บทที่ 4 เจ้าของสวนคนใหม่

บทที่ 4 เจ้าของสวนคนใหม่

บรรยากาศภายในโดมขนาดใหญ่ที่เคยจอแจด้วยเสียงเครื่องจักร กลับเงียบสนิทลงทันตาเมื่อคนงานนับร้อยชีวิตถูกเรียกมารวมตัวกันตามคำสั่งของเสี่ยสน อาทิตย์ยืนเด่นอยู่ข้างกายผู้เป็นพ่อ ร่างสูงสง่าในมาดนักธุรกิจจากเมืองนอกดูน่าเกรงขามจนไม่มีใครกล้าสบตา

“ฟังทางนี้ทุกคน!” เสี่ยสนประกาศก้อง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ไอ้... เอ้อ คุณอาทิตย์ ลูกชายคนเดียวของข้า จะเข้ามาดูแลที่นี่ต่อจากข้าอย่างเต็มตัว ใครมีปัญหาอะไร งานติดขัดตรงไหน หรือมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นในล้ง ให้แจ้งที่คุณอาทิตย์ได้ทันที คำสั่งของมันถือเป็นคำสั่งของข้า!”

สิ้นคำประกาศ เสียงซุบซิบดังขึ้นเบา ๆ คนงานพากันมองสำรวจเจ้าของล้งคนใหม่ที่มีใบหน้าคมเข้มทว่าติดจะดุ อาทิตย์กวาดสายตาคมมองไปทั่วบริเวณ ก่อนจะหยุดลงที่ร่างอวบอัดของลูกชิ้นที่ยืนก้มหน้าเจียมตัวอยู่เยื้องไปทางด้านหลัง

“ผมหวังว่าทุกคนจะทำงานอย่างเต็มที่...” อาทิตย์เริ่มพูด น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบและทรงอำนาจ

“ที่นี่ไม่มีที่ว่างให้คนขี้เกียจ หรือพวกกาฝากที่จ้องจะมากินแรงคนอื่น ทำงานไม่คุ้มค่าจ้าง... ผมไล่ออกทันทีโดยไม่มีการยกเว้น”

คำพูดของอาทิตย์เหมือนลูกศรอาบยาพิษที่พุ่งตรงมาปักอกลูกชิ้นจนเจ้าตัวถึงกับสะดุ้ง สะเทือนไปทั้งใจ เพราะรู้ดีว่าอาทิตย์จงใจด่ากระทบตนเองต่อหน้าคนงาน

“ส่วนคนที่จะมาช่วยงานผมในออฟฟิศคือลูกชิ้น” อาทิตย์พูดต่อพลางแค่นยิ้มร้าย

“เขาจะมาดูแลบัญชีและสต็อกทั้งหมด ใครเบิกอะไร จ่ายอะไร ต้องผ่านไอ้... ผ่านลูกชิ้นก่อน แล้วถ้าบัญชีขาดไปแม้แต่บาทเดียว ผมจะไล่เบี้ยเอาจากเขาคนเดียวเท่านั้น”

เสี่ยสนมองหน้าลูกชายพลางถอนใจเบา ๆ รู้ดีว่าอาทิตย์กำลังวางอำนาจข่มลูกชิ้น แต่ในฐานะคนเป็นพ่อที่อยากให้ลูกชายเรียนรู้งานและปกครองคนได้ เขาจึงทำได้เพียงยืนดูอยู่ห่าง ๆ

“เอาล่ะ แยกย้ายไปทำงานได้!”

คนงานพากันสลายตัวกลับไปประจำที่ ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดระหว่างคนสามคน อาทิตย์หันมาทางลูกชิ้นที่ยังคงยืนบีบมือตัวเองแน่นจนสั่น

“ยืนเซ่ออะไรอยู่ล่ะ? ตามกูเข้าห้องทำงานสิ!” อาทิตย์สั่งเสียงเข้ม

“งานบัญชีที่พ่อค้างไว้มีเป็นกอง ถ้ามึงทำไม่เสร็จก่อนตะวันตกดิน คืนนี้มึงไม่ต้องกินข้าว... ถือว่าเป็นการลดความอ้วนไปในตัว!”

อาทิตย์เดินสะบัดหน้ามุ่งตรงไปยังห้องกระจกปรับอากาศที่เป็นโซนออฟฟิศ ทิ้งให้ลูกชิ้นยืนมองตามแผ่นหลังนั้นด้วยแววตาหม่นเศร้า ความเหนื่อยล้าทางกายยังไม่เริ่ม แต่ความเหนื่อยล้าทางใจกลับมาจุกอยู่ที่ลำคอจนยากจะอธิบาย

“สู้ ๆ นะลูกชิ้น ลุงเป็นกำลังใจให้” เสี่ยสนตบบ่าน้อย ๆ ก่อนจะเดินไปดูงานโซนปอกมะพร้าว

ลูกชิ้นสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามข่มความกลัวไว้ใต้ใบหน้าซื่อ ๆ ก่อนจะก้าวเท้าตามจอมบงการเข้าไปในห้องทำงาน...

บรรยากาศภายในห้องทำงานกรุด้วยกระจกใสที่มองออกไปเห็นสวนมะพร้าวสุดลูกหูลูกตาถูกปกคลุมด้วยความเงียบเชียบ มีเพียงเสียงเคาะแป้นพิมพ์และเสียงแอร์ที่ดังคลอเบา ๆ ลูกชิ้นพยายามเพ่งมองตัวเลขในเอกสารด้วยความตั้งใจสลับกับแอบเหลือบมองแผ่นหลังกว้างของคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะตัวใหญ่เป็นระยะ

จู่ ๆ เสียงทุ้มเข้มก็ทำลายความเงียบขึ้นมาโดยที่เจ้าตัวไม่ได้เงยหน้าจากจอคอมพิวเตอร์

“แถวนี้มีร้านกาแฟไหม” ลูกชิ้นชะงักมือที่กำลังพลิกกระดาษ ก่อนจะรีบหันไปตอบรับคนถามทันที

“มีครับ คุณอาทิตย์จะทานไหมครับ?”

อาทิตย์ละสายตาจากจอหันมามองร่างอวบที่นั่งอยู่ไม่ไกล สายตาคมกริบนั้นดูดุดันจนคนถูกมองต้องหดคอลงเล็กน้อย

“ถ้ากูไม่กิน แล้วกูจะถามหาทำพระแสงอะไรล่ะ?”

“คะ...ครับ ๆ เดี๋ยวชิ้นไปซื้อให้ครับ! คุณอาทิตย์จะรับเป็นกาแฟอะไรดีครับ?” ร่างอวบรีบกุลีกุจอเตรียมตัวจะลุกขึ้นทันทีอย่างกระตือรือร้น เพียงเพื่อหวังว่าจะทำให้อีกฝ่ายพอใจขึ้นมาบ้าง

“เอสเปรสโซเย็นหวานน้อย... รีบไปรีบมา อย่ามัวแต่แวะกินขนมจนตัวบวมกว่าเดิมล่ะ” อาทิตย์สั่งเสียงเรียบก่อนจะก้มหน้าลงทำงานต่อโดยไม่สนใจจะมองใบหน้าสลดของคนฟัง

ลูกชิ้นรีบก้าวเท้าออกจากห้องแอร์เย็นฉ่ำมาเจอกับอากาศร้อนระอุข้างนอก เขาไม่รอช้าที่จะคว้าจักรยานแม่บ้านสภาพเก่าของคนงานที่จอดทิ้งไว้ แล้วรีบปั่นออกไปทางหน้าวัดไผ่ล้อมซึ่งอยู่ห่างออกไปราว ๆ 500 เมตร ร่างอวบปั่นจักรยานฝ่าไอแดดจนเหงื่อเริ่มซึมตามไรผม ไม่นานนักเขาก็มาถึงร้านขายน้ำเจ้าประจำ

“พี่นุชครับ เอาเอสเปรสโซเย็นแก้วนึงครับ!” ลูกชิ้นตะโกนบอกแม่ค้าพลางหอบหายใจน้อย ๆ

“อ้าวลูกชิ้น ปกติกินแต่โกโก้ไม่ใช่เหรอเรา วันนี้กินกาแฟด้วยเหรอจ๊ะ?” พี่นุช แม่ค้าร้านน้ำเอ่ยทักด้วยความแปลกใจ เพราะเห็นเด็กหนุ่มคนนี้มาตั้งแต่ตัวเปี๊ยก ไม่เคยเห็นเจ้าตัวจะแตะต้องเครื่องดื่มขม ๆ แบบนี้เลย

“ไม่ใช่ของชิ้นหรอกครับพี่นุช” ลูกชิ้นยิ้มเจื่อนพลางยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อ

“อ้าว แล้วซื้อให้ใครล่ะนั่น?”

“ของคุณอาทิตย์ครับ...”

“คุณอาทิตย์? อ๋อ... ลูกชายเสี่ยสนน่ะเหรอ?” พี่นุชตาโตด้วยความสนใจ

“เขากลับมาจากเมืองนอกแล้วเหรอเนี่ย เห็นว่าหล่อนักหล่อหนาแต่ดุจริงไหม?”

“ใช่ครับ... กลับมาแล้วครับ” ลูกชิ้นตอบเพียงสั้น ๆ ไม่อยากเล่าถึงความดุที่เขาเพิ่งเจอมากับตัว

“จ้า ๆ งั้นรอแป๊บนะ เดี๋ยวพี่จัดให้แบบเข้ม ๆ เลย”

ไม่นานนัก กาแฟสีเข้มในแก้วพลาสติกที่บรรจุด้วยน้ำแข็งจนเต็มแก้วก็ถูกส่งมาถึงมือ ลูกชิ้นจ่ายเงินแล้วรีบแขวนแก้วกาแฟไว้ที่แฮนด์จักรยาน ก่อนจะรีบปั่นกลับล้งสุดฝีเท้า เพราะกลัวว่าถ้าช้ากว่านี้เพียงนาทีเดียว... อารมณ์ของคุณอาทิตย์อาจจะพัดถล่มใส่เขาอีกรอบก็ได้

ก่อนจะรีบปั่นจักรยานกลับมาที่ล้งอย่างสุดชีวิต ใบหน้าขาวนวลอาบไปด้วยหยาดเหงื่อ แก้มสองข้างแดงปลั่งเพราะต้องสู้กับแดดเปรี้ยง ๆ เขาประคองแก้วกาแฟเข้ามาในห้องทำงานแอร์เย็นฉ่ำอย่างระมัดระวัง ก่อนจะวางลงบนโต๊ะไม้ราคาแพงของคนตัวสูง

“ได้...ได้แล้วครับคุณอาทิตย์ เอสเปรสโซเย็นครับ” ลูกชิ้นบอกพลางหอบหายใจเบา ๆ พยายามจัดแจงเช็ดหยดน้ำที่เกาะอยู่ข้างแก้วไม่ให้เลอะเอกสารบนโต๊ะ

อาทิตย์ละสายตาจากเอกสาร ปรายตามองคนร่างอวบที่ยืนตัวสั่นเหงื่อท่วมหัวใจเต้นโครมคราม เขาคว้าแก้วกาแฟขึ้นมาดูดเพียงคำเดียว... ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่นแล้วกระแทกแก้วลงบนโต๊ะจนน้ำกาแฟกระฉอกออกมาเลอะหลังมือ

“หวานชิบหาย! มึงเอาอะไรมาให้กูกินเนี่ยไอ้ลูกชิ้น!”

“เอ๊ะ...แต่ชิ้นสั่งเอสเปรสโซพี่นุชไปนะครับ” ลูกชิ้นหน้าเสีย ใจคอเริ่มไม่ดี

“สั่งภาษาอะไรของมึง! หวานจนตัดขาขนาดนี้ มึงจะฆ่ากูทางอ้อมหรือไง? หรือมึงแอบเอาน้ำเชื่อมใส่เพิ่มเพราะอยากให้กูอ้วนเป็นหมูเหมือนมึง!” อาทิตย์ตวาดลั่นพลางหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดมือด้วยท่าทางรังเกียจ

“ชิ้นเปล่านะครับ...ชิ้นไม่ได้ทำอะไรเลย พี่นุชเขาอาจจะ...”

“ไม่ต้องมาอ้างคนอื่น! มึงมันไม่ได้เรื่อง แค่ซื้อกาแฟโง่ ๆ แก้วเดียวยังทำพลาด มึงนึกว่ากูเป็นควายหรือไงที่จะกินน้ำหวานสีดำนี่ได้?”อาทิตย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คุกคามร่างอวบที่ถอยกรูดไปจนชิดขอบโต๊ะทำงานอีกฝั่ง

“ไปซื้อมาใหม่! แล้วจำใส่สมองที่เต็มไปด้วยไขมันของมึงไว้ด้วยว่ากูไม่กินหวาน...แม้แต่นิดเดียวก็ไม่เอา!”

“แต่...แดดมันร้อนมากเลยนะครับคุณอาทิตย์ อีกอย่างชิ้นต้องรีบทำบัญชีที่ค้าง...”

“อย่ามาต่อรองกับกู! ถ้ามึงยังซื้อกาแฟที่ถูกปากกูมาไม่ได้ บัญชีพวกนี้มึงไม่ต้องทำ และคืนนี้กูจะรายงานพ่อว่ามึงมันขี้เกียจ สันหลังยาว ดีแต่กินไปวัน ๆ!”

ลูกชิ้นเม้มปากแน่นจนห่อเลือด ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง ความเหนื่อยจากการปั่นจักรยานกลางแดดเมื่อครู่ยังไม่ทันหาย แต่เขากลับต้องโดนสาดเสียเทเสียใส่เพียงเพราะรสชาติกาแฟที่ไม่ถูกใจคนเอาแต่ใจ

“ครับ...ชิ้นจะไปซื้อให้ใหม่เดี๋ยวนี้ครับ”

คนตัวเล็กก้มหน้าพยายามกลืนก้อนความเสียใจลงคอ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไปปะทะกับไอแดดภายนอกอีกรอบ โดยไม่ทันเห็นสายตาคมกริบของอาทิตย์ที่จ้องมองตามแผ่นหลังอวบนั้นไป... แววตาที่เต็มไปด้วยความสะใจที่ได้กลั่นแกล้ง