“พวกท่านสนทนาอะไรกันอยู่งั้นหรือดูครึกครื้นดีจริง” ฟางหรงเห็นใบหน้าซีดสลดของหลี่เจียงก็นึกขอบคุณซิงเหออยู่ในใจ“ไม่มีอะไรหรอกเพคะ หม่อมฉันว่าเรากลับไปนั่งประจำที่กันเถอะ ใกล้ถึงเวลาที่ฝ่าบาทจะเสด็จมาแล้ว” หว่านหนิงตัดบท ทุกคนจึงจำต้องแยกย้ายไปนั่งประจำที่ของตนหว่านหนิงนั่งประจำที่เคียงคู่กับฟางหรง ถัดลงมาจากที่ประทับของฮ่องเต้เมิ่งจื่อ หลี่เจียงนั่งถัดออกไปจากฟางหรงและหว่านหนิง ส่วนซิงเหอนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับพวกเขาเมื่อฮ่องเต้เมิ่งจื่อเสด็จมาถึงทุกคนก็ถวายความเคารพและเปิดงานเลี้ยงพร้อมเจรจาลงนามในหนังสือสัญญาสงบศึกระหว่างสองแคว้นท่ามกลางสายตาพยานมากมายทั้งของแคว้นฉู่และแคว้นเหยียนจากนี้ไปแคว้นเหยียนถือเป็นอิสระไม่ตกอยู่ภายใต้การปกครองของแคว้นฉู่ แลกกับการเป็นพันธมิตรที่ดีต่อกัน แคว้นเหยียนจะไม่รุกรานแคว้นฉู่อีกตราบชั่วรัชสมัยของฮ่องเต้หม่าซิงเหอสืบต่อไปชั่วลูกชั่วหลานพร้อมข้อตกลงทางการค้าส่งเสริมชาวเมืองทั้งสองแคว้นให้มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น โดยเฉพาะเขตชายแดนที่อยู่ติดกันทุกคนในที่นั้นกล่าวแสดงความยินดีกับความสงบสุข
Read more