อดีตไม่หวนคืน

‘ตุ่บบ ตุ่บบ ตุ่บบ’ เสียงไม้กระบองฟาดลงไปบนหลังของหญิงสาวร่างกายบอบบางซึ่งยามนี้ชุ่มโชกไปด้วยเลือดสดๆ ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

            หญิงสาวโฉมงามที่กำลังถูกทุบตีนางนั้นมีนามว่าจางหว่านหนิงหรือท่านหญิงผิงอันบุตรีอันเป็นที่รักของจางกั๋วกงหรือจางซุนเช่อ ขุนศึกผู้เกรียงไกรแห่งแคว้นฉู่

ซึ่งยามนี้ย้ายครอบครัวกลับไปปกปักรักษาชายแดนเหนือ สถานที่อันเคยเกิดศึกสงครามต่อเนื่องกับแคว้นเหยียนศัตรูคู่แค้นยาวนานนับปี

แต่ราวหกปีก่อนแคว้นเหยียนกลับพ่ายศึกตกเป็นเมืองขึ้นของแคว้นฉู่ด้วยฝีมือการนำทัพอันเก่งกาจของจางกั๋วกง ภายใต้กลยุทธ์ทางการศึกที่ได้รับการชี้นำจากกุนซือมากความสามารถ

            เมื่อบ้านเมืองสงบสุขจางกั๋วกงจึงวางใจฝากฝังบุตรสาวให้แก่สกุลจิ้ง ของจิ้งโหวหรือจิ้งม่อเฉิงสหายรักที่ร่วมออกรบทัพจับศึกมาด้วยกันนานนับสิบปี สองครอบครัวรู้จักคุ้นเคยมาช้านาน

            หว่านหนิงได้หมั้นหมายกับคู่รักวัยเยาว์บุตรชายจิ้งโหว นามว่าจิ้งหลี่เจียง สหายรุ่นพี่มาตั้งแต่นางอายุได้ 14 ปี ส่วนหลี่เจียงยามนั้นอยู่ในวัย 16 ปีเป็นแม่ทัพหนุ่มที่องอาจกล้าหาญ

            โดยทั้งสกุลจางกับสกุลจิ้งออกรบทำลายล้างศัตรูร่วมกันมาหลายครั้งหลายหนแล้ว จวบจนเมื่อ 2 ปีก่อนทั้งสองตระกูลจึงได้เกี่ยวดองเป็นครอบครัวเดียวกันอย่างเป็นทางการ

            หว่านหนิงกับหลี่เจียงรักใคร่กลมเกลียวเป็นคู่สามีภรรยาที่ผู้คนต่างชื่นชมและพากันอิจฉาทั่วทั้งเมืองหลวง            

            เมื่อหว่านหนิงลงหลักปักฐานให้สกุลจางวางใจได้แล้ว จางกั๋วกงจึงขอพระราชทานอนุญาตจากฝ่าบาทขอย้ายไปอยู่ชายแดนเหนือเพื่อปกป้องบ้านเมืองต่อไปอย่างซื่อสัตย์ภักดี

            ปล่อยบุตรีแสนรักเพียงหนึ่งเดียวให้อยู่ภายใต้การปกป้องคุ้มครองของสกุลจิ้งอันเป็นสหายที่เชื่อถือและไว้วางใจ

            หลังจากสกุลจางย้ายไปประจำเมืองต้าโจวชายแดนเหนือได้เพียงครึ่งปี ชะตากรรมของหว่านหนิงก็กลับตาลปัตร เมื่อหลี่เจียงต้องนำทัพไปช่วยแคว้นเซี่ย แคว้นเมืองขึ้นในปกครองของแคว้นฉู่ปราบกบฏภายใน

            ผ่านไปราวสามเดือนหลี่เจียงรบชนะและกลับมายังเมืองหลวงอย่างสง่าผ่าเผย หากแต่ครั้งนี้เขากลับนำองค์หญิงโฉมงาม นามเถียนซูหมี่ องค์หญิงแห่งแคว้นเซี่ยกลับมาด้วยในฐานะฮูหยินอีกคนของสกุลจิ้ง

            “หลี่เจียง ท่านทำเช่นนี้กับข้าได้อย่างไรกัน ไหนท่านเคยสาบานว่าจะรักและยกย่องข้าเป็นภรรยาเพียงผู้เดียวอย่างไรเล่า”

หว่านหนิงเอ่ยถามสามีด้วยสีหน้า แววตาและน้ำเสียงตัดพ้อเจ็บปวดใจ หลังเห็นเขาซึ่งออกทัพห่างหายกันไปนานกว่าสามเดือนกลับมาพร้อมสตรีอื่น

            อีกทั้งหลี่เจียงยังดูแลเอาใจใส่นางเป็นอย่างดี ถึงกับโอบอุ้มสตรีนางนั้นลงมาจากรถม้าเลยทีเดียว

“หนิงเอ๋อ นี่องค์หญิงซูหมี่ พระธิดาในฮ่องเต้แคว้นเซี่ย”

“ฮ่องเต้เถียนบิดานางทรงพระราชทานพระธิดาให้สมรสกับข้าเพื่อตอบแทนบุญคุณในการนำทัพไปปราบกบฏภายในแคว้นเซี่ยสำเร็จซึ่งข้าไม่อาจปฏิเสธได้จริงๆ”

            “ ในฐานะบุตรีแม่ทัพใหญ่ เจ้าย่อมน่าจะรู้ดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างแคว้นมีค่าและสำคัญมากเพียงใด”

            “หากการที่ข้าสมรสกับองค์หญิงซูหมี่ช่วยลดความเสี่ยงในการเกิดศึกสงครามได้ ก็จะสามารถรักษาชีวิตความสงบสุขของราษฎร รวมทั้งเลือดเนื้อเหล่าทหารกล้าได้อีกหลายหมื่นหลายแสนนายเลยนะ”

            หลี่เจียงเอ่ยอ้างเหตุผลที่ทำให้หว่านหนิงถึงกับพูดไม่ออก จำต้องอดทนยอมรับองค์หญิงต่างแคว้นมาร่วมปรนนิบัติรับใช้สามีร่วมกันกับนาง

            หากแต่หลังองค์หญิงแคว้นเซี่ยเข้ามาในจวนได้ไม่ถึงเดือน นางก็ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นฮูหยินเอกของเรือน

โดยจิ้งฮูหยินมารดาของหลี่เจียงให้เหตุผลว่าซูหมี่มีศักดิ์เป็นถึงองค์หญิงแม้นจะเป็นแคว้นในปกครอง แต่สกุลจิ้งจะด้อยค่านางให้เป็นเพียงแค่ฮูหยินรองย่อมไม่เหมาะสม

สุดท้ายหว่านหนิงจำต้องยอมรับถูกลดสถานะเป็นเพียงฮูหยินรองอย่างกล้ำกลืนฝืนทน เพราะเมื่อแต่งเข้ามาในสกุลจิ้งแล้ว นางก็นับเป็นคนสกุลจิ้งต้องเชื่อฟังแม่สามีตามธรรมเนียมประเพณีอันเหมาะสม

โดยสามีนางจิ้งหลี่เจียงเองก็ไม่ได้คัดค้านมารดาแม้นเพียงครึ่งคำ ส่วนจิ้งโหวบิดาของหลี่เจียงที่รักเอ็นดูหว่านหนิงดั่งเช่นบุตรีแท้ๆจากไปตั้งแต่ปลายปีที่แล้วด้วยป่วยหนักเรื้อรังจากอาการบาดเจ็บในสนามรบ

ทำให้หว่านหนิงโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่งพิงอย่างแท้จริง หากแต่เมื่อครึ่งปีก่อนนับว่าสกุลจิ้งสองแม่ลูกยังคงทำดีต่อนาง ต่างจากเวลานี้หลังเถียนซูหมี่ก้าวเข้ามาในจวนจิ้งโหวทุกอย่างก็เปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง