All Chapters of เกิดใหม่เป็นยาถอนพิษ...ของท่านอ๋องจอมเผด็จการ: Chapter 41 - Chapter 50

บทที่ 41ยิ่งก้าวเท้าลึกเข้าไปใกล้เขตแดน ‘หน้าผาทมิฬ’ มากเพียงใด...ม่านหมอกสีม่วงคล้ำก็ยิ่งจับตัวหนาทึบขึ้นราวกำแพงเมืองยักษ์ จนแทบจะบดบังทัศนวิสัยเบื้องหน้าให้มืดมิด มองไม่เห็นแม้กระทั่งฝ่ามือของตนเองที่ยื่นออกไปบรรยากาศรอบกายเงียบสงัดและวังเวงจนน่าขนลุก... ไร้ซึ่งสรรพเสียงของนกกาหรือสัตว์ป่าที่ควรจะมี... มีเพียงเสียงลมกรรโชกแรงที่พัดลอดผ่านซอกหินแหลมคม ดัง หวีด... หวิว... ราวกับเสียงกรีดร้องโหยหวนของภูตผีปีศาจที่กำลังทนทุกข์ทรมานอยู่ในขุมนรกทันใดนั้น...“โอ๊ย!!”มู่หลานพลันยกมือขึ้นกุมขมับแน่น ร้องอุทานออกมาด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวอย่างแสนสาหัสร่างบอบบางเซถลาโงนเงน ดวงตาพร่ามัว จนเกือบจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น หากมิได้อ้อมแขนแกร่งของ อ๋องจวิ้นเจี๋ย พุ่งเข้ามาโอบประคองรับร่างของนางไว้ได้ทันท่วงที“มู่หลาน! ...เจ้าเป็นอันใดไป!?”จวิ้นเจี๋ยเอ่ยถามน้ำเสียงตื่นตระหนก ประคองพานางไปนั่งพักลงบนโขดหินใหญ่ด้วยความร้อนรน“หยุดพัก! ...ทุกคนหยุดเดินเดี๋ยวนี้!”เขาหันไปตะโกนสั่งการคณะเดินทางเสียงก้องกังวาน ด้วยความเป็นห่วงสตรีในอ้อมกอดจนลืมสิ้นทุกสิ่งอย่าง“แฮ่ก... แฮ่ก...”มู่หลานหอบหายใจถี่กระช

บทที่ 43ม่านหมอกพิษเริ่มจางลง... เผยให้เห็นกลุ่มคนที่เดินโซซัดโซเซออกมาจากปากทางถ้ำมรณะมู่หลาน ซูเจิน และเหล่าพี่น้องนักฆ่า เดินประคองกันออกมา ร่างกายของพวกนางเต็มไปด้วยบาดแผลฟกช้ำและคราบเลือด แต่แววตากลับเปี่ยมไปด้วยประกายแห่งชัยชนะและที่สำคัญที่สุด... เบื้องหลังของพวกนาง คือแถวของ “เด็กสาวตัวเล็กๆ” นับสิบชีวิต เนื้อตัวมอมแมม ผอมโซจนเห็นซี่โครง แววตาตื่นตระหนกราวกับลูกนกที่เพิ่งหลุดจากกรงขัง... พวกนางคือเหยื่อรุ่นใหม่ที่ถูกช่วยออกมาได้ทันเวลาพระชายาเยว่ซิน ที่เพิ่งเสร็จสิ้นจากการปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้จวิ้นเจี๋ย หันมาเห็นภาพนั้นเข้าพอดีนางยกมือขึ้นปิดปาก ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความตกใจและเวทนาจับใจ“พระเจ้า... เด็กตัวแค่นี้... มันทำกับเด็กขนาดนี้เลยหรือ?”น้ำตาแห่งความสงสารไหลรินอาบแก้มหมอสาวไม่นานนัก มั่วเหยียน ก็ใช้วิชาตัวเบาพุ่งทะยานตามลงมาสมทบ ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ แต่ใบหน้าเปื้อนยิ้มเขาทรุดกายลงคุกเข่า เปิดถุงผ้าไหมที่ห่อหุ้มอย่างดีเผยให้เห็น 'หญ้าเกล็ดมังกร' สีม่วงเข้มประกายเงินที่อัดแน่นอยู่เต็มกระเป๋า“ภารกิจสำเร็จพะยะค่ะ! ...เราได้ยาถอนพิษมาแล้ว!”เมื่อทุกอย่างครบถ

บทที่ 45องค์ฮ่องเต้พระดำเนินเข้ามายืนตรงหน้าพระโอรสองค์โปรด พระหัตถ์หนาวางลงบนบ่ากว้างของจวิ้นเจี๋ยอย่างหนักแน่น ราวกับจะถ่ายทอดภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่“พ่อเข้าใจเจ้า... เจี๋ยเอ๋ย... แต่ในฐานะเชื้อพระวงศ์ ผู้แบกรับชะตากรรมของแผ่นดิน เราเลือกไม่ได้ทุกอย่างหรอกนะ”พระองค์ถอนหายใจยาว พลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ดื้อรั้นของบุตรชาย ก่อนจะยื่นข้อเสนอที่พระองค์ไตร่ตรองมาแล้วว่าเป็น 'ทางออกที่ดีที่สุด' สำหรับทุกฝ่าย“เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน... พ่อจะยอมถอยให้หนึ่งก้าว พ่อจะอนุญาตให้เจ้ารับแม่นางมู่หลานคนนั้นเข้ามาอยู่ในจวนอ๋องได้... ให้ตำแหน่งนางเป็น 'พระชายารอง' (เช่อเฟย) นางจะได้อยู่ดูแลเจ้าเคียงข้างกาย และมีลูกให้เจ้าได้ตามที่ใจเจ้าต้องการ”จวิ้นเจี๋ยเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบด้วยความหวั่นใจ... เขารู้จักนิสัยของมู่หลานดี นางเป็นสตรีที่มีความคิดอ่านอิสระ และยึดมั่นในรักเดียวใจเดียว นางไม่มีวันยอมรับการใช้สามีร่วมกับใครแน่!“แต่...”“ไม่มีแต่!” ฮ่องเต้ตรัสแทรกเสียงเข้ม สรุปข้อราชการอย่างเด็ดขาด“ตำแหน่ง 'พระชายาเอก' (หวางเฟย) ...จะต้องเป็นของ องค์หญิงมู่หรงเหยียน แห่งแคว้นซีเหลียงเท่านั้น! นี่คือ

บทที่ 47ณ ศาลาริมน้ำ 'สระมรกต' ในอุทยานหลวงบรรยากาศโดยรอบเงียบสงบแต่งดงามวิจิตรด้วยหมู่มวลดอกไม้นานาพันธุ์ที่ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ฮ่องเต้ทรงจัดฉากอย่างแนบเนียน โดยอ้างเหตุผลว่าต้องการให้คนหนุ่มสาวได้มีโอกาสสนทนาทำความรู้จักกันเป็นการส่วนตัวก่อนวันงานมงคล โดยกันข้าราชบริพารให้ออกไปอยู่ห่างๆองค์หญิงมู่หรงเหยียน ในชุดผ้าไหมสีแดงเพลิงปักดิ้นทองลายหงส์ ขับผิวขาวผ่องให้ดูโดดเด่นสะดุดตา นางนั่งสง่าผ่าเผย บรรจงชงชาด้วยท่วงท่าที่งดงามอ่อนช้อยนางรินชาสีอำพันส่งกลิ่นหอมกรุ่นใส่จอกกระเบื้องเคลือบใบจิ๋ว แล้วยื่นส่งให้บุรุษตรงหน้าด้วยรอยยิ้มหวานเชื่อมที่บุรุษทั่วหล้าต่างใฝ่ฝัน“ท่านอ๋อง... ชานี้คือ 'ชาหิมะพันปี' เป็นชาชั้นเลิศจากยอดเขาสูงในแคว้นของข้า ที่หนึ่งปีจะเก็บเกี่ยวได้เพียงครั้งเดียว... หวังว่ารสชาติที่ล้ำเลิศนี้จะถูกปากท่าน”จวิ้นเจี๋ยที่นั่งหน้านิ่ง ปรายตามองถ้วยชาตรงหน้าเพียงชั่วครู่... สายตาของเขาว่างเปล่า ไร้ซึ่งความยินดียินร้ายก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย และเย็นชาจนคนฟังหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ“ขอบพระทัยองค์หญิง... แต่ต้องขออภัย ตัวข้าไม่ชอบดื่มชา”เขาไม่แม้แต่จะยื่นมือไปรับ หรือ

บทที่ 49ความเจ็บปวดจากการถูกกระแทกและความหนาวเหน็บจากสายน้ำที่เชี่ยวกรากพลันเลือนหายไป... ถูกแทนที่ด้วยความเบาสบายอย่างประหลาด ราวกับร่างกายนางกลายเป็นขนนกมู่หลาน (มีนา) ลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้ง...แต่ที่นี่ไม่ใช่ก้นแม่น้ำอันมืดมิด...นางพบว่าตัวเองกำลังลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ ร่างกายโปร่งแสงไร้น้ำหนัก มองเห็นทิวทัศน์เบื้องล่างที่คุ้นเคยแต่ห่างไกลเหลือเกิน... บ้านหลังเก่าในชนบทของประเทศไทยนี่คือนิมิตสุดท้ายก่อนตาย... หรือนางได้กลายเป็นวิญญาณกลับมาเยี่ยมบ้านเกิดแล้วจริงๆ?นางลอยทะลุผนังเข้าไปในตัวบ้าน เห็น แม่ และ น้องชาย กำลังนั่งหน้าเครียดอยู่ที่โต๊ะกินข้าวเก่าๆ บนโต๊ะมีเอกสารตราครุฑและโทรศัพท์วางอยู่มู่หลานโผเข้าไปหาแม่ด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ“แม่จ๋า... หนูอยู่นี่... หนูคิดถึงแม่...”แต่มือของนางกลับทะลุผ่านไหล่ของแม่ไปอย่างว่างเปล่า เสียงของนางส่งไปไม่ถึง“ค่ะ... เข้าใจค่ะ...” แม่พูดใส่โทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดพลางขมวดคิ้ว “หา? ...ค่าขนส่งศพกลับไทยมันแพงขนาดนั้นเลยเหรอคุณ? ...โอ๊ย ไม่มีเงินหรอกคุณ จะให้ไปกู้หนี้ยืมสินเพื่อเอาศพกลับมาทำไม”มู่หลานชะงักกึก... คำพูดของแม่เปรียบเสม