All Chapters of อดีตไม่หวนคืน: Chapter 111 - Chapter 120

“หนิงเอ๋อ ลุกขึ้นไปเต้นรำด้วยกันเถอะ” รั่วเหยาวิ่งมาตามสหายรักหรือน้องสามีให้ไปร่วมสนุกสนานครื้นเครงด้วยกัน            “ท่านอาหว่านหนิงไปเต้นรำกับข้าเถอะนะขอรับ” มู่เฟิง เจ้าตัวน้อยก็มาช่วยมารดาชักชวนอาหญิงอีกแรง            “คุณชายเฉินไปร่วมสนุกด้วยกันเถอะ” อี้เสียนก็เข้ามาเชื้อเชิญฟางหรงเช่นกัน            “อืม..เอาสิ หนิงเอ๋อ..ในฐานะเจ้าบ้านจะให้เกียรติเต้นรำกับข้าได้หรือไม่” ฟางหรงหันไปถามหว่านหนิง            “ไปเถอะขอรับท่านอาหญิง ไปเถอะนะขอรับ” มู่เฟิงน้อยคะยั้นคะยอ            “นั่นสิหนิงเอ๋อ ในฐานะเจ้าบ้านก็ดูแลต้อนรับคุณชายเฉินหน่อยเถอะนะ” รั่วเหยาเสริมอีกคน ฟางหรงยื่นมือไปข้างหน้าห

หลังงานเลี้ยงต้อนรับหว่านหนิงเสร็จสิ้นลง ทุกคนก็ร่ำลาแยกย้ายกันไปพักผ่อน            หว่านหนิงพักอยู่เรือนส่วนตัวติดกับเรือนของอี้เสียนและรั่วเหยา ส่วนเรือนถัดออกไปจากเรือนอี้เสียนเป็นเรือนของจางกั๋วกงกับจางฮูหยิน            ฟางหรงพักอยู่เรือนรับรองแขกฝั่งตรงข้ามเยื้องกับเรือนของหว่านหนิงมีส่วนดอกไม้ขั้นกลาง ซึ่งจวนกั๋วกงนับว่าใหญ่โตกว้างขวางสมกับที่ฮ่องเต้ทรงพระราชทานให้            ซูจิ่นที่ติดตามดูแลหว่านหนิงมาโดยตลอดยามนี้ก็ได้รับมอบหมายให้มาอยู่เคียงข้างเป็นคนสนิทคอยรับใช้ดูแลนางอย่างใกล้ชิดแทนถังอ้ายชิงคนสนิทของหว่านหนิง ซึ่งเสียชีวิตจากการปกป้องคุ้มครองผู้เป็นนายในเหตุลอบสังหารเมื่อสามปีก่อนหลังหว่านหนิงจดจำทุกอย่างได้ สถานที่แรกซึ่งนางเดินทางไปเยือนเมื่อถึงเมืองต้าโจวคือหลุมศพของอ้ายชิง เนื่องด้วยฟางหรงเป็นผู้จัดการให้คนส่งศพของนางกลับมายังแดนเหนือด้วยตนเองสกุลจางประก

หลังได้อาบแช่น้ำอุ่นผสมยาสมุนไพรที่ซูจิ่นแจ้งว่าฟางหรงเป็นคนเตรียมมาให้เสร็จเรียบร้อยแล้ว หว่านหนิงก็รู้สึกผ่อนคลายสบายตัวขึ้นมาก            อีกอย่างค่ำคืนที่ผ่านมานับว่าฟางหรงปรานีไม่เคี่ยวกรำนางหนักหน่วงเกินไปนัก ทั้งยังช่วยให้นางได้หลับสนิทนอนเต็มตื่น เช้านี้จึงรู้สึกสดชื่นปลอดโปร่งสบายตัวจิตใจแจ่มใสไม่น้อย            “คารวะท่านแม่เจ้าค่ะ แล้วคนอื่นๆล่ะเจ้าคะหายไปที่ใดกันหมด” หว่านหนิงเข้ามายังโถงรับรองแขกเห็นมารดากำลังสั่งงานสาวใช้อยู่จึงเอ่ยถามถึงคนอื่น            “ท่านพ่อกับพี่ชายเจ้ามีเรื่องต้องปรึกษาหารืออยู่กับคุณชายเฉินในห้องทำงานนะ ส่วนเหยาเอ๋ออยู่ในครัวคอยดูแลกำชับเรื่องอาหารเช้า เสี่ยวเฟิงก็ตามนางไปด้วย” จางฮูหยินตอบบุตรสาว            “เรื่องต้องปรึกษาหารือกันงั้นหรือเจ้าคะ”

หลังจากอี้เสียนทบทวนจนรู้แจ้งแล้วว่าชินอ๋องผู้สูงศักดิ์แอบรักน้องสาวตนเองมาเนิ่นนานนับสิบปี            ทั้งยังไม่ฉวยโอกาสใช้อำนาจมาบีบบังคับนางให้สมรสด้วย แต่กลับยอมปล่อยมือนางให้กับบุรุษอันเป็นที่รักเพราะคิดว่านางจะได้พบเจอกับความสุข            ‘หากแต่ชีวิตน้องสาวเขากลับรันทดนักที่เจอะเจอบุรุษชั่วช้า ทรยศหักหลังทำให้นางต้องเจ็บช้ำน้ำใจ’            ‘มายามนี้เขาตระหนักแน่แก่ใจ ร่วมเป็นพยานรู้เห็นกับความรักมั่นคงที่ชินอ๋องมีให้กับน้องสาวตนเองแล้ว เขาจึงไม่ลังเลใจที่จะบอกกล่าวให้ครอบครัวได้รับรู้และส่งเสริมน้องสาวกับชินอ๋องได้สมหวังกันโดยเร็ว’            อี้เสียนมุ่งมั่นตั้งใจ คิดแจ้งเรื่องนี้ให้ฮูหยินซึ่งเป็นสหายรักของน้องสาวเขารับรู้ก่อนผู้ใด จะได้ช่วยกันจับคู่นกยวนยางให้สุขสมหวังในเร็ววัน  &nbs

ณ.แคว้นเหยียน แคว้นเมืองขึ้นตกอยู่ภายใต้การปกครองของแคว้นฉู่ มีฮ่องเต้นามว่าเผิงเยว่หนาน รัชทายาทราชวงศ์เผิงที่ร่วมมือกับแคว้นฉู่ปราบปรามบิดาตนเองล้มล้างราชบัลลังก์            “อูเดย์..เรื่องที่ทรงมีรับสั่งให้ส่งสาส์นแจ้งแก่ฮ่องเต้แคว้นฉู่เกี่ยวกับเรื่องภายในของเรา กระหม่อมได้จัดการเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ”            “ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าไม่ต้องใช้คำพูดเป็นพิธีการกับข้ามันยุ่งยากเปล่าๆ รอให้ข้าล้มล้างบัลลังก์ได้ก่อนเถอะค่อยใช้คำเหล่านี้ก็ไม่สาย” หม่าซิงเหอเอ่ยกับคนสนิทต่งหลี่ซา            “ได้ขอรับ” หลี่ซารับคำ            “ว่าแต่ทางฮ่องเต้แคว้นฉู่จะเชื่อคำกล่าวของเราไม่เข้ามาวุ่นวายช่วยเหลือฮ่องเต้ทรราชนั่นจัดการกับพวกเรางั้นหรือขอรับ” หลี่ซาถามตามเนื้อความในสาส์นที่ส่งให้กับแคว้นฉู่