บทที่ 1 เกลียดขี้หน้า

บทที่ 1 เกลียดขี้หน้า

ท่ามกลางผู้คนที่เดินกันขวักไขว่ภายในอาคารผู้โดยสารขาเข้าของสนามบินสุวรรณภูมิร่างสูงสง่าในชุดสูทเนื้อดีสีเข้มก้าวเท้าออกมา ชายหนุ่มชื่ออาทิตย์ในวัย 35 ปี เจ้าของส่วนสูง 180 เซนติเมตร และใบหน้าคมเข้มที่ติดจะดุรั้น กวาดสายตามองไปรอบบริเวณด้วยความรู้สึกอันหลากหลาย

สิบกว่าปีแล้วที่เขาถูกส่งตัวไปอยู่ที่ต่างประเทศหลังจากเหตุการณ์ที่ทะเลาะกับผู้เป็นพ่อในตอนนั้น การกลับมาเมืองไทยครั้งนี้ไม่ใช่เพราะความคิดถึงบ้าน แต่มันคือคำสั่งแกมบังคับจากเสี่ยสนผู้เป็นพ่อที่ต้องการให้เขากลับมาดูแลสวนมะพร้าวน้ำหอมและล้งส่งออกขนาดใหญ่ในตำบลบางป่า ธุรกิจมูลค่ามหาศาลที่สร้างรายได้เป็นกอบเป็นกำจนใคร ๆ ต่างก็อิจฉา

“ทางนี้ไอ้ลูกหมา!”น้ำเสียงทุ้มกังวานที่คุ้นเคยดังแทรกผ่านเสียงจอแจ อาทิตย์ชะงักฝีเท้าเล็กน้อยก่อนจะหันไปตามต้นเสียง ภาพของชายสูงวัยที่ดูภูมิฐานทว่าเริ่มมีริ้วรอยตามวัยปรากฏชัดยืนเด่นอยู่ไม่ไกล แม้จะไม่ได้คุยกันบ่อยครั้งเพราะคุยกันทีไรเป็นต้องวางมวยทางคำพูดใส่กันทุกที แต่สายใยบางอย่างก็ทำให้เขารู้สึกหน่วงในอกอย่างเลี่ยงไม่ได้

อาทิตย์เดินตรงเข้าไปหาผู้เป็นพ่อก่อนจะยกมือไหว้ตามมารยาทที่พึงมี

“สวัสดีครับ”

ทว่า ทันทีที่ลดมือลง สายตาคมก็ตวัดไปมองร่างของหญิงวัยกลางคนหนึ่งที่ยืนเยื้องอยู่ด้านหลังเสี่ยสน ใบหน้าของอาทิตย์เปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นมาทันควัน

“มาทำไม”คำถามสั้น ๆ ทว่าห้วนสั้นและไร้ซึ่งเยื่อใยพุ่งตรงไปยังน้าหญิง ในวัยกลางคนที่วางตัวสงบเสงี่ยมมาโดยตลอด

“ไอ้อาทิตย์ น้าหญิงเขาตั้งใจอยากมารับแกด้วยตัวเองนะเว้ย” เสี่ยสนรีบแทรกขึ้นเพื่อกั้นกลางระหว่างอารมณ์ที่เริ่มคุกรุ่นของลูกชาย

“ไม่จำเป็น... เป็นแค่คนนอก อย่าสะเออะมาเสนอหน้าแถวนี้จะดีกว่า”

“ไอ้อาทิตย์! พูดจากับน้าหญิงให้มันดี ๆ หน่อย เขาดูแลพ่อแกมาตั้งกี่ปี!” คนเป็นพ่อเริ่มขึ้นเสียงด้วยความไม่พอใจที่ลูกชายยังคงตั้งป้อมใส่ภรรยาใหม่ของเขาไม่เลิกรา

อาทิตย์เค้นยิ้มสมเพชที่มุมปาก ดวงตาคมกริบวาวโรจน์อย่างเย็นชา

“ทำไมผมต้องพูดดีกับกาฝากที่จ้องจะมาสูบเลือดสูบเนื้อพ่อ แล้วพยายามจะมาเสนอหน้าแทนที่แม่ของผมด้วยล่ะครับ? แค่เห็นหน้าก็เสนียดลูกตาจะแย่”

“แกนี่มัน...” เสี่ยสนกัดฟันกรอด พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่จวนเจียนจะระเบิดออกมากลางสนามบิน

“ไป! ข้าไม่อยากมาเถียงกับแกที่นี่ กลับไปคุยกันที่บ้าน แล้วอย่าหาว่าข้าไม่เตือนนะไอ้อาทิตย์”

อาทิตย์ไม่ได้ตอบโต้อะไรต่อ เขาเพียงแต่กระชากกระเป๋าเดินทางเดินนำลิ่วออกไป ทิ้งให้บรรยากาศเบื้องหลังเต็มไปด้วยความอึดอัด

รถกระบะสี่ประตูยกสูงสีดำขลับเคลื่อนตัวออกจากวนเวียนหน้าอาคารผู้โดยสาร มุ่งหน้าสู่เส้นทางสายใต้สู่จังหวัดราชบุรี ภายในห้องโดยสารปกคลุมด้วยความเงียบเชียบที่มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศคอยขับกล่อมอย่างน่าอึดอัด เสี่ยสน ทำหน้าที่สารถีด้วยใบหน้าเคร่งขรึม โดยมีน้าหญิงนั่งข้างคนขับด้วยรอยยิ้มเจื่อน ๆ

ส่วนอาทิตย์เลือกที่จะทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างเบาะหลัง เขาจมดิ่งอยู่กับความคิดของตัวเองโดยไม่คิดจะเปิดบทสนทนาใดๆ

ทว่า สุดท้ายความเงียบที่แสนอึดอัดนั้นก็ถูกทำลายลงด้วยน้ำเสียงแหบพร่าของผู้เป็นพ่อ

“อยู่ที่นั่น... เป็นยังไงบ้างล่ะแก” เสี่ยสนเอ่ยถามผ่านกระจกมองหลัง พยายามจะทลายกำแพงหนาที่ลูกชายสร้างขึ้น

อาทิตย์ค่อย ๆ ละสายตาจากทิวทัศน์ข้างทางที่เริ่มเปลี่ยนจากตึกสูงเป็นต้นไม้เขียวขจี เขาเหลือบตาขึ้นมองสบกับแววตาของผู้เป็นพ่อในกระจกเพียงครู่เดียว ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความประชดประชัน

“สนใจด้วยเหรอครับ ว่าผมจะเป็นยังไง”

“นี่ไอ้อาทิตย์... ข้าถามแกดี ๆ นะ” มือที่จับพวงมาลัยของเสี่ยสนเริ่มกำแน่นขึ้น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนตามอารมณ์ที่เริ่มคุกรุ่น

“ก็ดีครับ... ดีกว่าที่เมืองไทยเยอะ”อาทิตย์ทิ้งท้ายประโยคด้วยการปรายตามองไปยังหญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่ด้านหน้าอย่างจงใจ คำว่าดีกว่าของเขาไม่ได้หมายถึงสภาพความเป็นอยู่ แต่มันหมายถึงความสบายใจที่เขาไม่ต้องทนเห็นภาพบาดตาบาดใจว่ามีคนอื่นเข้ามาแทนที่ของแม่เขา

“เออ... งั้นก็ดี” เสี่ยสนเค้นคำตอบออกมาแค่นั้น ก่อนจะกระแทกคันเร่งส่งแรงขับเคลื่อนให้รถทะยานไปข้างหน้า ราวกับต้องการให้ถึงจุดหมายให้เร็วที่สุดเพื่อยุติสงครามประสาทนี้

ร่วมสองชั่วโมงที่ถนนลาดยางพารถคันใหญ่เข้าสู่เขตจังหวัดราชบุรี กลิ่นอายของดินและไอน้ำจากร่องสวนเริ่มโชยมาปะทะจมูกเมื่อกระจกถูกลดลงเล็กน้อย รถแล่นผ่านไร่มะพร้าวสูงชะลูดที่ปลูกเรียงรายเป็นระเบียบสุดลูกหูลูกตา ใบมะพร้าวที่พลิ้วไหวตามแรงลมดูคล้ายกับจะร่วมต้อนรับการกลับมาของนายน้อยของสวน

แต่สำหรับอาทิตย์... มันเหมือนภาพจำลองของคุกที่เขาเคยหนีไปได้ แล้วถูกลากกลับมาขังใหม่อีกครั้ง

ในที่สุด รถคันงามก็เบรกนิ่งสนิทหน้าบ้านไม้กึ่งปูนหลังใหญ่ทรงไทยประยุกต์ บ้านที่เขาเคยวิ่งเล่นเมื่อครั้งยังเป็นเด็ก บ้านที่เคยมีความทรงจำที่แสนอบอุ่นกับแม่... และเป็นบ้านหลังเดียวกับที่เขาถูกส่งตัวออกไปเหมือนคนไม่มีค่า

อาทิตย์ขยับตัวลงจากรถทันทีที่เครื่องยนต์ดับสนิท เขาพ่นลมหายใจออกมาอย่างขุ่นมัวพลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ สภาพบ้านยังคงดูภูมิฐานไม่ต่างจากวันวาน แต่มันกลับไม่ได้ให้ความรู้สึกนึกถึงบ้านสำหรับเขาอีกต่อไป

“อาทิตย์... ให้พ่อช่วยขนของขึ้นไปไหม” เสียงของเสี่ยสนตะโกนไล่หลังมาขณะกำลังเปิดท้ายรถ

เขาไม่คิดจะหันกลับไปมองกิริยาฟึดฟัดของคนเป็นพ่อ หรือแม้แต่สายตาละห้อยที่แฝงไปด้วยความรู้สึกผิดของน้าหญิงที่มองตามหลังมา อาทิตย์เพียงก้าวฉับ ๆ ตรงเข้าไปในตัวบ้านไม้หลังใหญ่ ความคุ้นชินที่ฝังอยู่ในความทรงจำนำพาเขาเดินหน้าไปอย่างอัตโนมัติ แม้จะจากไปนานนับสิบปี แต่ร่างกายของเขากลับจดจำทิศทางทางเดินและเหลี่ยมมุมของเสาไม้สักได้เป็นอย่างดีราวกับเพิ่งจากไปเมื่อวาน

เขาเมินเฉยต่อเสียงเรียกและทุกสิ่งรอบกาย มุ่งตรงขึ้นไปยังชั้นสองผ่านบันไดไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดลั่นไปตามจังหวะก้าวเดินที่หนักหน่วง ก่อนจะหยุดลงหน้าห้องนอนที่อยู่สุดทางเดินอันเป็นพื้นที่ส่วนตัวเพียงหนึ่งเดียว

ปัง!

มือหนาผลักประตูไม้บานเก่าเปิดออก กลิ่นที่คุ้นเคยลอยมาปะทะจมูก อาทิตย์จัดการโยนกระเป๋าเดินทางและข้าวของทุกอย่างลงบนพื้นอย่างไม่ใยดี ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงกว้างอย่างแรงจนเกิดเสียงยวบยาบ

เขานอนหงายทอดสายตามองเพดานห้องที่ยังคงมีร่องรอยของสติกเกอร์รูปดาวเรืองแสงที่เขาเคยแปะไว้ตอนเด็ก ๆ ความเงียบสงัดเข้าครอบคลุมพื้นที่จนได้ยินเสียงลมหายใจที่ยังไม่เป็นจังหวะของตัวเอง

ทุกอย่างยังเหมือนเดิม... เหมือนถูกหยุดเวลาเอาไว้ในวันที่เขาจากไป อาทิตย์ขยับปลายนิ้วลูบไล้ไปตามผ้าปูเตียงสีหม่น เขาประหลาดใจไม่น้อยที่พบว่าข้าวของทุกชิ้นยังคงวางอยู่ที่เดิมอย่างเป็นระเบียบ ไม่มีรอยขยับเขยื้อน และที่สำคัญคือไร้ฝุ่นราวกับมีใครบางคนคอยเข้ามาดูแล ปัดกวาด และทะนุถนอมห้องไว้เป็นอย่างดี

เขาสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ กลิ่นผงซักฟอกอ่อน ๆ ที่ติดอยู่กับปลอกหมอนไม่ใช่กลิ่นที่เขาเคยใช้ แต่มันเป็นกลิ่นสะอาดสะอ้านที่ให้ความรู้สึกละมุนละไมอย่างประหลาด

‘ใครกัน? ใครคือคนที่เข้ามาวุ่นวายในพื้นที่ส่วนตัวของเขาตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา’

ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นท่ามกลางความล้าจากการเดินทาง อาทิตย์หลับตาลงพยายามจะสลัดภาพใบหน้าบึ้งตึงของพ่อออกไป