวันนี้... เพราะถึงเวลาที่พวกเราต้องลงมือแล้ว”จวิ้นเจี๋ยเอ

บทที่ 53แสงแดดยามสายสาดส่องลงมายังตลาดกลางเมืองหลวงแคว้นซีเหลียงที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนมู่หลาน ในคราบสาวใช้ชุดผ้าฝ้ายสีน้ำเงินเรียบง่าย เดินก้มหน้าตามหลัง หมอหลวงกัวจื่อเซียน อย่างสงบเสงี่ยม แม้ใบหน้าจะถูกอำพรางด้วยการแต่งหน้าให้ดูจืดชืดและมีผ้าคลุมบางๆ ปิดบัง แต่ดวงตากลมโตยังคงลอบมองสำรวจรอบกายด้วยความตื่นตัวทั้งสองมาหยุดอยู่ที่หน้าร้านค้าขนาดใหญ่ที่โดดเด่นสะดุดตา ป้ายหน้าร้านเขียนด้วยตัวอักษรวิจิตรบรรจงว่า “หอการค้าตระกูลหลิน”ที่นี่ไม่ได้มีเพียงผ้าไหมและเครื่องประดับล้ำค่าวางจำหน่าย แต่ยังมีป้ายไม้เล็กๆ แขวนอยู่ด้านข้าง ระบุบริการพิเศษที่ หลินเวย เพื่อนรักของนางริเริ่มขึ้น... 'บริการรับฝากส่งของและจดหมายข้ามแคว้น'“เชิญด้านในขอรับท่านหมอ” หลงจู๊ประจำร้านออกมาต้อนรับอย่างนอบน้อมกัวจื่อเซียนพยักหน้า ก่อนจะหันมาพยักพเยิดให้สาวใช้ (มู่หลาน) เป็นสัญญาณ นางจึงรีบเดินตรงไปยังโต๊ะสำหรับเขียนจดหมายที่มุมห้องมู่หลานจรดพู่กันลงบนกระดาษสาเนื้อดี สูดลมหายใจลึก ก่อนจะเริ่มตวัดปลายพู่กันเขียนข้อความลงไป ไม่ใช่อักษรจีนที่คนทั่วไปอ่านออก... แต่เป็น “ภาษาไทย” ภาษาบ้านเกิดจากโลกเดิมของนาง!‘ถึงเจ๊

บทที่ 55ความเจ็บปวดทรมานที่กัดกินหัวใจราวกับถูกไฟเผาผลาญพลันมลายหายไปจนสิ้น... เหลือทิ้งไว้เพียงความเบาสบายและว่างเปล่าที่เวิ้งว้างอ๋องจวิ้นเจี๋ย ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง...เขากำลังยืนอยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ไพศาลที่ไร้จุดสิ้นสุด ท้องฟ้าเบื้องบนเป็นสีครามอมม่วงไล่เฉดงดงามราวกับช่วงเวลาก่อนรุ่งสางรอบกายรายล้อมไปด้วย 'ทุ่งดอกไม้เรืองแสง' นับล้านดอกที่ส่องสว่างนวลตา... สถานที่แห่งความทรงจำ ที่เขาเคยพา มู่หลาน สตรีอันเป็นที่รักมานั่งดูดาวด้วยกันในยามค่ำคืนเขาพึมพำกับตัวเองด้วยความสับสน “หรือว่านี่คือโลกหลังความตาย? ...หรือข้ากำลังฝันไป?”ทันใดนั้น... สายตาของเขาก็สะดุดเข้ากับร่างบางระหงในชุดสีขาวบริสุทธิ์ ยืนหันหลังให้อยู่ไกลออกไป เส้นผมยาวสลวยสีดำขลับที่ปลิวไสวไปตามสายลม และแผ่นหลังบอบบางนั้น... ช่างคุ้นตาเหลือเกินหัวใจของจวิ้นเจี๋ยที่เคยแห้งผาก พลันพองโตด้วยความปิติยินดี“มู่หลาน!”เขาตะโกนเรียกชื่อนางสุดเสียง สองเท้าก้าวยาวๆ วิ่งฝ่าทุ่งดอกไม้เรืองแสงเข้าไปหาด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ“มู่หลาน! ...เจ้ามารับข้าหรือ?”เขาวิ่งเข้าไปจนประชิดตัว เอื้อมมือสั่นเทาไปแตะที่ไหล่มนของนางเบาๆ

บทที่ 57หลายวันผ่านไป...อาการของ อ๋องจวิ้นเจี๋ย ดีขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่าอัศจรรย์ ด้วยฤทธิ์ของยาคืนวิญญาณเก้าลักษณ์และกำลังใจจากคนรัก แม้ร่างกายจะยังอ่อนเพลียอยู่บ้าง แต่พิษร้ายที่เคยกัดกินหัวใจได้ถูกขจัดออกไปจนเกือบหมดสิ้นเหล่าองครักษ์เงาไม่รอช้า รีบส่งม้าเร็วคาบข่าวด่วนที่สุดกลับไปยังชายแดน เพื่อแจ้งให้ พระชายาเยว่ซิน และ อ๋องจวิ้นอวี้ ได้รับทราบว่าท่านอ๋องพ้นขีดอันตรายแล้วแต่ทว่า... ข่าวดีเรื่องการฟื้นคืนชีพของท่านอ๋อง กลับถูกกลบมิดด้วย “ข่าวช็อก” อีกข่าวหนึ่งที่ตามมาติดๆนั่นคือข่าวที่ว่า... มู่หลาน คือ องค์หญิงมู่หรงเหยียนแห่งแคว้นซีเหลียงตัวจริง!ณ ห้องรับรองลับของโรงเตี๊ยม“หา!! ...ว่าไงนะ!?”เสียงอุทานดังลั่นประหนึ่งฟ้าผ่าของ หลินเวย ทำเอาทุกคนในห้องสะดุ้งโหยง นางเบิกตากว้างมองเพื่อนรักหัวจรดเท้า สลับกับมองหน้าท่านอ๋องและหมอหลวง ก่อนจะยกมือทาบอกแล้วหลุดคำสบถภาษาบ้านเกิดออกมาเสียงดังฟังชัด“โอ้ว... มาย... ก๊อด!”หลินเวยส่ายหน้าไปมาอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง “นี่มันพล็อตนิยายแฟนตาซีชัดๆ! จากนักฆ่าสาวตกอับ กลายเป็นองค์หญิงพลัดถิ่นเนี่ยนะ? ...สุดยอดไปเลยเพื่อนฉัน! ชีวิตแกนี่มัน

บทส่งท้ายรัตติกาลก่อนวันประหาร... ณ ชานเมืองแคว้นซีเหลียงเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีแมลงหวี่แมลงวันตัวไหนอาจหาญมาขัดขวางพิธีประหารเสนาบดีเฒ่าในวันรุ่งขึ้น มั่วเหยียน และ ซูเจิน จึงได้รับภารกิจสำคัญในการกวาดล้าง “กองกำลังเดนตาย” ที่เสนาบดีแอบซุกซ่อนไว้ในค่ายลับให้สิ้นซากท่ามกลางความมืดมิดของป่าทึบ เสียงคมดาบปะทะกันและประกายไฟจากการต่อสู้สว่างวาบขึ้นเป็นระยะ“ระวัง!”เสียงทุ้มตะโกนก้อง เมื่อซูเจินที่กำลังรับมือกับทหารเดนตายฝีมือดีสามคนพร้อมกัน ก้าวเท้าพลาดสะดุดรากไม้จนเสียจังหวะ คมดาบของศัตรูฉวยโอกาสพุ่งตรงมาที่ลำคอของนางหมายปลิดชีพเคร้ง!ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย กระบี่หนักของมั่วเหยียนพุ่งเข้ามาปัดป้องการโจมตีนั้นได้ทันท่วงที แรงปะทะทำให้เกิดประกายไฟวูบใหญ่ ก่อนที่เขาจะหมุนตัวตวัดดาบสวนกลับ ปาดเข้าที่จุดตาย ปลิดชีพศัตรูผู้นั้นร่วงลงไปกองกับพื้นในดาบเดียวมั่วเหยียนหันกลับมามองนาง แววตาที่เคยมึนตึงและตายด้าน บัดนี้ฉายแววห่วงใยอย่างปิดไม่มิด“เจ้าไม่เป็นไรนะ?”ซูเจินหอบหายใจถี่ หัวใจเต้นแรงระรัว... ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะแผ่นหลังกว้างที่ยืนบังนางอยู่นี้ ช่างดูอบอุ่นและปลอดภ