บททั้งหมดของ ทะลุมิติมาเป็นภรรยาสุดร้าย ในปี1979: บทที่ 51 - บทที่ 60

บทที่ 51 การพบหน้าอีกครั้งระหว่างเซี่ยเหิงกับฟู่เจียจิ่นหนิงฮุ่ยหมินเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม เขาเพียงแค่ทำความต้องการของตัวเองไม่จำเป็นต้องอายใคร“พี่หรูจิ่นผมเอาอาหารมาให้ครับ” “วันนี้นายหยุดเรียนไม่ใช่เหรอ แล้วมาทำไมในอำเภอ ไม่ต้องเอามาให้พี่ทุกวันก็ได้ ลำบากเปล่าๆ” หว่านหรูจิ่นรับอาหารมาแต่ก็อดที่จะดุไม่ได้ มาเรียนแล้วเอามาให้ไม่เป็นไรหรอก แต่นี่มันวันหยุดเธอไม่อยากให้เด็กหนุ่มต้องลำบากเทียวไปเทียวมา “ไม่ลำบากครับผมเต็มใจ ตอนนี้ผมมาทำงานที่ร้านของพี่ใหญ่ พรุ่งนี้ร้านไห่ถังจะเปิดแล้ว พี่จะไปด้วยหรือเปล่า” “อืม ไปสิ พี่ลางานไว้แล้ว จะไปเอาเครื่องสำอางด้วย สหายพี่สั่งไว้หลายชุดเลย แล้วนายเรียนไปด้วยทำงานไปด้วยไม่หนักจนเกินไปหรือยังไง”หว่านหรูจิ่นขมวดคิ้วแค่ทำงานอย่างเดียวเธอยังเหนื่อยเลย นี่เด็กหนุ่มตรงหน้า เรียนและทำงานไปด้วยไม่เหนื่อยหรือยังไง“ไม่ครับ ผมแบ่งเวลาได้ พี่ไม่ต้องเป็นห่วง ผมไหว” หนิงฮุ่ยหมินพูดด้วยรอยยิ้ม “แล้วนี่เหมยจูพี่สาวนายคิดยังไงที่ปล่อยให้น้องชายคนเดียวทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย ทั้งๆ ที่ตัวเองมีเงินตั้งเยอะ” “ผมทำงานเก็บเงินไว้มาขอพี่ยังไงล่ะ ไม่รู้ตัวหรือยังไง

บทที่ 53 ร้านไห่ถังเปิดให้บริการแล้ว ตงซีเฉินโดนยิง ทางด้านหนิงฮุ่ยหมินเมื่อแยกจากแม่และพี่สาวเขามุ่งหน้ามาที่ห้องพักของหว่านหรูจิ่น พอมาถึงเห็นชุดที่เธอใส่เขาได้แต่คิ้วขมวด ทุกอย่างดูดีหมดแต่ทำไมถึงใส่เสื้อไม่มีแขนเสียล่ะ“ไม่สวยเหรอ หรือว่าไม่เหมาะ” หว่านหรูจิ่นเห็นสีหน้าของเด็กหนุ่มจึงเกิดความไม่มั่นใจขึ้น“สวยครับ สวยมาก แต่พี่มีเสื้อคลุมไหมถ้าไม่มีเปลี่ยนชุดใหม่ได้ไหมครับ” ในใจของเขานั้นเกิดอาการหวงอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่อยากให้ใครเห็นแบบนี้“ถ้าอย่างนั้นนายเข้ามาก่อน พี่ไปหาเสื้อคลุมไม่นาน” หว่านหรูจิ่นเปิดประตูให้เด็กหนุ่มเข้ามาก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องนอนหาเสื้อคลุมมาสวมทับอีกชั้น“พี่หรูจิ่น จบเทอมนี้ผมจะสอบเทียบชั้นจบมัธยมปลายแล้วนะครับ” เรื่องนี้เด็กหนุ่มได้คุยกับอาจารย์แล้วเมื่อสองวันก่อน อาจารย์ก็ยินดีจะให้เขาลองสอบดู หากสอบผ่าน เขาสามารถสอบเข้ามหาลัยได้ทันที“ทำไมถึงรีบล่ะ สอบปลายภาครอบนี้นายเหลือที่จะต้องเรียนอีกหนึ่งปีไม่ใช่เหรอ” หว่านหรูจิ่นหาเสื้อคลุมเจอแล้วจึงเดินออกมาถามกลับ“ครับ แต่ผมอยากเรียนจบเร็วๆ แล้วเก็บเงินหากิจการเป็นของตัวเองสักอย่าง ผมจะได้ดูแลพี่ได้ยังไ

บทที่ 55คนหนุนหลังเดินมาหาถึงที่เมื่อฟังคำพูดของต้าซ่ง หนิงเหมยจูจึงหันหน้ามามองพี่ใหญ่หรือว่าท่านผู้พันป้านลั่วจื่อ“พี่ลั่วจื่อ ยินดีจะประลองทดสอบน้องสะใภ้คนนี้ด้วยได้ไหม การประลองครั้งนี้สำคัญกับฉันมากจริงๆ”“ยินดีสิแต่พี่ไม่ออมมือนะ เราก็ไม่ต้องออมมือเหมือนเมื่อครู่นี้ด้วยล่ะ” ป้านลั่วจื่อยืนมองการประลองที่เกิดขึ้น เขารู้ดีว่าลูกน้องแต่ละคนไม่ได้ออมมือให้น้องสะใภ้เลย และน้องสะใภ้ยังใช้แรงไม่เต็มที่ ถ้าให้เขาเดาเธอใช้เพียงแค่ห้าส่วนเท่านั้น ลูกน้องทุกคนหันไม่มองหน้าท่านผู้พันเจ้านายของพวกเขา อะไรคือคุณเหมยจูใช้แรงแค่ห้าส่วน แบบนี้ไม่เท่ากับท่านนายพลตบหน้าพวกเขาเหรอ ‘เจ้านายครับไม่ต้องพูดเสียงดังก็ได้ แค่นี้ก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว’ ทุกคนได้แต่โอดครวญในใจการประลองฝีมือระหว่างท่านผู้พันและน้องสะใภ้อย่างหนิงเหมยจูจึงเกิดขึ้น ทั้งสองคนนั้นฝีมือสูสีกันไม่น้อย แต่ครั้งนี้สำหรับหญิงสาวเช่นเธอจะต้องชนะเท่านั้น หากดูเชิงกันแบบนี้ไปเรื่อยๆ จะเป็นการเสียเวลาและเสียแรงเปล่าๆ เมื่อได้จังหวะเธอจึงใช้วิชายูโดจับพี่บุญธรรมสามีทุ่มกับพื้นทันที“ขอบคุณพี่ลั่วจื่อมากนะคะ ที่ออมมือให้น้องสะใ

บทที่ 57กวาดให้หมดอย่าให้เหลือสามหนุ่มได้แต่อ้าปากค้าง ท่าสวยไม่มีที่ติกับการกระโดดเตะกลับหลัง แต่คนถูกเตะกลับสลบไม่ได้สติ หนิงเหมยจูได้แต่มองค้อนทั้งสามคน แทนที่จะช่วยกลับยืนมองซะได้หลังจากที่ทุกคนลอบเข้าไปในคฤหาสน์ได้แล้ว ทั้งสี่คนแยกกันตรวจค้นว่าทรัพย์สินมีค่าทั้งหมดของหวางฉือเสียงอยู่ที่ไหน“จะหาไปทำไมเหมยจู พี่ไม่เข้าใจ แล้วเราจะเอากลับไปยังไง” ป้านเซียงเหวินถามอย่างสงสัย“เอากลับไม่ได้ก็ทำลาย ส่วนถ้าเป็นเงินสดฉันมีวิธีก็แล้วกัน แต่หวางฉือเสียงคงไม่บ้าเก็บเงินไว้มากมายในคฤหาสน์หลังนี้หรอกมั้งพี่ เอาเถอะหาให้พบก่อนเดี๋ยวที่เหลือฉันจัดการเอง”เธอไม่ได้คิดเพียงแค่ทรัพย์สินนี้เท่านั้น แต่เธอจะเล่นไปถึงสินค้าในโกดังและร้านค้าของพวกมันด้วย เล่นกับใครไม่เล่น เล่นกับหนิงเหมยจูแล้วอย่าคิดว่าเธอเอาเงินพวกนี้มาใช้ เธอคิดจะเอาบริจาคทั้งหมด เงินนะเธอหาใหม่ได้ แต่ความสะใจที่เห็นพวกมันดิ้นตายเธอหาไม่ได้อีกแล้ว“เอาอย่างนี้เหรอ”“ใช่เอาอย่างนี้ ว่าแต่พี่เซียงเหวินพี่พอจะรู้ไหมว่าโกดังเก็บสินค้ามันทั้งหมดอยู่ที่ไหน”“รู้สิ อย่าบอกนะว่า...” ป้านเซียงเหวินกลืนน้ำลาย ดีแค่ไหนแล้วที่เธอเป็นน้องสะใภ

บทที่ 59 หยูเจ๋เสียโฉมนายพลป้านกลั้นขำในใจ หากถึงมือของหนิงเหมยจูแล้ว ไม่มีทางที่เธอจะให้แผนการของหยูเจ๋สำเร็จเด็ดขาด“แน่ใจนะว่าลั่วจื่อคิดไม่ซื่อกับเธอ หยูเจ๋ คำพูดมันแก้ไม่ได้แล้วนะ แล้วเธอมาทำไมห้องของเจ้าใหญ่ล่ะ”“จริงค่ะคุณลุงพี่ลั่วจื่อลวมลามฉัน ส่วนที่มาที่ห้องนี้เพราะฉันลืมของไว้ ฉันเลยกลับมาเอาไม่คิดว่าพี่ลั่วจื่อกลับมาแล้วจะทำแบบนี้กับฉัน” หยูเจ๋ยังคงแกล้งร้องไห้ฟูมฟาย“พ่อสามีคะ หนูว่าเราเปิดไฟก่อนดีไหม ในเมื่อหยูเจ๋บอกว่าเป็นพี่ลั่วจื่อที่ล่วงเกินเธอ เราก็ควรให้ความเป็นธรรมนะ อย่างน้อยๆ ต้องให้คนในห้องรับผิดชอบเธอ” หนิงเหมยจูเสนอความคิด ท่านนายพลป้านจึงพยักหน้า และให้คนงานเปิดไฟพอทุกคนเห็นชายที่อยู่ในห้องได้แต่อ้าปากค้างหยูเจ๋ยังไม่รู้เพราะยืนหันหลังให้กับคนในห้อง เธอจึงคิดว่าที่ทุกคนทำท่าทางตกใจแบบนั้น เพราะเห็นพี่ลั่วจื่อยืนอยู่ในห้องจริงๆ“ทุกคนเห็นกันแล้วใช่ไหม”“เห็น แต่ไม่ใช่พี่ลั่วจื่อ เธอช่วยถ่างตาหันกลับไปมองก่อนนะว่าใคร พ่อสามีหนูว่าจัดการงานแต่งให้พี่อาหางกับหยูเจ๋เถอะ เธอเป็นผู้หญิง ยังไงก็เป็นฝ่ายเสียหาย พี่อาหางยินดีจะรับผิดชอบไหม” หนิงเหมยจูทำเป็นเห็นใจคน