All Chapters of นางร้ายทะลุมิติ ยุค70: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 21 จุดจบของคนคิดร้ายหลี่เหยาและหย่งหัวได้แต่พากันหน้าซีดไม่คิดว่าจะมีคนมาได้ยินในสิ่งที่ทั้งสองคุยกัน“หมายความว่ายังไงครับเจ้าหน้าที่หยาง” หย่งหัวยังคงเล่นลิ้นทำเหมือนไม่รู้เรื่อง“สิ่งที่คุณพูดกับคุณหลี่เหยา ผมและทุกคนได้ยินหมดแล้ว คุณด้วยเช่นกันคุณหลี่เหยา ถึงแม้ว่าตอนนี้เราไม่สามารถแจ้งข้อหาคุณในกรณีสร้างข่าวลือ แต่เรื่องที่คุณจ้างคนมาให้ทำร้ายคุณหลี่อิงอิงนั้นทางผมมีพยานพร้อม คุณไม่มีโอกาสแก้ตัวใดๆทั้งสิ้นครับ ตอนนี้รอเพียงหลักฐานกลุ่มคนที่คุณจ้างมาเท่านั้นเอง แค่นี้คุณทั้งสองคนก็ติดคุกหลายปีแล้วครับ” เจ้าหน้าที่หยางบอก“ไม่จริง ฉันยังไม่ได้ทำอะไร แค่พูดกันเฉยๆ ยังไงฉันก็ไม่ผิด” หลี่เหยายังคงยืนกรานว่าตัวเองไม่ผิดเพียงแค่พูดกันเท่านั้น“ลุงหย่งหัวคะ ฉันไปทำอะไรให้คุณลุงไม่พอใจหรือเปล่า ถึงคิดจะทำร้ายฉันแบบนี้” หลี่อิงอิงพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้นพร้อมน้ำตาไหลอาบแก้ม“นั่นสิครับ เพียงแค่น้องสาวผมไม่ยอมที่จะกลับมาหมั้นกับลูกชายลุง ต้องทำกันขนาดนี้เลยเหรอ” หลี่ฮุ่ยหมินที่ประคองน้องสาวอยู่พูดด้วยอีกคน“แล้วที่ลูกชายฉันต้องเป็นแบบนี้ ไม่ใช่เพราะเธอหรืออิงอิง เขาต้องนอนเหมือนคนพิการข

บทที่ 23 ท้าพนันทางด้านเฉิงจี้หยวนที่นั่งมองลุงกับหลานคุยกันก็อดยิ้มตามไม่ได้“ผมชื่อจี้หยวนอายุสามสิบสองปี ส่วนสหายชื่อหลงจื่ออายุ ยี่สิบแปดปี”“โห พี่ชายอายุสามสิบสองปี หน้าตาไม่แก่เลย แต่จะให้หนูเรียกพี่หรือน้าล่ะ”หลี่อิงอิงมอง ถ้าเป็นชาติก่อนคงเรียกพี่เพราะแก่กว่าเธอแค่สองปี แต่ตอนนี้แก่กว่าสิบห้าถึงสิบหกปีจะเรียกพี่ก็กระไรอยู่นะ"อยากเรียกอะไรก็เรียก ผมไม่ขัด"“อิงอิงเรียกพี่ก็ได้ลูก ไปเรียกน้าเลยลุงว่าแก่ไปนะ อีกอย่างพวกนายเรียกฉันว่าพี่ก็แล้วกัน” หลี่คงบอกเขาก็ไม่อยากให้เรียกน้าเหมือนกันเขาพึ่งจะ สี่สิบสามปีเอง ให้คนอายุอ่อนกว่าไม่กี่ปีเรียกน้าแล้วมันแปลกๆ“ตามนั้นค่ะลุงใหญ่ แต่ว่าพี่สองคนไม่มีเพื่อนเหรอ หนูไม่เคยเห็นพี่สองคนจะคุยกับใครเลย” หลี่อิงอิงใช้ความทรงจำที่มีถามขึ้น เธอไม่ใช่คนที่จะไว้ใจใครง่ายๆ อีกทั้งสองคนนี้ก็ไม่ค่อยสนใจใคร แล้วอยู่ๆตอบรับคำชวนลุงใหญ่ง่ายไปไหม“เราสองคนไม่ใช่คนที่นี่ แค่อยากจะใช้ชีวิตอย่างสงบ ไม่ชอบวุ่นวายกับใคร แต่ที่ยอมรับคำชวนพี่หลี่ เพราะผมเห็นแววตาที่จริงใจ แลดูเป็นคนดีไม่น้อย มีอะไรข้องใจอีกไหมเด็กน้อย” เฉิงจี้หยวนเหมือนจะรู้ว่าสาวน้อยคนนี้ค

บทที่ 25 เข้าอำเภอ ส่งนิยายเช้าวันนี้หลี่อิงอิงเตรียมตัวที่จะเข้าอำเภออีกครั้ง เธอมีนัดส่งจักรยานและต้องไปส่งนิยาย เมื่อวานเธอและสหายอย่างเสี่ยวหลินรวมไปถึงพี่ชายทั้งสองคนจัดทำหนังสือนิยายได้แปดเล่ม แต่เธอเอาไปแค่ ห้าเล่มอีกสามเล่มเอาให้ทั้งสามคนไว้คัดลอกกันต่อเมื่อวานตอนเย็นเธอและเสี่ยวหลิน รวมถึงพี่ใหญ่พี่รอง เดินเอาอาหารไปให้พี่จี้หยวนและพี่หลงจื่อ จะได้ไม่ต้องให้ทั้งสองเสียเวลามาที่บ้าน ตัวเธอเองจะได้รู้จักบ้านของพี่จี้หยวนและพี่หลงจื่อด้วย ภาพที่เธอเห็นนั้นสร้างความมั่นใจให้ทั้งสี่คนเชื่อมั่นไปไกลโขแล้ว ว่าทั้งสองคนเป็นคนรักกันจริงๆ ไม่อย่างนั้น พี่หลงจื่อจะดูแลพี่จี้หยวนดีขนาดนี้เหรอ เมื่อเธอยื่นอาหารให้พี่หลงจื่อรีบหยิบไปแล้วจัดหาถ้วยชามพร้อมน้ำดื่ม แบบนี้มันหน้าที่ภรรยาชัดๆส่วนทางด้านคุณเฉิงก็ยังมีจดหมายมาให้เธอเหมือนเดิม เธอเองก็ตอบจดหมายกลับไป หลี่อิงอิงคิดว่าคบหากับคนระดับคุณไว้เฉิงก็ไม่เสียหายอะไร ยังไงเธอก็นับว่าเขาคือผู้มีพระคุณ ตอนนี้ลุงเผิงเองก็มาเอาอาหารเองที่บ้าน ลุงเผิงบอกว่าจะได้ไม่เสียเวลาอ่านหนังสือของเธอ“พี่ใหญ่ พี่รอง เสี่ยวหลิน ฉันไปก่อนนะ วันนี้ฉันจะไปเอา

บทที่ 27 ช่วยสองสามีภรรยาหลี่อิงอิงปั่นจักรยานคันใหม่เข้ามาในหมู่บ้าน ตลอดเส้นทางที่เธอปั่นเข้ามามีชาวบ้านอยู่ประปราย ส่วนมากจะเป็นกลุ่มคนว่างงานที่ชอบมานั่งจับกลุ่มนินทากัน“พวกเธอดูสิ หลี่อิงอิงบ้านสามหลี่ปั่นจักรยานคันใหม่มาด้วย ตั้งแต่มีเรื่องกันดูเธอจะมีความสุขดีนะ ตอนนี้ยังซื้อจักรยานคันใหม่อีก บ้านที่กำลังสร้างก็หลังใหญ่มากเชียวล่ะ”“นี่พวกเธอเห็นกันแล้วหรือไงว่าบ้านใหญ่ ฉันเห็นเขาเพิ่งจะลงเสากันไม่ใช่เหรอ แต่ดูแข็งแรงเชียวล่ะ”“แค่ลงเสาก็รู้แล้วไหม ว่าใหญ่หรือเปล่า”ชาวบ้านยังคงพูดคุยกันอย่างสนุกปาก แต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไรในทางเสียหาย ถึงจะพูดก็ไม่พูดให้ใครได้ยืน หากครั้งนี้มีข่าวลืออีก ก็คงจะไม่มีใครพูดต่อหลี่อิงอิงปั่นจักรยานโดยไม่สนใจใคร เธอคิดเพียงว่าไม่ได้ขอใครกิน ใครอยากจะพูดอะไรก็พูดไป ไม่นานเธอก็กลับมาถึงบ้าน“พี่ใหญ่ พี่รอง เสี่ยวหลิน ฉันกลับมาแล้ว” หลี่อิงอิงร้องเรียกทั้งสามคน เธอรู้ดีว่าแต่ละคนไม่ทำอะไรหรอกนอกจากจะเขียนนิยาย“มาแล้วเหรอ ว้าว! จักรยานสวยมากเลย” เสี่ยวหลินเดินมาคนแรกก็ร้องทัก“สวยมากเลยน้อง คงจะแพงน่าดู” หลี่ฮุ่ยหมินบอกเสียงเศร้าเพราะว่าเขาเสียดายเงิ

บทที่ 29 จะจ่ายหรือไม่จ่ายแม่เฒ่าเฉาเมื่อได้ยินนางกุ้ยฉานพูด เธอทำสีหน้าไม่สู้ดีก่อนจะปรับสีหน้าอย่างรวดเร็ว“แกพูดอะไรนางกุ้ย ไม่รู้อะไรอย่ามาพูด บ้านนี้เป็นของสามีฉัน และตอนนี้เขาได้ตายไปแล้วบ้านหลังนี้ต้องตกเป็นของฉันและลูกก็ถูกแล้วนี่ จะไปเป็นของไอ้คนอกตัญญูนี้ได้ยังไง”“ผมว่าก่อนจะทะเลาะกันเรื่องใครเป็นหรือไม่เป็นเจ้าของบ้าน เราควรจะมาคิดค่าเสียหายกันก่อนไหม ทำร้ายทรัพย์สินที่ไม่ใช่ของตัวเองหรือว่าเอาสิ่งของที่ไม่ใช่ของตัวเองไปนั้นเขาเรียกว่าหัวขโมยไม่ใช่เหรอไงครับคุณหัวหน้าเจ้าหน้าที่ และผมคิดว่าคุณควรจะจัดการเรื่องนี้อย่างยุติธรรมนะ”เฉิงจี้หยวนเตือนสติของทุกคน ก่อนจะพูดเรื่องอื่น เอาเรื่องของมากมายพวกนี้ก่อนไหม เรื่องอื่นค่อยจัดการหลังจากนี้ก็ไม่สาย เขาส่งสายตาให้กับเจ้าหน้าที่ระดับหัวหน้าอย่างเจ้าหน้าที่เหลี่ยนหัวหน้าเหลี่ยนก็รู้ถึงความกดดันและความน่ากลัวของชายตรงหน้าส่งมาให้“หย่วนเจ๋อนายตรวจดูของทั้งหมดว่ามีอะไรเสียหายบ้างและมีของชิ้นไหมที่หายไป แล้วนายมาบอกฉัน ครั้งนี้ฉันจะตัดสินอย่างยุติธรรมที่สุด ใครก็ได้ไปตามผู้นำหมู่บ้านมาให้ที เอาหนังสือตัดขาดของเฉาหย่วนเจ๋อมาด้วย ฉ