All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นภรรยาสุดร้าย ในปี1979: Chapter 71 - Chapter 80

บทที่ 71 คลื่นลมสงบป้านเซียงเหวินคิดตามที่น้องสะใภ้พูด แต่ในเมื่อเขาไม่ได้มีความรู้สึกให้เธอแล้ว ต่อให้เธอมาตายตรงหน้าเขาก็เลือกที่จะก้าวข้าวแล้วบอกให้คนอื่นมาช่วยเก็บศพแทน จะว่าเขาใจร้ายหรือว่าใจดำก็ได้นะ“พี่คิดว่าเธอคงมีปัญหาล่ะมั่ง ปกติแล้วเธอเป็นคนรักสบาย ไม่น่าจะยอมมาทำงานเองแบบนี้”“พี่รักผู้หญิงแบบนั้นไปได้ยังไง พี่ตามัวมากเลยนะ” หนิงเหมยจูบ่นไม่ไว้หน้า“ตอนนั้นเพราะคิดว่าใช่ เพราะคิดว่ารัก พี่เลยยอม ไม่อยากให้คนที่กำลังจะมาเป็นภรรยาต้องลำบาก”“พี่เซียงเหวิน การที่พี่อยากให้คนรักอยู่อย่างสบายนั้นไม่ผิด แต่...ไม่ใช่ว่าผู้หญิงทุกคนหรอกนะที่รักสบาย อย่างน้อยๆ ก็มีฉันและยายสองแฝดสหายรักนั่น ไม่ว่าคนรักหรือคนที่เราอยากจะฝากชีวิตด้วยจะรวยหรือจน การที่เราลงมือทำเองมันมีคุณค่ากว่าที่จะต้องแบมือขอเงินจากผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรักหรือว่าสามี แม้กระทั่งว่าที่พี่สะใภ้ใหญ่ของพวกเรา”“พี่ดูแม่สามีสิ ท่านเปิดร้านใหญ่โต ทำการค้าด้วยตัวเอง ทั้งๆ ที่พ่อสามีเป็นถึงท่านนายพล แทนที่จะอยู่เป็นคุณนายอย่างสบายๆ ไม่เอา แต่กลับเลือกเป็นแม่ค้า หาเงินด้วยตัวเอง ไม่ใช่เพราะท่านหรือฉันเป็นคนชนบท แต่เพร

บทที่ 73 จุดจบของเว่ยอ่ายถิงเว่ยอ่ายถิงเมื่อรู้ว่าความลับถูกเปิดเผยแล้วเธอกำมือแน่นด้วยความกลัว เมื่อคืนเธอตัดสินใจอยู่นานกว่าจะทำตามแผนที่ตัวเองวางไว้ คิดว่าทุกอย่างต้องออกมาอย่างสมบูรณ์ไม่มีใครจับได้ ต่อให้จับได้ในห้องหอแล้วยังไง เธอแต่งงานทำพิธีเข้ามาแล้วไม่มีทางที่พี่ลั่วจื่อจะขับไล่เธอออกมาแน่ๆตอนที่นังบ้าอย่างเว่ยอานหนิงทำท่าจะเปิดผ้าเธอภาวนาให้มีใครเข้ามาขัดจังหวะ และก็มีป้าชิงป้าแม่บ้านเข้ามา ไม่คิดว่าพิธียกน้ำชากำลังจะดำเนินขึ้น นังเหมยจูกลับมองเห็นถึงความผิดปกติ จะเธอต้องถูกเปิดโปง“หนานหนานอยู่ไหน” น้ำเสียงของเจ้าบ่าวอย่างป้านลั่วจื่อนั้นทั้งเย็นชาและดุดัน ในใจของเขานั้นกลับร้อนเป็นไฟเพราะห่วงเจ้าสาวตัวจริงไม่รู้ว่าตอนนี้เธอหายไปไหนและเป็นยังไงบ้าง“ฉันไม่รู้” เว่ยอ่ยหนิงไม่ยอมบอกความจริง ป้านลั่วจื่อเดินเข้าหาเตรียมจะบีบคอหญิงสาวตรงหน้าให้แหลกคามือ แต่กลับโดนหนิงเหมยจูห้ามไว้ เพราะยังไงพี่ลั่วจื่อเป็นถึงท่านผู้พัน เธอไม่อยากให้พี่ชายทำร้ายผู้หญิงในวันแต่งงานของตัวเอง“พี่ลั่วจื่อ ฉันจัดการเองพี่พาคนไปตามหาพี่สะใภ้เถอะ พิธีแต่งงานต้องเดินต่อ” หนิงเหมยจูเอ่ยบอกพี่บุญธรรมสา

บทที่ 75 เดินทางกลับบ้าน“แน่ใจใช่ไหมที่สามารถหาวัตถุดิบได้” ตู้เสียงฮ่าวหันมาถามสามหนุ่ม“ครับ ผมสามารถหาได้ตามจำนวนที่คุณต้องการ” ตงซีเฉินตอบกลับ อย่างมากเขาก็ซื้อจากภรรยาแล้วมาแบ่งกำไรกับพี่ๆ อีกสองคน ชายหนุ่มคิดว่าในเมื่อทำธุรกิจไม่ว่ายังไงเขาไม่มีทางเอาของมาจากภรรยาแบบไม่ต้องจ่ายเงินแน่นอน“ถ้าอย่างนั้นผมแนะนำให้พวกคุณทั้งสามคนเปิดบริษัทหากเราทำการซื้อขายกัน ส่วนของผมต้องทำเป็นโรงงานยังไงก็ต้องจ่ายภาษี ที่ผมแนะนำแบบนี้ผมเชื่อว่าพวกเราสามารถเดินไปได้ไกลอีก ไม่ว่าคุณจะทำการค้าอะไรใช้ชื่อบริษัทดีกว่าทำในนามส่วนตัว มันทำให้มีความน่าเชื่อถือกว่ากันเยอะอีกอย่างผมรู้มาว่าพวกคนเป็นคนจัดเตรียมใบชามาขายให้กับหวางฉือเสียง ซึ่งคนที่ซื้อต่อจากหวางฉือเสียงนั้นคือผมเอง ก่อนหน้านี้ผมให้ลูกน้องจัดการให้ ตอนนี้หวางฉือเสียงก็ล้มแล้วการที่ผมจะติดต่อซื้อขายกับคุณโดยตรงมันก็ไม่แปลกไม่ใช่เหรอ”ตอนนี้กลายเป็นสามหนุ่มอ้าปากค้างแทน นี่คืออะไร ทำไมการค้าชิ้นใหญ่หล่นใส่หัวพวกเขาไม่รู้จบ“ในเมื่อคุณมีเงินทุนขนาดนั้นทำไมไม่ทำไร่ชาเองล่ะครับ” นี่คือสิ่งที่ติดค้างในใจของตงซีเฉิน รวยขนาดนั้นทำไม่ทำไร่ชาเองเสียเ

บทที่ 77 อีกหนึ่งชีวิตกำลังจะเกิดหนิงเหมยจูกลอกตามองบน เธออยากจะเชื่อหรอกนะว่าสหายสุดสวยคนนี้คิดถึงเธอจริงๆ“ถ้าน้าหรูจิ่นมาหาแม่เพราะคิดถึง แล้วเวลาน้าฮุ่ยชอบเรียกชื่อน้าหรูจิ่นตอนนอนหลับ แบบนี้น้าฮุ่ยคิดถึงน้าหรูจิ่นด้วยใช่ไหม” เสี่ยวลู่ที่ก้มหน้าก้มตากินอาหารอยู่ๆ ก็พูดขึ้น ทำเอาทุกสายตาหันไปมองหนิงฮุ่ยหมินเป็นตาเดียวตอนนี้หนิงฮุ่ยหมินอยากจะอุ้มหลานสาวตัวแสบไปเก็บในห้องเสียเหลือเกิน แต่ยังไม่ทันทำอะไรเสี่ยวลู่ตัวน้อยที่ยังไม่หมดคำพูด จึงพูดต่อ“แต่...วันนี้ก่อนที่แม่จะกลับมา มีพี่สาวคนหนึ่งในหมู่บ้านหนูจำชื่อไม่ได้เพราะไม่สวยมาถามว่าน้าฮุ่ยอยู่หรือเปล่า ยังฝากดอกไม้ป่ามาให้ด้วยนะ แต่หนูลืมเดี๋ยวหนูไปเอามาให้” เสี่ยวลู่พูดจบก็วิ่งดุ๊กดิ๊กไปหน้าบ้าน แล้วหยิบดอกไม้มาดอกหนึ่งที่เริ่มจะเหี่ยวแล้วส่งให้น้าชาย“เสี่ยวลู่คนสวยของน้า หนูเอาไปทิ้งนะลูก ต่อไปหากใครฝากของมาให้น้าถ้าไม่ใช่คนรู้จักหรือครอบครัวของเราไม่ต้องรับนะ น้าขอร้อง” หนิงฮุ่ยหมินแทบจะน้ำตาไหลกับความใสซื่อของหลานตัวน้อย ตอนนี้เขาแทบจะไม่กล้าหันไปมองพี่หรูจิ่นอีกเลย“หนึ่งหยวนค่ะ แล้วหนูจะทำตามอย่างที่น้าบอก”เสี่ยวลู่ยิ้มเ

บทที่ 79 เสี่ยวลู่ต้องการแม่เหมยจูคนเดียวตงซีเฉินพูดความจริงเพราะทรัพย์สินทุกอย่างนั้นเป็นของภรรยาของเขาทั้งหมด ดังนั้นสิ่งที่เขาพูดจึงไม่ผิด“ฉันไม่เชื่อหรอกว่าไม่ใช่ของพี่ พี่อยู่กับฉันมาเงินทุกหยวนพี่เป็นคนเก็บเอง เงินอีกส่วนหนึ่งพี่เอาเข้ากองกลางบ้านตง ดังนั้นการที่พี่สร้างร้านค้าขึ้นมาเป็นไปไม่ได้ที่พี่จะให้ผู้หญิงคนนี้” จินเยี่ยนไม่มีทางที่จะเชื่อหรอก ตอนที่แต่งงานกัน เธอไม่เคยได้ถือเงินเองเลย เงินบางส่วนเธอรู้ว่าพี่ซีเฉินนั้นเก็บไว้เอง อีกส่วนเอาเข้ากองกลางบ้านตง แล้วแบบนี้จะให้เธอเชื่อได้ยังไงว่าร้านค้าแห่งนี้ไม่ใช่ของพี่ซีเฉิน“เชื่อหรือไม่มันก็เรื่องของคุณ หากคุณมาซื้อของผมไม่ห้ามแต่ถ้าจะมาพูดเรื่องไร้สาระก็เชิญออกไปจากร้านได้เลย ร้านไห่ถังแห่งนี้ไม่ยินดีต้อนรับ”ตงซีเฉินพูดอย่างไม่ไว้หน้า เขาไม่คิดที่จะสนใจไม่ว่าเธอคนนั้นจะเป็นแม่ที่แท้จริงของเสี่ยวลู่หรือไม่ ในเมื่อเขาและเธอหย่าขาดกันแล้ว ตอนนี้เขามีภรรยาที่รักและเธอก็ไม่รังเกียจเขาและเสี่ยวลู่ ทำไมเขาต้องให้ค่ากับคนอื่นด้วย“แต่ฉันเป็นแม่ของลูกพี่นะ” จินเยี่ยนยังคงดึงดันไม่ยินยอม“แม่ที่ทำหน้าที่เพียงแค่ให้ลูกเกิดมา มันจ