All Chapters of อดีตไม่หวนคืน: Chapter 1 - Chapter 6

‘ตุ่บบ ตุ่บบ ตุ่บบ’ เสียงไม้กระบองฟาดลงไปบนหลังของหญิงสาวร่างกายบอบบางซึ่งยามนี้ชุ่มโชกไปด้วยเลือดสดๆ ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง            หญิงสาวโฉมงามที่กำลังถูกทุบตีนางนั้นมีนามว่าจางหว่านหนิงหรือท่านหญิงผิงอันบุตรีอันเป็นที่รักของจางกั๋วกงหรือจางซุนเช่อ ขุนศึกผู้เกรียงไกรแห่งแคว้นฉู่ซึ่งยามนี้ย้ายครอบครัวกลับไปปกปักรักษาชายแดนเหนือ สถานที่อันเคยเกิดศึกสงครามต่อเนื่องกับแคว้นเหยียนศัตรูคู่แค้นยาวนานนับปีแต่ราวหกปีก่อนแคว้นเหยียนกลับพ่ายศึกตกเป็นเมืองขึ้นของแคว้นฉู่ด้วยฝีมือการนำทัพอันเก่งกาจของจางกั๋วกง ภายใต้กลยุทธ์ทางการศึกที่ได้รับการชี้นำจากกุนซือมากความสามารถ            เมื่อบ้านเมืองสงบสุขจางกั๋วกงจึงวางใจฝากฝังบุตรสาวให้แก่สกุลจิ้ง ของจิ้งโหวหรือจิ้งม่อเฉิงสหายรักที่ร่วมออกรบทัพจับศึกมาด้วยกันนานนับสิบปี สองครอบครัวรู้จักคุ้นเคยมาช้านาน            ห

หลี่เจียงแม่ทัพจิ้งที่เคยรักทะนุถนอมคุณหนูของนางมากว่าผู้ใด ตามใจและยกย่องเทิดทูนนางเหนือผู้อื่น ไม่เคยเหลียวมองสตรีที่ไหน หากแต่ยามนี้กลับมีสายตาเฝ้ามองไปยังองค์หญิงแคว้นเซี่ย ซึ่งผู้คนในเมืองหลวงต่างเล่าลือว่าเป็นสตรีงามล่มเมือง ยากจะหาหญิงใดมาเปรียบได้ และมันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ “หนิงเอ๋อ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” หลี่เจียงเดินทางมาพบหว่านหนิงหลังผ่านคืนวันสมรสกับซูหมี่ไปได้สัปดาห์หนึ่งเต็มๆ โดยก่อนหน้านี้ไม่คิดจะถามไถ่หรือแวะเวียนมาเยี่ยมนางเลยแม้นแต่น้อย “ท่านพี่ ท่านมาพบข้าได้แล้วหรือเจ้าคะ” หว่านหนิงถามสามีด้วยสีหน้าท่าทางและน้ำเสียงเย็นชาเรียบเฉย “อ้ายชิง เจ้าออกไปก่อน ข้าต้องการพูดคุยกับหนิงเอ๋อตามลำพัง” หลี่เจียงไม่ตอบหว่านหนิงแต่หันไปไล่สาวใช้คนสนิทของนางให้ออกจากห้องไปซึ่งอ้ายชิงไม่ยอมขยับแต่เมื่อเห็นหว่านหนิงพยักหน้าส่งสัญญาณให้นางออกไปจึงยอมปฏิบัติตามโดยดี“หนิงเอ๋อ เจ้าอย่าโกรธเคืองข้าเลยนะ เจ้าเองไม่น่าไปทำร้ายหมี่เอ๋อเช่นนั้นเลยนี่นา”หลี่เจียงเอ่ยพร้อมขยับตัวเข้ามานั่งข้างกายหว่านหนิงบนเตียง พร้อมยื่นมือเข้าไปโอบไหล่บอบบางขอ

“ชิงเอ๋อ เจ้าไปตามหลี่เจียงมาพบข้าทีเถอะ” หว่านหนิงเอ่ยกับคนสนิท “ได้เจ้าค่ะคุณหนู ว่าแต่ท่านต้องการเรียกแม่ทัพจิ้งมาพบด้วยเรื่องใดงั้นหรือเจ้าคะ” อ้ายชิงถามออกไปตามตรง “ข้าอยากรู้ว่าเขาจะปล่อยให้ข้าถูกกักตัวอยู่ที่นี่ไปอีกนานเท่าไหร่” “เจ้าค่ะ ข้าจะไปตามแม่ทัพจิ้งมาพบคุณหนูเดี๋ยวนี้” หลังได้ยินคำตอบอ้ายชิงก็รีบออกไปทันที “ท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ คุณหนูของข้ามีเรื่องต้องการสนทนากับท่านเจ้าค่ะ” อ้ายชิงมาตามหลี่เจียงที่เรือนซูหมี่ ซึ่งช่วงระยะเวลาหนึ่งเดือนมานี้เขามักจะขลุกตัวอยู่ที่นี่แทบไม่ได้ออกไปไหน นอกจากไปค่ายทหารที่ดูแลในเมืองหลวง เข้าเฝ้าฝ่าบาทแล้วก็มักจะกลับมาอยู่กับซูหมี่ แม้นแต่กับจิ้งฮูหยินมารดาเขาก็แทบจะไม่ได้เห็นหน้าค่าตากันเลยด้วยซ้ำ แต่ดูเหมือนว่าจิ้งฮูหยินกลับยิ่งพอใจ เมื่อเห็นบุตรชายหลงใหล เข้ากันได้ดีกับลูกสะใภ้สูงศักดิ์เป็นองค์หญิงต่างแคว้นเช่นนี้ จึงไม่ได้ว่ากล่าวหรือคิดตำหนิติเตียนอะไรบุตรชาย ส่วนหว่านหนิงที่นางสั่งลงโทษกักขังเอาไว้นานนับเดือนจนลืมไปแล้ว นางก็ไม่คิดใส่ใจ ปล่อยให้หว่านหนิง