บทที่ 3 กาฝาก

บทที่ 3 กาฝาก

เช้าวันรุ่งขึ้นแสงแดดอ่อนยามรุ่งสางเริ่มสาดส่องทาบทับลงบนยอดพร้าวที่พลิ้วไหวตามแรงลม บรรยากาศรอบกายดูร่มรื่นทว่าในใจของลูกชิ้นกลับหม่นหมองเหมือนมีเมฆฝนตั้งเค้า เขาตื่นขึ้นมาเตรียมตัวตั้งแต่ตีห้า จัดแจงเสื้อผ้าที่ดูรัดกุมพร้อมลุยงานตามคำสั่งเมื่อคืน

ร่างอวบสะดุ้งสุดตัวจนไหล่สั่น เมื่อเสียงแตรจากรถกระบะยกสูงคันหรูสไตล์ออฟโรดแผดเสียงดังลั่นทำลายความเงียบสงบ อาทิตย์ลดกระจกไฟฟ้าลงพลางเท้าแขนกับขอบประตู มองดูเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรำคาญใจ

"มัวแต่ยืนบื้ออยู่ได้! ขึ้นรถ! ถ้าช้ากว่านี้แค่วินาทีเดียว กูจะปล่อยให้มึงเดินไปล้งเอง!"

“ครับ...” ลูกชิ้นรีบรับคำพลางกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปขึ้นรถด้วยท่าทางลนลาน อันที่จริงอาณาเขตของ

ล้งมะพร้าวกับตัวบ้านใหญ่ไม่ได้ไกลกันนัก แต่มันถูกแบ่งโซนไว้อย่างชัดเจนในเนื้อที่ร้อยกว่าไร่นี้

บรรยากาศภายในรถเงียบกริบจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ครางกระหึ่ม ลูกชิ้นนั่งตัวลีบติดประตู พยายามหดตัวให้เล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อไม่ให้เบียดกับคนตัวสูงข้าง ๆ มือเล็กประสานกันบนตักจนขาวซีด ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

“เมื่อก่อนมึงมีหน้าที่ทำอะไร” จู่ ๆ อาทิตย์ก็โพล่งขึ้นมา น้ำเสียงห้วนสั้นนั้นทำให้คนฟังใจหายวูบ

“ชิ้น... ชิ้นทำงานบ้านครับ” เสียงหวานตอบกลับตะกุกตะกัก ก้มมองเพียงปลายนิ้วตัวเอง

“แค่นั้น?” อาทิตย์ปรายตามองพุงกลม ๆ และแก้มอิ่มด้วยความหมั่นไส้

“งานเบาหวิวแบบนั้นล่ะมั้ง ถึงได้อ้วนเอา ๆ แบบนี้”

“มี... มีมาช่วยคนงานคัดมะพร้าวบ้างครับ บางทีก็ช่วยดูหน้าล้งตอนคุณลุงไม่อยู่”

“งั้นต่อไปนี้ มึงต้องทำทั้งงานบ้านและมา

ทำงานที่ล้งกับกูด้วยทุกวัน!” อาทิตย์สั่งเสียงเด็ดขาด

“ส่วนเรื่องพ่อกับแม่มึง ไม่ต้องเสนอหน้าไปบอก เดี๋ยวกูจัดการพูดเอง... สั่งอะไรก็ทำตามนั้น อย่าให้กูต้องโมโห”

“ครับ...” ลูกชิ้นรับคำในลำคอ ใบหน้าขาวนวลยังคงก้มต่ำอยู่อย่างเดิม

“แล้วเวลาพูดกับกู ให้เงยหน้าขึ้นมามองด้วย! มึงจะมองพื้นหาเหี้ยอะไรนักหนา พื้นมันมีชื่อกูเขียนอยู่หรือไง!”

เสียงตะคอกดังลั่นในพื้นที่แคบ ๆ ทำเอาลูกชิ้นใจสั่นระรัว เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองคนใจร้ายด้วยนัยน์ตาที่เริ่มสั่นเครือ ภาพใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูอบอุ่นในวันวาน กลับบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม

“ขอโทษครับ... คุณอาทิตย์”

“เลิกพูดคำว่าขอโทษสักที! กูรำคาญ!” อาทิตย์ตวาดซ้ำพลางเหยียบคันเร่งจนรถทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

ลูกชิ้นได้แต่นั่งนิ่ง ขอบตาร้อนผ่าวจนน้ำใส ๆ เริ่มคลอ เขาเบือนหน้าออกไปมองวิวด้านนอกเพื่อซ่อนหยาดน้ำตา... ในใจได้แต่พร่ำบอกตัวเองว่า คนตรงหน้าไม่ใช่พี่จ๋าพี่ชายแสนใจดีที่เคยจูงมือเขาไปวิ่งเล่นในสวนมะพร้าวอีกต่อไปแล้ว

‘เหลือเพียงคุณอาทิตย์เจ้าของล้งมะพร้าวผู้เย็นชา... ที่พร้อมจะขยี้หัวใจของลูกชิ้นให้แหลกคามือได้ทุกเมื่อ’

เพียงครู่เดียว รถออฟโรดคันใหญ่ก็แล่นมาจอดสนิทที่หน้าล้งมะพร้าวขนาดมหึมา เบื้องหน้าของอาทิตย์คือโดมขนาดใหญ่ที่เพิ่งสร้างเสร็จหมาด ๆ มันดูโอ่อ่าและทันสมัยกว่าอันเดิมที่เขาเคยเห็นในอดีตอย่างเทียบไม่ติด เสี่ยสนทุ่มเงินไปไม่ต่ำกว่ายี่สิบล้านเพื่อเนรมิตที่นี่ให้เป็นศูนย์กลางการส่งออกที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัด ไหนจะที่ดินสวนมะพร้าวที่กว้านซื้อเพิ่มจนสุดลูกหูลูกตา

อาทิตย์ก้าวลงจากรถด้วยท่าทางน่าเกรงขาม สายตาคมกริบกวาดมองเหล่าคนงานทั้งชาวไทยและชาวเมียนมาที่กำลังทำงานกันอย่างขะมักเขม้น เสียงปอกมะพร้าวและเสียงเครื่องจักรทำงานดังระงมไปทั่วบริเวณ เขาเดินสำรวจอาณาจักรที่เป็นของตระกูลด้วยมาดขรึม โดยมีร่างอวบของลูกชิ้นเดินเตาะแตะตามหลังมาติด ๆ ราวกับเงาตามตัว

ทว่าในจังหวะที่หัวใจของคนตัวเล็กกำลังพะวักพะวนอยู่ไม่ทันมองอาทิตย์ก็หยุดกะทันหันเสียดื้อ ๆ

"อ๊ะ!"

ร่างอวบที่ไม่ทันมองก็กระแทกเข้ากับแผ่นหลังกว้าง ลูกชิ้นผงะถอยหลังพลางลูบหน้าผากตัวเองปอย ๆ

"ชิ้น... ชิ้นขอโทษครับคุณอาทิตย์ ชิ้นมองไม่ทันจริง ๆ" เขารีบละล่ำละลักบอกด้วยความตระหนก

"แหกตาดูซะบ้าง! ว่ากูเดินหรือกูหยุด หรือมัวแต่ใจลอยคิดเรื่องปอกลอกสมบัติพ่อกูอยู่!"

อาทิตย์หันมาตะคอกใส่หน้าจนลูกชิ้นตัวลีบ ความเกรี้ยวกราดในแววตาของเขาทำให้อากาศรอบข้างดูร้อนระอุขึ้นมาทันที

"ครับ... พี่... เอ่อ คุณอาทิตย์"

"อย่าเสือกตีตัวเสมอกู!" อาทิตย์ตวาดก้องจนคนงานแถวนั้นพากันชะงักมือ

"กูบอกไปแล้วใช่ไหมว่ากูเป็นลูกคนเดียว มึงมันก็แค่ลูกกาฝากที่ติดสอยห้อยตามแม่มึงมา อย่าสะเออะเรียกกูว่าพี่ให้กูขนลุก"

ลูกชิ้นเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความเจ็บที่หน้าผากยังไม่เท่าความจุกที่แล่นขึ้นมาที่ลำคอ

"ผมขอโทษครับคุณอาทิตย์ ที่เผลอเรียกแบบนั้น”

อาทิตย์ขยับกายเข้าไปใกล้จนเงาร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังลูกชิ้นจนมิด เขาโน้มตัวลงไปกระซิบด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่บาดลึกไปถึงขั้วหัวใจ

"แล้วจำใส่หัวมึงไว้ด้วย... ว่าทั้งมึงและแม่ของมึง ไม่มีวันจะมาแทนที่แม่ของกูได้ ต่อให้พ่อกูจะหลงพวกมึงแค่ไหน แต่มึงสำหรับกู... มันก็แค่ขยะที่กูรอวันกวาดทิ้งเท่านั้น!"

"ครับ..."

ลูกชิ้นทำได้เพียงก้มหน้ารับคำ ขอบตาร้อนผ่าวจนต้องกะพริบถี่ ๆ เพื่อไม่ให้น้ำตาไหลออกมาต่อหน้าคนใจร้าย ความหวังเล็ก ๆ ในใจที่เคยคิดว่าการกลับมาของพี่ชายที่แสนดีจะทำให้บ้านสดใสขึ้น ตอนนี้ถูกพังทลายลงไม่มีชิ้นดี

ที่นี่ไม่ใช่สวรรค์สำหรับลูกชิ้นอีกต่อไป แต่มันคือนรกบนดิน

ท่ามกลางเสียงเครื่องจักรและพนักงานที่กำลังวุ่นวาย รถกระบะอีกคันของที่บ้านก็เลี้ยวเข้ามาจอดสนิทไม่ไกลกันนัก ร่างท้วมของเสี่ยสนก้าวลงจากรถพร้อมรอยยิ้มภาคภูมิใจเมื่อเห็นลูกชายเพียงคนเดียวยืนสำรวจล้งมะพร้าวแห่งใหม่นี้อยู่

"เป็นไงบ้างไอ้ลูกชาย? พ่อลื้ออันเก่าทิ้งแล้วสร้างใหม่หมดเลยนะเนี่ย ทุ่มไปเยอะเพื่อให้มันเป็นล้งที่ทันสมัยที่สุดในละแวกนี้" เสี่ยสนเดินเข้ามาตบบ่าลูกชายเบา ๆ ก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นร่างอวบที่ยืนตัวลีบอยู่ข้างหลังอาทิตย์

"อ้าว... ลูกชิ้น? มาทำไมล่ะลูก ทำไมไม่อยู่ช่วยแม่ทำงานบ้านล่ะ?"เสี่ยสนขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ เขาไม่คิดว่าคำสั่งเมื่อคืนของอาทิตย์จะถูกนำมาบังคับใช้จริงจังและรวดเร็วขนาดนี้

"เอ่อ... คือ..." ลูกชิ้นอึกอัก ไม่กล้าสบตาใคร

"พ่อมาก็ดีแล้ว ผมมีเรื่องจะบอก" อาทิตย์เอ่ยขัดขึ้น น้ำเสียงราบเรียบทว่าทรงพลังจนเสี่ยสนต้องหันมาฟัง

"มีอะไรล่ะ?"

"ผมจะขอตัวไอ้ลูกหมูนี่มาช่วยงานที่ล้ง" อาทิตย์ปรายตามองลูกชิ้นด้วยสายตาเหยียดหยาม

"มันอ้วนทุเรศตาเกินกว่าจะเดินไปเดินมาในบ้านให้ผมรำคาญใจ เอามาใช้งานที่นี่ให้มันคุ้มค่าข้าวสุกหน่อยน่าจะดีกว่า"

"เอาคนอื่นมาช่วยไม่ดีกว่าเรอะอาทิตย์? ให้ลูกชิ้นเขาไปดูแลงานบ้านเหมือนเดิมเถอะ น้องเขาไม่เคยมาทำงานหนักที่ล้ง" เสี่ยสนพยายามท้วง เพราะรู้ดีว่านิสัยลูกชายตัวเองเป็นยังไง

"ไม่ครับ... ผมจะให้มันมาช่วยผมดูเรื่องบัญชีและสต็อกสินค้าที่ออฟฟิศ" อาทิตย์ยืนกรานเด็ดขาด

"พ่อจะให้ผมบริหารที่นี่ ผมก็ควรจะมีสิทธิ์เลือกคนใช้งานเองไม่ใช่เหรอ?"

เสี่ยสนถอนหายใจยาวอย่างจำใจต่อเหตุผลของลูกชาย

"เออ ๆ ตามใจเอ็งเถอะ... แต่ข้าขออย่างเดียวอาทิตย์ เอ็งอย่าไปกลั่นแกล้งน้องนักเลย ลูกชิ้นมันก็ตัวแค่นี้"

"หึ... ใครจะไปแกล้งมันลงล่ะพ่อ ตัวโตอย่างกับควายขนาดนี้ หนังมันคงหนาเกินกว่าจะเจ็บแล้วล่ะมั้ง"

คำพูดร้ายกาจนั้นพุ่งตรงเข้าปักกลางอกของคนฟัง ลูกชิ้นได้แต่ก้มหน้านิ่งพยายามกลืนก้อนความเสียใจลงคอ เขาชินแล้วกับการถูกมองว่าเป็นส่วนเกิน แต่การถูกเปรียบเทียบว่าเป็นสัตว์จากปากคนที่เขาแอบมองมาตลอด... มันเจ็บจนแทบจะยืนไม่อยู่

"ปากเอ็งนี่มันน่าโดนจริง ๆ ไอ้อาทิตย์!" เสี่ยสนส่ายหน้าอย่างระอา

"ไป... เลิกพูดมากได้แล้ว ตามพ่อมานี่ พ่อจะพาไปแนะนำให้คนงานรู้จักในฐานะเจ้าของล้งคนใหม่"

เสี่ยสนเดินนำออกไป ทิ้งให้อาทิตย์ยืนเผชิญหน้ากับลูกชิ้นเพียงลำพังครู่หนึ่ง ร่างสูงโน้มตัวลงมาใกล้จนได้กลิ่นแป้งเด็กอ่อน ๆ จากตัวคนร่างอวบ

"เดินตามมาให้ไวอย่าให้กูต้องเรียกซ้ำ... แล้วจำไว้ งานบัญชีที่กูให้ทำถ้ามีพลาดแม้แต่ตัวเลขเดียว มึงเตรียมตัวโดนกูลงโทษได้เลย"

อาทิตย์ทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มเย็นที่ดูน่าขนลุก ก่อนจะเดินตามพ่อของเขาไป ทิ้งให้ลูกชิ้นยืนใจสั่นด้วยความหวาดหวั่น…