บททั้งหมดของ ทะลุมิติมาเป็นภรรยาสุดร้าย ในปี1979: บทที่ 1 - บทที่ 10

บทที่ 1 พัชรา สตั๊นท์เกิร์ลแสนสวยพัชราสตั้นท์เกิร์ลสาวสวย เธอเป็นเด็กกำพร้าโตมาด้วยสองขาของตัวเอง แต่ก็ไม่เคยลืมว่าตัวเองนั้นโตมาจากที่ไหน ทุกครั้งที่มีค่าจ้างหรือได้เงินจากการทำงาน พัชราหรือพัชจะแบ่งเงินให้บ้านเด็กกำพร้าเสมอ ทำให้เธอไม่ได้มีเงินเก็บมากมาย ทรัพย์สินที่ได้จากน้ำพักน้ำแรงคงจะเป็นคอนโดที่เธออยู่ตอนนี้กับรถยนต์อีกหนึ่งคันที่ใช้สำหรับเดินทางไปทำงานเธอนั้นมีคนรักที่คบหากันมาตั้งแต่เรียนมหาลัย ทั้งสองคนตกลงกันว่าอีกสองปีค่อยแต่งงานกัน ไม่ว่ากฤษณ์ต้องการอะไรขอแค่เอ่ยปากพัชราก็จะคอยหามาให้ ถึงแม้ว่าเธอจะมีคอนโดเป็นของตัวเองและผ่อนหมดแล้ว แต่เธอก็ยังคงต้องผ่อนคอนโดของคนรักและรถที่เขาใช้อยู่ แต่เธอก็ไม่โง่พอที่จะซื้อหรือผ่อนเป็นชื่อของคนรัก ทรัพย์สินทั้งสองอย่างยังคงเป็นชื่อของเธอเอง วันนี้เธอเลิกงานเร็วเพราะคิวของนางเอกที่เธอต้องแสดงแทนนั้นยกเลิกไป ทำให้ตอนนี้เธอว่างจึงเลือกที่จะไปหาคนรัก ช่วงนี้เธอได้รับข่าวสารมาไม่ค่อยดีเท่าไหร่ และยังมีผู้ประสงค์ดีหรือร้ายไม่รู้ส่งภาพคนรักและเพื่อนสนิทที่เรียนมหาลัยมาให้ ทั้งสองคนเดินจูงมือขึ้นคอนโดหลายครั้ง และเหมือนเช่นวันนี้ที่เธอได้รั

บทที่ 3 ทะลุมิติมาเป็นหนิงเหมยจูเช้าวันต่อมา พัชรายังไม่ได้นอนตั้งแต่สะดุ้งตื่น ดีที่ช่วงนี้เธอไม่มีคิวงาน ทำให้ไม่ต้องโทรไปลาหรือว่ามีห่วงอะไร หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จเธอจึงเตรียมไปห้างสรรพสินค้าที่มีสัญลักษณ์สีแดงก่อนเป็นอันดับแรก ช่วงเช้าแบบนี้คิดว่าคนไม่มากเท่าไหร่ เธอจึงขับรถมุ่งหน้าไปสถานที่แห่งนั้น ขอเพียงอย่างเดียวว่ากล้องวงจรปิดจะไม่เห็นว่าเธอทำอะไร ไม่อย่างนั้นแทนที่จะทะลุมิติไปแบบในนิยาย จะได้ไปอยู่ในคุกแทนนะสิ ดีไม่ดีขึ้นหน้าหนึ่งอีกต่างหากเมื่อมาถึงเธอจึงเดินตามชั้นวางของและเอามือแตะเข้าแตะออกแบบนั้นด้วยความรวดเร็ว เธอใช้เวลาเกือบสามชั่วโมงทุกอย่างจึงเข้าไปอยู่ในมิติอย่างที่เธอต้องการ แต่เธอยังเลือกที่จะซื้อของออกมาหลายอย่างเพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัยของพนักงานจากนั้นจึงขับรถมุ่งหน้าไปที่ห้างที่ใหญ่ที่สุด พัชรายังคงทำแบบเดิม อยากได้อะไรเธอก็ใช้เพียงนิ้วแตะเข้าแตะออก จนเวลาล่วงเลยมาเกือบเย็น เธอจึงเลือกที่จะกลับเพราะแค่นี้ก็เหนื่อยเหมือนกันเดินทั้งวันจะไม่เหนื่อยได้ยังไง แต่พอจะออกจากห้างสรรพสินค้า สายตาไปเห็นแผนกเครื่องสำอาง เธอจึงเดินเข้าไปทำเหมือนเดิม แม้แต่แผนกนาฬิก

บทที่ 5 ทวงไก่คืนตงซีเฉินทั้งโกรธทั้งอายที่ผู้หญิงคนนี้อุ้มเขาออกมาจากห้อง ทำเหมือนเขาคือลูกชายตัวน้อย แต่พอมานั่งเธอจึงยื่นโจ๊กที่ข้นบวกกับมีเนื้อแห้งใส่มายังมีไข่ต้มที่ไม่สุกมาอีกหนึ่งฟอง ทำให้เขาหันไปมองหน้าเธออีกครั้งด้วยความแปลกใจ“ไม่ต้องมองค่ะ สองพ่อลูกกินกันไปก่อน ฉันจะเข้าไปเก็บห้องของพี่ อยู่ได้ยังไง ห้องอับแบบนั้นดีแค่ไหนที่หนอนไม่ขึ้น” หนิงเหมยจูบ่นตามประสาของเธอ แต่ตงซีเฉินลืมตัวมองค้อนเธอด้วยความไม่พอใจ“ฉันจะเอาแรงที่ไหนไปเก็บกวาดแค่เดินยังไม่ได้ มีแต่เสี่ยวลู่ที่ช่วยทำความสะอาดให้เท่านั้นเอง”“พี่อย่ามางอน ฉันก็พูดไปตามประสานั่นแหละ แต่ถามอะไรหน่อยได้ไหม ฉันจำได้ว่าบ้านเราเลี้ยงไก่ไว้สองตัว ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยทำอาหาร และฉันก็ไม่ได้เอาไปขาย แต่ทำไมวันนี้ฉันถึงไม่เห็นไก่อยู่ในเล้าล่ะ” เท่าที่เธอจำได้ บ้านนี้มีไก่เลี้ยงไว้สองตัวเพื่อเก็บไข่ไว้กิน แต่วันนี้กลับไม่มีไก่อยู่ หรือว่ามีขโมย แต่สภาพแบบนี้เนี่ยนะยังมีคนคิดที่จะเข้ามาขโมยของ“ป้าสะใภ้ใหญ่กับป้าสะใภ้รองมาเอาไปค่ะ ย่าก็มาด้วย ตอนที่แม่นอนสลบอยู่” เสี่ยวลู่ก้มหน้าบอกเสียงเบา เธอห้ามแล้ว แต่เธอเป็นเด็ก สู้แรงทั้งสา

บทที่ 7 ถ้าเกิดแม่และน้องฉันเป็นอะไร ก็อย่าคิดว่าจะรอดหนิงเหมยจูอยากให้ตงซีเฉินมีความหวังขึ้นมา เธอไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะไม่หาย แต่ถ้าปล่อยทิ้งไว้นานกว่านี้คงไม่ดีแน่ๆ“ลำบากเธอหรือเปล่า มันต้องใช้เงินไม่ใช่เหรอ” ถ้าต้องซื้อรถเข็นมาให้เขานั่งคงต้องใช้เงินไม่น้อย อีกอย่างผู้หญิงคนนี้บอกเองว่าจะพาเขาไปโรงพยาบาลไปรักษา เรื่องนี้ก็ต้องใช้เงินเหมือนกัน“ใช้เงินแล้วยังไง ก่อนหน้านี้พี่ทำงานได้เงินมา พี่ก็ให้ฉัน ไม่ต้องห่วงหรอกฉันยังพอมีเก็บอยู่ พี่ไม่ต้องห่วงเรื่องเงิน รอให้พี่หายก่อนแล้วค่อยมาช่วยกันทำงาน อย่าลืมว่าเสี่ยวลู่สี่ขวบกว่าแล้วเทอมหน้าต้องเข้าโรงเรียนเรายังจะต้องใช้เงินอีกเยอะแต่ก่อนจะถึงตอนนั้นสิ่งแรกที่เราต้องทำหลังจากพาพี่ไปหาหมอแล้วคือสร้างบ้านใหม่ หน้าหนาวใกล้จะมาถึงอีกไม่นาน วันดีคืนดีหลังคาถล่มลงมาทับตายพอดี พี่ไม่ต้องกลัวพี่ได้ช่วยฉันทำงานแน่ๆ ต่อให้พี่ต้องนั่งรถเข็นฉันก็จะใช้งานพี่ ตกลงไหม รอก่อนนะ ไปทำความสะอาดห้องเดี๋ยวมา” หนิงเหมยจูพูดจบจึงหยิบอุปกรณ์ทำความสะอาดเข้าไปทำความสะอาดห้องให้สามีที่มีเสี่ยวลู่ตัวน้อยรออยู่สองแม่ลูกช่วยกันทำความสะอาดด้วยเสียงหัวเราะ ทำให้คน

บทที่ 9 ถ้าเกิดแม่และน้องฉันเป็นอะไร ก็อย่าคิดว่าจะรอหนิงเพ่ยชิงด้วยความที่รับเอานิสัยแม่อย่างหวยซินมาเต็มๆ เธอจึงอยู่นิ่งไม่ได้เมื่อโดนหนิงเหมยจูมองด้วยสายตาแบบนั้น จึงได้พูดออกไปอย่างไม่ค่อยได้คิดให้ถี่ถ้วน“เหอะ ฉันเป็นลูกสาวที่พ่อรักมาก ไม่เหมือนแกและน้องแกหรอกที่...”“แล้วยังไง ผู้ชายคนนั้นจะรักหรือไม่รักฉัน ฉันไม่จำเป็นต้องใส่ใจ ก่อนหน้านี้ฉันได้ยินมาว่าเธอต้องการที่จะจับพี่ซีเฉินไม่ใช่เหรอเพราะเขาหาเงินเก่ง แต่น่าเสียดายนะผู้ชายคนนี้ฉันเป็นคนได้ เขาทั้งเก่ง ทั้งหล่อและอร่อย เสียใจด้วยนะน้องสาวของพี่เธอพลาดโอกาสนั้นไปแล้ว” เมื่อพูดคำว่าอร่อยหนิงเหมยจูเลือกที่จะเลียริมฝีปากเบาๆ เพื่อให้หนิงเพ่ยชิงนั้นเข้าใจว่าเธอกินสามีไปแล้วจริงๆ“นัง...นังหน้าด้าน หน้าไม่อาย พูดเรื่องแบบนี้ได้ยังไง ลูกสาวฉันยังเด็ก ใครจะเหมือนแกล่ะ ที่กร้านเรื่องพวกนี้ ใครอยากได้ไอ้ซีเฉินกัน แกเอาไปเถอะ คนพิการแบบนั้น” หวยซินชี้หน้าด่า“หน้าด้านแล้วยังไง หน้าไม่อายแล้วยังไง แต่ก่อนที่คุณจะพูดหรือด่าว่าอะไรฉัน ช่วยเดินไปที่ลำธารแล้วชะโงกดูนะว่าที่พูดมาทั้งหมดนั้นใช่คนที่คุณมองเห็นในน้ำหรือเปล่า ถึงฉันจะหน้าไม่อ