บทที่ 2 สะเออะ

บทที่ 2 สะเออะ

แสงโพล้เพล้ตะวัน ลาลับขอบฟ้าไปแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงความมืดมิดที่เข้าปกคลุมสวน อาทิตย์ทอดกายลงบนเตียงกว้างในห้องนอนเดิมของเขา ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางอารมณ์ที่คุกรุ่นทำให้เขาเผลอหลับไปครู่ใหญ่ ทว่าในจังหวะที่สติกำลังก้ำกึ่งระหว่างความฝันและความจริง เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา

ก๊อก ก๊อก ก๊อก...

เสียงเคาะประตูไม้สักดังขึ้นอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ แต่มันกลับดังก้องในโสตประสาทของคนที่เกลียดการถูกรบกวนเป็นที่สุด

“เข้ามา!” เขาตวาดออกไปเสียงลั่น บ่งบอกชัดเจนว่าเจ้าของห้องกำลังหงุดหงิดถึงขีดสุด

บานประตูค่อย ๆ แง้มออกช้า ๆ พร้อมกับร่างหนึ่งที่แทรกตัวเข้ามา... ร่างนั้นไม่ได้ผอมเพรียวเหมือนหนุ่มเมืองหลวงทั่วไป แต่กลับเป็นชายหนุ่มร่างอวบอัด ผิวพรรณขาวจัดตัดกับความมืดมิดภายนอก ดวงตากลมโตสั่นระริก แก้มยุ้ย ๆ นั้นดูตึงแน่นจนน่าหยิก แต่มันกลับทำให้ความโกรธของอาทิตย์พุ่งพล่าน

“พี่อาทิตย์ครับ... คุณลุงให้ ชิ้นมาตาม ไปทานข้าวครับ”

น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลและอ่อนหวานทว่าสั่นเครือ แต่มันกลับเป็นเชื้อไฟชั้นดีที่จุดระเบิดอารมณ์ของคนบนเตียง

พรึ่บ!

อาทิตย์ยันกายลุกขึ้นจากเตียงด้วยท่วงท่าคุกคาม ก้าวพรวดเดียวก็ถึงตัวคนตัวเล็กกว่าที่ยืนจด ๆ จ้อง ๆ อยู่หน้าประตู

“ใครพี่มึง? กูเป็นลูกคนเดียว!” คำรามเสียงต่ำใส่หน้าคนตรงหน้าจนลูกชิ้นสะดุ้งโหยง ตัวสั่นเทาจนเห็นได้ชัด ความสูงที่ต่างกันเกือบยี่สิบเซนติเมตรทำให้อีกฝ่ายดูเล็กลงไปถนัดตา

“ชิ้น...ชิ้นขอโทษครับ คุณอาทิตย์” คนตัวขาวรีบละล่ำละลักบอกพลางก้มหน้าจนคางชิดอก ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาคมคู่เดิมที่เขาเคยถวิลหา... พี่อาทิตย์คนเดิมที่เคยใจดีหายไปแล้ว เหลือเพียงซาตานร้ายที่จ้องจะขย้ำเขาให้จมเขี้ยวเท่านั้น

“แล้วจำใส่หัวไว้ วันหลังอย่าเสือกเสนอหน้าขึ้นมาบนห้องกู ถ้ากูไม่สั่ง...!”

อาทิตย์ทิ้งท้ายด้วยวาจาเชือดเฉือน เขาเกลียด... เกลียดที่เห็นเด็กคนนี้ที่เติบโตมาในบ้านของเขา เกลียดที่แม่ของมันเข้ามาเสวยสุขแทนแม่เขา และเกลียดที่สุดคือสายตาอ้อนวอนที่ดูใสซื่อจนน่ารำคาญ

“ครับ...” ลูกชิ้นรับคำเสียงเบาหวิว พยายามหมุนตัวเดินออกจากห้องไปให้ไวที่สุดเพื่อซ่อนน้ำตาที่รื้นขึ้นมา

อาทิตย์มองตามแผ่นหลังอวบกลมนั้นไปด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะก้าวเท้าตามลงไปข้างล่างด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัว เขาจะทำให้อีกฝ่ายรู้ว่า การเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ในฐานะกาฝากมันไม่ได้สวยหรูอย่างที่คิด!

อาทิตย ก้าวลงบันไดมาด้วยท่าทีฮึดฮัด เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของเขากระแทกลงบนพื้นไม้ราวกับจะประกาศให้ทุกคนในบ้านรู้ว่าเจ้าของบ้านตัวจริงกลับมาแล้ว เขาเลื่อนเก้าอี้หัวโต๊ะออกเสียงดัง ครืด จนคนตัวเล็กที่กำลังง่วนกับการตักข้าวอย่างลูกชิ้นถึงกับมือสั่นจนทัพพีเกือบหลุดมือ

"นั่งลงสิอาทิตย์ น้าหญิงเขาทำของโปรดแกทั้งนั้นเลยนะ ทั้งแกงส้มปลากะพง ทั้งปลาทูแม่ทอด" เสี่ยสนเอ่ยขึ้นพยายามทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด

อาทิตย์ปรายตามองกับข้าวตระการตาบนโต๊ะ ก่อนจะแค่นยิ้มเหยียด

"ของโปรด? พ่อจำผิดหรือเปล่าครับ... ของพวกนี้มันของโปรดแม่ผม แต่น้าเขาเอามาทำประจบนึกว่าจะแทนที่แม่ผมได้งั้นเหรอ? เหอะ... ตลกว่ะ"

"ไอ้อาทิตย์!" เสี่ยสนตบโต๊ะดังปังจนชามแกงสะเทือน

"คุณพี่คะ... ใจเย็น ๆ เถอะค่ะ อาทิตย์เขาคงเหนื่อยจากการเดินทาง" หญิงรีบปรามสามีพลางส่งสายตาบอกลูกชายให้รีบตักข้าว

ลูกชิ้นพยายามบังคับมือที่สั่นเทา ตักข้าวสวยร้อน ๆ ใส่จานให้เสี่ยสน ก่อนจะเขยิบมาข้างกายร่างสูงใหญ่ของอาทิตย์ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงจากตัวพี่อาทิตย์ลอยมาแตะจมูกมันหอมเย็นทว่าให้ความรู้สึกกดดันจนลูกชิ้นแทบหายใจไม่ออก

"ระ... รับข้าวเพิ่มไหมครับคุณอาทิตย์" ลูกชิ้นเอ่ยเสียงแผ่ว พยายามเลี่ยงไม่สบตาคมกริบคู่นั้น

"ตักให้มันน้อย ๆ หน่อย เห็นตัวมึงแล้วกูสยองชิบหาย ขืนกินเยอะเหมือนมึงกูคงเดินไม่ไหว กลายเป็นหมูตอนเฝ้าสวนพอดี"

คำพูดถากถางนั้นทำให้ลูกชิ้นหน้าเสียจนแทบจะมุดลงใต้โต๊ะ ความอวบอัดที่เขามักถูกชมว่าน่ารักจากคนอื่น กลับกลายเป็นขยะแขยงในสายตาของคนตรงหน้า

"อาทิตย์... อย่าไปว่าลูกชิ้น น้องตั้งใจดูแลบ้าน" เสี่ยสนพูดพยายามช่วยลูกเลี้ยงตัวเอง

"ดูแลบ้าน? หรือจ้องจะดูแลสมบัติของพ่อกันแน่" อาทิตย์ตักกับข้าวเข้าปากเพียงคำเดียว ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรังเกียจ

"รสชาติห่วยแตก... เก็บไว้กินเองเถอะครับ ผมกินไม่ลง"

เขารวบช้อนเสียงดัง เคร้ง! จนคนทั้งโต๊ะสะดุ้ง อาทิตย์ไม่สนว่าใครจะกินอิ่มหรือไม่ สายตาคมกริบตวัดไปมองลูกชิ้นที่นั่งตัวลีบอยู่ข้าง ๆ เห็นแก้มอิ่มน้ำที่เคยขาวนวลเริ่มขึ้นสีระเรื่อและสั่นระริกเหมือนคนจวนเจียนจะร้องไห้ เขากลับยิ่งรู้สึกสะใจ

"อ้อ... แล้วจำใส่หัวไว้ด้วยนะไอ้ลูกชิ้น พรุ่งนี้มึงต้องไปทำงานที่ล้งกับกูแต่เช้า!" อาทิตย์กระแทกเสียงใส่คนตัวเล็ก

"ในเมื่อมึงกับแม่ของมึงมาอาศัยบ้านกูอยู่ มึงก็ต้องทำงานแลกข้าวสุก อย่ามัวแต่นอนอืดเป็นหมูไปวัน ๆ มันรกหูรกตา!"

"ครับ... คุณอาทิตย์"

ลูกชิ้นรับคำเสียงเครือพลางก้มหน้ามองจานข้าวเปล่าของตัวเอง ความหิวที่เคยมีเลือนหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความเจ็บแปลบที่แล่นพล่านไปทั่วอก... เจ็บที่ถูกคนที่เขาแอบปลื้มมาตลอด สาดคำพูดใส่ไม่ยั้ง

อาทิตย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของเขาพาดทับร่างอวบที่สั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำ เขาแสยะยิ้มเย็นชา...เขาจะทรมานเด็กนี่ให้ทนไม่ไหว จนต้องหอบผ้าผ่อนหนีออกไปจากบ้านหลังนี้พร้อมกับแม่ของมันให้ได้!

หลังจากแผ่นหลังกว้างของอาทิตย์ลับหายไปจากห้องอาหาร บรรยากาศที่เคยตึงเครียดจนหายใจไม่ออกก็ค่อย ๆ คลายตัวลง เหลือเพียงความเงียบงันที่แสนหดหู่ เสี่ยสนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความหนักใจ เขาทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้พลางหันไปมองภรรยาใหม่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

"หญิง... ไม่เป็นไรนะ ให้เวลาไอ้อาทิตย์มันหน่อย มันคงยังปรับตัวไม่ได้" เสี่ยสนเอ่ยปลอบก่อนจะหันไปหาลูกชิ้นที่นั่งก้มหน้าจนหยดน้ำตาแทบจะหล่นลงในจานข้าว

"ส่วนลูกชิ้น... ลุงขอโทษแทนพี่มันด้วยนะลูก พี่มันปากร้ายแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว อย่าไปถือสามันนักเลย"

ลูกชิ้นรีบเงยหน้าขึ้นพยายามฝืนยิ้มให้ดูเป็นปกติที่สุด แม้ว่าข้างในใจจะสั่นคลอนแค่ไหนก็ตาม

"ไม่เป็นไรครับคุณลุง... ชิ้นเข้าใจ ชิ้นไม่ได้โกรธคุณอาทิตย์เลยครับ"

น้ำเสียงสั่น ๆ ของลูกชายทำให้หญิงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ทนไม่ไหว เธอขยับเข้าไปใกล้แล้วโอบไหล่อวบของลูกชิ้นไว้แน่น ฝ่ามือที่คุ้นเคยลูบเบา ๆ บนแผ่นหลังเพื่อมอบความอบอุ่น

"ไม่เป็นไรนะลูกชิ้น... พี่อาทิตย์เขาคงเหนื่อยจากการเดินทางน่ะลูก เลยหงุดหงิดไปบ้าง เราอย่าไปเก็บมาใส่ใจเลยนะ"หญิงกระซิบปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"จ๊ะแม่... ชิ้นรู้ ชิ้นจะอดทนครับ"ลูกชิ้นตอบรับเสียงเบา ทว่าในใจกลับนึกไปถึงใบหน้าคมเข้มของคนที่เพิ่งเดินจากไป สายตาของพี่อาทิตย์ในวันนี้ช่างแตกต่างจากพี่อาทิตย์ในความทรงจำวัยเด็กของเขาเหลือเกิน มันทั้งเย็นชาและรังเกียจเดียดฉันท์จนเขาแทบไม่กล้ายืนอยู่ในสายตา

แม้จะถูกด่าทอว่าอ้วนหรือเป็นกาฝาก แต่ลึก ๆ ในใจที่ซื่อสัตย์ของลูกชิ้นกลับมีคำถามหนึ่งลอยวนอยู่... ต้องทำอย่างไร พี่อาทิตย์ถึงจะเลิกเกลียดชิ้นเสียที?