All Chapters of อดีตไม่หวนคืน: Chapter 91 - Chapter 100

“พี่ชาย เป็นอันใดไป เหตุใดท่านจึงจ้องมองข้าเช่นนั้นเล่า” หลันฮวาเห็นหลี่เจียงจ้องมองนางนิ่งจึงเอ่ยถามกลับไป            “เอ่อ ขออภัยแม่นาง ข้าเพียงตกใจเพราะไม่คิดว่าจะมีผู้ใดมายังริมฝั่งแม่น้ำในวันที่อากาศหนาวเย็นเช่นนี้นะ” หลี่เจียงรีบเอ่ยกลับไปทันที            “ข้ามาชมความงามของดอกหมู่ตาน บังเอิญได้ยินเสียงท่านร้องดีใจว่าตกปลาได้จึงถือวิสาสะเข้ามาดู ขออภัยด้วยหากเข้ามารบกวน”            “ไม่ ไม่รบกวนเลยสักนิด ข้าตกปลาได้เยอะทั้งปลาซ่งฮื้อและปลาหลีฮื้อ เจ้าแบ่งเอาไปทานสักหน่อยเถอะ” หลี่เจียงกล่าวพร้อมชี้ไปที่ถังไม้ซึ่งมีปลาตัวโตขนาดกำลังกินอยู่สามสี่ตัว            “ไม่ล่ะเอาเปรียบท่านเปล่าๆ ท่านเป็นคนตกได้จะนำไปขายหรือกินก็สุดแล้วแต่ท่านเถอะนะ”   &nb

นอกจากหลันฮวาจะฝันเห็นฟางหรงกับตัวนางในชุดเครื่องแต่งกายหรูหราเป็นทางการแล้ว ยังมีบุรุษอีกผู้หนึ่งยืนเคียงข้างนางพูดคุยอยู่กับฟางหรงเช่นกัน            ‘นางรู้สึกคุ้นเคยกับบุรุษผู้นี้ไม่น้อยเลย หากแต่ความรู้สึกปวดหนึบอึดอัดคับข้องใจก็กลับคืนมาสู่นางอีกครั้ง’            ‘เขาเป็นผู้ใดกัน ยามมองเขาเหตุใดนางจึงรู้สึกเจ็บปวดภายในใจเช่นนี้’ หลันฮวาพยายามเพ่งมองใบหน้าบุรุษข้างกายที่ทำให้นางรู้สึกราวกับมีหินก้อนใหญ่กดทับอยู่บนหน้าอกให้ชัดเจน            ‘ใคร? ท่านคือผู้ใด?’ หลันฮวาพยายามรวบรวมกำลังความคิดและจิตใจอย่างเต็มที่            ‘เจียงสือ!!’ ในที่สุดหลันฮวาก็เห็นใบหน้าของบุรุษผู้นั้น            ‘เหตุใดจึงเป็นเจียง

“คุณชาย ดูเหมือนชินอ๋องจะทรงเข้าพระทัยว่าพวกเราเดินทางออกจากเมืองหย่งอันตามที่ท่านต้องการแล้วนะขอรับ” ซือไห่รายงาน            “ตอนนี้คนของท่านอ๋องเลิกติดตามคนของเราที่ปลอมตัวเป็นท่านและข้าออกจากเมืองหย่งอันไปแล้ว”            “ดี ให้เขาเข้าใจแบบนั้นและลดเกราะป้องกันลง ข้าจะได้หาโอกาสไปพบเจอหลันฮวาได้อีก” หลี่เจียงเอ่ยอย่างพอใจ‘แม่ทัพอย่างเขาก็พอมีฝีมือในการปลอมตัว วางแผนล่อหลอกศัตรูให้ไขว้เขวเข้าใจผิดได้ไม่ยาก เวลานี้กลยุทธ์วิธีการอะไรที่งัดมาใช้เพื่อให้ได้พบเจอหลันฮวาเขายอมทำทั้งนั้น’ หลี่เจียงคิดอย่างมุ่งมั่น‘ยามนี้ไม่มีใครหรือสิ่งใดสำคัญไปกว่านาง แม้นข่าวเกี่ยวกับหลันฮวาที่คนของเขาสืบรู้มา บ่งบอกว่านางไม่ใช่คนเดียวกับหว่านหนิงสตรีที่เขารัก’‘หากแต่เมื่อเขาได้พบเจอนางโดยตรงกลับรู้สึกคุ้นเคย เหมือนมีสายใยความผูกพันบางอย่าง ซึ่งทำให้เขาแน่ใจว่านางคือสตรีที่เขากำลังตามหา&rs

ฟางหรงจ้องมองฮูหยินที่นัยน์ตาเปล่งประกายสดใส ใบหน้างามแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มมีความสุขพอใจกับเรือนพักและทิวทัศน์รอบด้าน            “ที่เนินเขากับผืนป่าใกล้ๆนี่มีต้นหลี(สาลี่), ต้นซิ่ง(แอปริคอต), พุทรา, หยางเหมย, ซานจา มีผลไม้ขึ้นอยู่เยอะทีเดียว”หลันฮวากล่าวอย่างพอใจ เพราะนางสามารถเก็บพืชผลมากมายมาหมักสุรา ทำขนมของกินเล่นได้ โดยทั้งหมดนี้ล้วนแล้วแต่เป็นฟางหรงจัดเตรียมเอาไว้ให้นางทั้งสิ้นในวัยเด็กนั้น ฟางหรงเคยได้ยินหว่านหนิงกล่าวว่าอยากให้มีผลไม้เก็บกินได้ทุกฤดูกาลรอบจวนที่พัก นางจะได้มีผลไม้กินตลอดปี ทั้งยังสามารถนำไปหมักสุราให้ท่านปู่กับท่านพ่อด้วยนับจากนั้นไม่ว่าเรือนของเขาจะปลูกสร้างขึ้นที่ใด ฟางหรงต้องให้คนมาปลูกผลไม้ทุกฤดูกาลเอาไว้โดยรอบเสมอไม่ต่างกับดอกไม้ที่หลันฮวาชื่นชอบ มักจะนำมาชงชา หมักสุรา ทำขนมกับท่านแม่ของนาง หรือไม่ก็นำมาประดับตกแต่งโดยรอบให้เรือนมีสีสันสดใสงดงามตอนนี้นางโตแล้วอีกทั้งยังรู้วิชาการแพทย์ สามารถนำดอกไม้มาทำสมุนไพรเครื่องหอมใส่ในถุงหอมเพื่อกันมดแ

หลี่เจียงนิ่งเงียบไปกับคำถามของหลันฮวา คิดตรึกตรองว่าจะเอ่ยกับนางเช่นไร‘จะเปิดเผยตัวตนบอกเรื่องราวที่แท้จริงกับนางหรือปิดบังตนเองจนกว่าจะรู้แน่ชัดว่าเกิดอันใดขึ้นกับนางดี’‘หว่านหนิงเป็นสตรีเฉลียวฉลาด เขาจะปิดบังนางได้นานถึงเมื่อไหร่กัน เช่นนั้นก็บอกความจริงไปเลยดีกว่า จะได้ถือโอกาสสอบถามเรื่องเกี่ยวกับตัวนางด้วย’ หลี่เจียงตัดสินใจ“ฮวาเอ๋อ ความจริงแล้วข้าคือ...”“ฮวาเอ๋อ เจ้าอยู่ที่ใดน่ะ ฮวาเอ๋อ ฮวาเอ๋อ” เสียงเรียกของฟางหรงดังขึ้น หลันฮวาหันไปตามที่มาของเสียงก็เห็นเขากำลังตามหาและร้องเรียกนางอยู่“ฮวาเอ๋อ เจ้าจะกลับไปหาชินอ๋องงั้นหรือ”“เหตุใดเจ้าจึงไปอยู่กับเขาได้เล่า” หลี่เจียงฉวยคว้าข้อมือหลันฮวาเอาไว้แน่นเมื่อเห็นว่านางจะเดินกลับออกไปหาฟางหรง“ชินอ๋องงั้นหรือ? ผู้ใดกัน?” หลันฮวาถามกลับไปด้วยสีหน้าท่าทางงุนงง“ก็บุรุษที่ร้องเรียกชื่อเจ้าอยู่นั่นอย่างไรเล่า เขาคือพระอนุชาในฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน นามว่าเฉินฟางหรง ถือบรรดาศักดิ์ชิ