บทที่ 5 แค่สงสาร

บทที่ 5 แค่สงสาร

ไอแดดเริ่มแผดเผาจนถนนลาดยางส่งไอความร้อนระอุ ลูกชิ้นปั่นจักรยานคันเดิมออกมาด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ขาที่เริ่มล้าจากการปั่นรอบแรกต้องออกแรงถีบส่งร่างอวบอัดให้ฝ่าลมร้อนไปที่ร้านพี่นุชอีกครั้ง

เขากำชับกับแม่ค้าเสียงสั่นว่าขอ "ไม่หวานเลย" แม้พี่นุชจะมองมาด้วยความเห็นใจแต่ลูกชิ้นก็ทำเพียงฝืนยิ้มบาง ๆ เมื่อได้กาแฟแก้วใหม่มา เขาไม่รอช้าที่จะรีบปั่นกลับเพราะกลัวคนใจร้ายจะรอนาน

ทว่าในจังหวะที่เลี้ยวเข้าเขตล้งมะพร้าว ด้วยความรีบร้อนประกอบกับพื้นถนนที่มีทรายโรยกรวดไว้ จักรยานคันเก่าก็เกิดเสียหลักลื่นไถล!

“อ๊ะ! โครม!”

ร่างอวบของลูกชิ้นล้มกระแทกพื้นถนนอย่างแรง เข่าและศอกครูดไปกับกรวดหยาบจนผิวขาวจัดถลอกเป็นปื้นแดงฉาน เลือดไหลซึมออกมาตามรอยแผลทว่าสิ่งที่ลูกชิ้นห่วงกลับไม่ใช่ตัวเอง... เขารีบลุกขึ้นคว้าแก้วกาแฟที่โชคดีว่าไม่แตกและฝายังปิดสนิทอยู่ขึ้นมากอดไว้แนบอก

ลูกชิ้นพยุงร่างกายที่สั่นเทาและเจ็บระบม เดินกะเผลกเข้าไปในออฟฟิศทั้งสภาพฝุ่นมอมแมม กลิ่นคาวเลือดลอยคละคลุ้งมาพร้อมกับร่างที่เดินเข้ามาหยุดอยู่หน้าโต๊ะทำงานของอาทิตย์

“กา... กาแฟได้แล้วครับคุณอาทิตย์ แก้วนี้ไม่หวานเลยครับ” น้ำเสียงนั้นสั่นพร่า ลูกชิ้นพยายามวางแก้วลงบนโต๊ะด้วยมือที่สั่นระริกและมีแผลถลอกจนเห็นเนื้อสีแดงสด

อาทิตย์ที่กำลังหงุดหงิดเตรียมจะอ้าปากด่าที่คนน้องไปนานเกินควร ถึงกับชะงักคำพูดไว้ที่ลำคอ สายตาคมกริบกวาดมองสภาพของคนตรงหน้าอย่างตกใจ

ใบหน้าที่เคยขาวใสกลับมอมแมมไปด้วยฝุ่นดิน ที่ศอกและเข่ามีแผลเหวอะหวะจนเลือดไหลซึมออกมาหยดลงบนพื้นห้องแอร์ทีละหยด... ทีละหยด

“มึงไปทำอะไรมา!” อาทิตย์ตวาดเสียงหลง ทว่าครั้งนี้ในน้ำเสียงกลับมีความสับสนและวูบไหวอย่างเห็นได้ชัด

“ชิ้น... ชิ้นล้มครับ ขอโทษที่คุณอาทิตย์ต้องรอนาน” ลูกชิ้นก้มหน้าลงพยายามซ่อนน้ำตาที่รื้นขึ้นมาเพราะความเจ็บปวด

“คุณอาทิตย์ลองชิมดูนะครับว่าถูกปากไหม ถ้ายังไม่ถูกใจ... ฮึก... ชิ้นจะไปซื้อให้ใหม่ครับ”

หยดน้ำตาเม็ดโตหยดแหมะลงบนแขนที่เต็มไปด้วยแผลถลอก อาทิตย์มองดูแก้วกาแฟที่ลูกชิ้นประคองมาเพียงเพื่อจะเอาใจเขา ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่เคยพยายามฝังมันไว้เริ่มตีกลับจนเขาหน้าเสีย

เขามองดูกาฝากที่เขาเพิ่งด่าว่าหนังหนาเหมือนควาย... แต่ตอนนี้คนตรงหน้ากลับดูเปราะบางเหมือนแก้วที่จวนเจียนจะแตกสลาย

“หยุดพูด! แล้วนั่งลง!” อาทิตย์ลุกพรวดจากเก้าอี้ก่อนจะก้าวเข้าไปคว้าต้นแขนของลูกชิ้นแรงๆ จนเจ้าตัวร้องอุทานด้วยความเจ็บ

“กูสั่งให้มึงไปซื้อกาแฟ ไม่ได้สั่งให้มึงไปตาย! มานี่!”

สิ้นเสียงตวาดลั่น อาทิตย์ก็ก้าวพรวดเข้าไปหาคนตัวเล็กที่ยืนโงนเงนอยู่กลางห้อง มือหนาคว้าเข้าที่ต้นแขนของลูกชิ้นแล้วออกแรงดึงให้เดินตามมายังโซฟาหนังตัวยาวด้วยอารมณ์ที่กึ่งโมโหกึ่งสับสน

“เจ็บ... คุณอาทิตย์ ชิ้นเจ็บครับ”เสียงครางเครือระคนสะอื้นของลูกชิ้นดังขึ้นพร้อมกับร่างที่พยายามฝืนเดินตามแรงกระชาก แผลที่เข่าซ้ายซึ่งเพิ่งครูดกับถนนมาสด ๆ ร้อน ๆ ถูกยืดรั้งจนเลือดซิบออกมามากกว่าเดิม แต่อาทิตย์กลับไม่ได้หยุดมือ เขาออกแรงกดไหล่มนให้ลูกชิ้นนั่งลงบนโซฟาอย่างแรง ก่อนจะสะบัดมือออกราวกับรังเกียจนักหนา ทว่าดวงตาคมกริบกลับไม่ได้ละไปไหน เขายังคงจ้องมองหยดเลือดสีแดงสดที่เริ่มไหลซึมผ่านรอยถลอกบนผิวขาวจัดนั้นไม่วางตา

“ก็นั่งนิ่ง ๆ สิ! จะสำออยอะไรนักหนาวะ!” อาทิตย์ตวาดกลบเกลื่อนความรู้สึกผิดที่แวบขึ้นมาในอก เขาหันไปคว้ากล่องปฐมพยาบาลมากระแทกลงบนโต๊ะเสียงดังปัง จนลูกชิ้นสะดุ้งตัวโยน

มือหนาหยิบสำลีชุบแอลกอฮอล์จนชุ่มแล้วกด

ลงบนบาดแผลที่เข่าของลูกชิ้นอย่างไม่เบามือนักในทีแรก ทำให้คนเจ็บถึงกับสูดปากด้วยความแสบจนตัวงอ

“ฮึก... คุณอาทิตย์ ชิ้นแสบครับ พอก่อน...”

“เงียบ! ซุ่มซ่ามจนได้แผลมาเองแล้วยังจะมีหน้ามาสั่งกูอีกเหรอ?” แม้ปากจะด่าทอด้วยถ้อยคำร้ายกาจ แต่สายตาของอาทิตย์ที่จ้องมองบาดแผลกลับวูบไหว เขาเห็นน้ำตาเม็ดโตหยดแหมะลงบนแขนขาว ๆ ของลูกชิ้น ความอุ่นวูบของน้ำตานั้นราวกับจะลวกมือที่กำลังถือสำลีอยู่ให้ร้อนผ่าว

อาทิตย์ขบกรามแน่น พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ประหลาดที่ตีรวนขึ้นมา ก่อนจะค่อย ๆ ลดแรงมือลง สัมผัสที่เคยดิบเถื่อนเปลี่ยนเป็นแผ่วเบาลงอย่างเห็นได้ชัด เขาใช้สำลีซับรอยเลือดและเศษฝุ่นรอบ ๆ แผลอย่างตั้งใจ แม้จะยังตีหน้ายักษ์ใส่คนตรงหน้าอยู่ก็ตาม

ลูกชิ้นนั่งเกร็งจนตัวสั่น แอบมองเสี้ยวหน้าคมของคนที่กำลังก้มลงทำแผลให้เขาอย่างไม่เชื่อสายตา พี่จ๋าคนเดิมที่เคยทำแผลให้เขาตอน

เด็ก ๆ แวบเข้ามาในหัวใจที่กำลังบอบช้ำ แต่ยังไม่ทันจะได้คิดอะไรต่อ เสียงห้วนก็ดังขัดขึ้นมาเสียก่อน

“มองอะไร! มึงคีย์งานเสร็จแล้วหรือไงถึงได้ว่างมานั่งจ้องหน้ากู?”

“ชิ้น... ชิ้นขอโทษครับคุณอาทิตย์ ขอบคุณนะครับที่ทำแผลให้ชิ้น” ลูกชิ้นรีบก้มหน้าลงต่ำเพื่อซ่อนรอยแดงที่พวงแก้ม

“กูไม่ได้อยากทำ! แต่เลือดมึงมันจะหยดเปื้อนโซฟากูต่างหาก” อาทิตย์ปิดพลาสเตอร์แผ่นใหญ่ทับแผลอย่างลวก ๆ ก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูง

“ทำแผลเสร็จแล้วก็ไปทำงานต่อ อย่าให้กูเห็นว่ามึงนั่งพักกินแรงคนอื่น ไม่อย่างนั้นแผลรอบหน้าที่ได้... จะไม่ใช่แค่แผลถลอกแน่!”

อาทิตย์เดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน คว้าแก้วกาแฟที่ลูกชิ้นเอาชีวิตไปเสี่ยงซื้อมาดูดอึกใหญ่ กาแฟรสขมจัดที่ไม่มีน้ำตาลแม้แต่หยดเดียวไหลลงคอ มันเป็นรสชาติที่เขาชอบ... แต่วันนี้ทำไมเขากลับรู้สึกว่ามันขมปร่าไปถึงขั้วหัวใจอย่างบอกไม่ถูก

แสงอาทิตย์ยามเย็นทาทาบลงบนหลังคาบ้านไม้ทรงไทยประยุกต์ บรรยากาศภายในบ้านอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของแกงคั่วและพริกแกงที่น้าหญิงกำลังจัดเตรียมไว้สำหรับมื้อค่ำ ทันทีที่รถออฟโรดคันใหญ่จอดสนิท ลูกชิ้นก็รีบกะเผลกลงจากรถแล้วตรงดิ่งเข้าไปในห้องครัวราวกับต้องการหาที่พักพิงใจที่ปลอดภัยที่สุด

“แม่ครับ... ฮึก... แม่” ลูกชิ้นโผเข้ากอดผู้เป็นแม่จากด้านหลัง ใบหน้ากลมมนซบลงที่แผ่นหลังของน้าหญิงอย่างหาที่พึ่ง

“อ้าวลูกชิ้น! เป็นอะไรไปครับลูก?” น้าหญิงรีบวางมือจากทัพพีแล้วหันมาหาลูกชายทันที หัวใจคนเป็นแม่หล่นวูบเมื่อเห็นสภาพของลูก

“ทำไมหน้าตาเป็นแบบนี้ล่ะ แล้วไปทำไรมาถึงมอมแมมไปหมดเลย”

“อึก... ชิ้นเจ็บ... ชิ้นเจ็บขาครับแม่ เจ็บแขนด้วย” ลูกชิ้นสะอื้นน้อย ๆ พลางยื่นแขนที่มีรอยถลอกปอกเปิกให้แม่ดู ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความเจ็บที่เพิ่งกลั้นไว้มาตลอดทั้งวัน

“ไปทำอะไรมาครับ! ทำไมแผลเหวอะขนาดนี้?” น้าหญิงถามเสียงสั่นด้วยความตกใจ มือเรียวประคองแขนลูกชายขึ้นมาดูอย่างเบามือ

“ชิ้นขี่จักรยานล้มครับแม่... ชิ้นรีบไปหน่อย”

ยังไม่ทันที่ผู้เป็นแม่จะได้เอ่ยคำปลอบประโลมให้ชื่นใจ เสียงเข้มที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันก็ดังขึ้นจากทางประตูครัว ทำเอาสองแม่ลูกถึงกับสะดุ้งสุดตัว

“เหอะ... แผลถลอกแค่นิดเดียว ถึงกับต้องรีบมาฟ้องแม่เลยเหรอไอ้ลูกหมู มึงนี่มันขี้แยไม่เปลี่ยนจริง ๆ”

อาทิตย์เดินกอดอกเข้ามาในครัว สายตาคมมองผ่านสองแม่ลูกด้วยความเฉยเมย ราวกับเหตุการณ์ที่เขาทำแผลให้ลูกชิ้นเมื่อกลางวันไม่เคยเกิดขึ้น

“คุณอาทิตย์คะ... น้าขอโทษแทนลูกชิ้นด้วยค่ะที่ทำให้ต้องลำบากใจ น้องยังไม่ค่อยชินกับ

งานที่ล้ง” น้าหญิงรีบปล่อยมือจากลูกชายแล้วก้มหน้าขอโทษขอโพยด้วยความประหม่า เพราะรู้ดีว่าอาทิตย์ตั้งแง่รังเกียจพวกเธอมาโดยตลอด

อาทิตย์ไม่ตอบอะไร เขาเพียงแต่แค่นหัวเราะในลำคอ

“หึ... ห่วงกันเข้าไป สั่งงานนิดงานหน่อยทำเป็นจะเป็นจะตาย ถ้าไม่อยากให้ลูกลำบาก ก็พากันขนของออกไปจากบ้านกูซะสิ จะได้ไม่ต้องมานั่งสำออยให้กูเห็น”

คำพูดทิ้งท้ายด้วยวาจาเชือดเฉือนเสร็จ อาทิตย์ก็หันหน้าหนีเดินขึ้นชั้นบนไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แสนเจ็บปวดภายในห้องครัว ลูกชิ้นได้แต่ยืนนิ่ง กอดแม่ไว้แน่น น้ำตาที่แห้งไปแล้วกลับรื้นขึ้นมาใหม่

“แม่ครับ... ผมต้องทำยังไง พี่อาทิตย์ถึงจะเลิกเกลียดเราเสียที” เสียงของลูกชิ้นสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์

“ชิ้นพยายามแล้ว...พยายามทุกอย่างแล้วจริง ๆ”

หญิงลูบหัวลูกชายด้วยความสงสารจับใจ เธอทำได้เพียงฝืนยิ้มทั้งที่ในตาคลอน้ำตา

“ไม่เป็นไรหรอกนะลูก... อดทนหน่อยนะ เดี๋ยวพี่เขาอารมณ์ดี เขาก็คงจะหายโกรธเราเองนั่นแหละ”

“ครับ...” ลูกชิ้นรับคำอย่างสิ้นหวัง เขาไม่รู้เลยว่าต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหน หรือต้องเจ็บตัวอีกกี่ครั้ง ใจที่เย็นชาเหมือนน้ำแข็งของพี่อาทิตย์ถึงจะละลายลงได้บ้าง

“ไปเถอะลูก ไปอาบน้ำอาบท่าให้สบายตัว เดี๋ยวแม่ไปทำแผลให้ใหม่นะลูก”

ลูกชิ้นพยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะเดินกะเผลกแยกตัวออกไป ในหัวสมองยังคงมีแต่คำพูดร้ายกาจของอาทิตย์วนเวียนอยู่ไม่จบสิ้น... ความรักที่เขามีให้พี่ชายคนนี้ ดูเหมือนจะยิ่งทำให้เขาเจ็บปวดขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนกับหัวใจถูกกรีดซ้ำแล้วซ้ำเล่า