บททั้งหมดของ อดีตไม่หวนคืน: บทที่ 101 - บทที่ 110

คำพูดของฟางหรงราวกับมีดที่กรีดแทงลึกลงไปในใจของหลี่เจียงทำให้เขาเจ็บปวดไม่น้อย            ‘ใช่..เขาเองที่เป็นคนทรยศหักหลังทำร้ายหว่านหนิงและเป็นฝ่ายละทิ้งนางไปก่อน เขาจะมีสิทธิ์มาเรียกร้องอะไรได้’            ‘แต่เขารักนาง เขาไม่อยากสูญเสียนางไปเช่นกัน ดังนั้นแล้วไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาจะพยายามทวงหว่านหนิงกลับคืนมาให้ได้’ ฟางหรงคิดอย่างหมายมั่น            “เอาล่ะท่านอ๋อง ข้าจะไม่บุ่มบ่ามเข้าหานางอีก จะรอจนกว่าหนิงเอ๋อจดจำทุกอย่างได้”            “แต่ในฐานะสหายเก่ารู้จักคุ้นเคยกับหนิงเอ๋อมานาน ข้าย่อมมีสิทธิ์ที่จะห่วงใยเป็นกังวลเกี่ยวกับนาง ดังนั้นท่านไม่สามารถห้ามข้าไม่ให้มาพบปะหนิงเอ๋อได้หรอกนะ” หลี่เจียงยืนยันเจตจำนงของตน          

“หนิงเอ๋อ เหตุใดเจ้าจึงหน้าแดงเช่นนั้นเล่า หรือจับไข้เสียแล้ว” ฟางหรงแสร้งทำเป็นไม่รู้ถึงอาการเขินอายของนาง ก่อนจะทำเป็นเนียนเข้าหาหว่านหนิงและยื่นหลังมือขึ้นไปอังหน้าผากมน            “ตัวเจ้าก็ไม่ร้อนนี่นา เป็นอันใดงั้นหรือ” ฟางหรงถามนางกลับไป ยิ่งเขาสัมผัสถูกตัวนาง ใจหว่านหนิงก็ยิ่งเต้นแรงไม่เป็นส่ำ            ‘นางปฏิเสธไม่ได้เลยว่าบุรุษสูงศักดิ์เบื้องหน้านางผู้นี้มีอิทธิพลต่อใจกายนางไม่น้อยเลย’            “ว่าอย่างไรเล่า หนิงเอ๋อ หรือเจ้าทนต่อเสน่ห์เย้ายวนใจของข้าไม่ไหว”ฟางหรงถามหว่านหนิงด้วยสีหน้าแววตาเจ้าเล่ห์ยิ่งนัก ทั้งยังเอื้อมมือเข้าไปคว้าไหล่บอบบางทั้งสองข้างของนางเอาไว้และยื่นหน้าเข้ามาใกล้หมายจะจุมพิตนางอีกด้วย            “ฟางหรง ท่าน..”  

จากการเรียกหาน้ำร้อนถึงเจ็ดแปดครั้งในค่ำคืนเดียวทำเอาเหล่าคนสนิทต่างรู้หน้าที่ไม่เข้ามารบกวนสองสามีภรรยาพักผ่อน เพียงเตรียมอาหารบำรุงเอาไว้ให้พวกเขาเท่านั้น            หว่านหนิงรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด้วยอาการเมื่อยล้าและรู้สึกเจ็บบริเวณจุดอ่อนไหวเล็กน้อย คล้ายกับครั้งแรกที่นางได้ร่วมหอกับฟางหรง ยังดีที่ครั้งนี้ไม่หนักหนาเหมือนครั้งนั้น            “ตื่นแล้วหรือฮูหยิน” ฟางหรงที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก่อนหน้าหว่านหนิงไม่นานนัก นอนตะแคงข้างใช้มือหนึ่งค้ำยันรองรับศีรษะเอาไว้ ขณะจ้องมองมาที่นางสายตาร้อนผ่าวราวกับมีลูกไฟแฝงอยู่ในนั้นพร้อมกับแววตายั่วเย้า ทำให้หว่านหนิงเขินอายหนักมาก จึงซุกหน้าอยู่ใต้ผ้าห่ม จนฟางหรงหลุดหัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดู“หนิงเอ๋อ ไม่ต้องอายหรอกนะ ไม่ใช่ว่าเราทำเรื่องนี้กันบ่อยแล้วงั้นหรือ เหตุใดเจ้าจึงยังเขินอายข้าอยู่อีกเล่า” ฟางหรงกล่าวเย้าแหย่นาง“ข้ามิใช่คนไร้ยางอายเช่นท่านนี่จึงทำหน้าตาชื่นบ

“จิ้งโหวเรื่องเข้าใจผิดเล็กน้อยที่ท่านกล่าว สำหรับข้าคงเป็นเรื่องใหญ่จึงทำให้ตัดสินใจหย่าขาดแยกทางกับท่านเช่นนั้น”            “เพียงคำกล่าวที่ท่านเอ่ยออกมา ข้าก็พอจะรู้แล้วว่าท่านกับข้ามีความเห็นในเรื่องผิดถูกดีร้ายต่างกันมาเพียงใด ดังนั้นเราไม่เหมาะสมกันหรอก”            “ท่านไปหาสตรีที่พร้อมยอมรับเรื่องเข้าใจผิดเล็กน้อยของท่านมาอยู่คู่เคียงกันจะดีกว่า”            “ส่วนข้าในเวลานี้ไม่คิดใส่ใจอดีตที่ผ่านมาแล้ว มีเพียงปัจจุบันที่ต้องการอยู่ครองคู่กับบุรุษอันเป็นที่รัก สามีของข้าอย่างมีความสุขเท่านั้น” หว่านหนิงตอบหลี่เจียงกลับไปน้ำเสียงหนักแน่นมั่นคง            “แต่..” หลี่เจียงตั้งท่าจะโต้แย้ง หากก็มีร่างสูงสง่าก้าวเข้ามาและเอ่ยแทรกขึ้นก่อน            “พูดได้ดีพระชายา เ

หนึ่งสัปดาห์ต่อมาฟางหรงก็พาหว่านหนิงเดินทางไปเมืองต้าโจวตามที่รับปากนางเอาไว้            พวกเขาเดินทางด้วยรถม้าใช้เวลาราวสองวันสองคืนจึงถึงเมืองชายแดนเหนือติดกับแคว้นเหยียน            เมื่อมาถึงจวนกั๋วกงก็พบว่าจางกั๋วกงหรือแม่ทัพใหญ่จาง จางซุนเช่อบิดาของหว่านหนิง รวมทั้งจางฮูหยินหรือจูซูหลินมารดานางและจางอี้เสียนแม่ทัพจางพี่ชายของหว่านหนิงพร้อมด้วยพี่สะใภ้ซึ่งก็คือหลี่รั่วเหยาบุตรีเสนาบดีกรมคลังสหายของนางออกมายืนรอต้อนรับ โดยมีบุตรชายตัวกลมป้อมอายุ 4 ขวบกว่านามจางมู่เฟิงยืนตาแป๋วรออยู่ด้วย“หนิงเอ๋อมาแล้ว มาแล้วเจ้าค่ะท่านพ่อท่านแม่” รั่วเหยาเอ่ยอย่างยินดีเมื่อเห็นรถม้าซึ่งมีองครักษ์คนสนิทข้างกายฟางหรงอย่างถิงหยวนขี่ม้าตามประกบอยู่ด้านข้างสกุลจางจ้องมองไปที่รถม้าด้วยสีหน้าท่าทางยินดีและตื่นเต้นยิ่งนัก ก่อนจะรีบเดินตรงเข้าไปหาเมื่อรถม้าหยุดลงพร้อมชะเง้อคอมองอย่างคาดหวังหว่านหนิงเดินลงจากรถม้าโดยมีฟางหรงรอยื่นแขนให้นาง