บททั้งหมดของ ทะลุมิติมาเป็นภรรยาสุดร้าย ในปี1979: บทที่ 111 - บทที่ 120

บทที่ 111 ตู้เสียงฮ่าวหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกป้านเหย่ฉิงตกใจไม่น้อยที่เธอล้มลงมานั่งตักของตู้เสียงฮ่าว “ขอโทษด้วยค่ะคุณตู้ ฉันไม่ได้ตั้งใจ” “ไม่เป็นไรครับ ผมเองต้องขอโทษที่พูดไม่ดี ผมนึกว่าเป็นลูกค้าคนอื่นของโรงแรมนี้” “ไม่เป็นไรค่ะ คนไม่รู้ไม่ผิด ว่าแต่ทำไมสีหน้าคุณตู้ดูไม่ดีเลยล่ะ มีปัญหาหนักใจอะไรหรือเปล่า” ป้านเหย่ฉิงเอียงคอถามด้วยท่าทางที่น่ารัก ยิ่งริมฝีปากน้อยๆ กำลังถามเขาด้วยความเป็นห่วง ตู้เสียงฮ่าวอยากจะโน้มคอเธอลงมาจูบเสียเหลือเกิน ทั้งสองคนยังคงพูดคุยถามไถ่กันจนลืมไปว่าท่านั่งทั้งสองคนแทบจะขี่กันอยู่แล้ว จนตู้เสียงฮ่าวนึกได้จึงรีบบอกเพราะกลัวหญิงสาวจะเสียหาย “ผมว่าคุณลงไปนั่งดีๆ ก่อนไหมครับคุณเหย่ฉิง”“ตายจริง ขอโทษด้วยนะคะ แต่ว่าคุณตู้เรียกเหย่ฉิงก็พอไม่ต้องมีคุณหรอก” ป้านเหย่ฉิงเองก็ลืมว่าเธอไม่ได้นั่งในท่าทางที่เหมาะที่ควรจึงรีบลงจากตักของชายหนุ่ม “เหย่ฉิงมาคนเดียวเหรอ” “เปล่าค่ะ มากับซินเย่ว แค่เบื่อๆ เล็กน้อยคุณตู้ก็ทราบแล้วนี่ว่าฉันปวดหัวเรื่องอะไร” “ให้ซินเย่วมานั่งด้วยกันสิครับ เป็นผู้หญิงนั่งคนเดียวไม่ดีหรอก หากเซียงเหวินรู้ว่าซินเย่วโดนคุณพามาสถานที่แบบ

บทที่ 113 ทุกคน ฉันเป็นฝ่ายเริ่มก่อนค่ะโดยมีโอฮ่างโฉเดินเข้ามาด้วย ชายหนุ่มมองคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “คุณเซียงเหวิน” นายท่านโอเอ่ยเสียงเบา ไม่คิดว่าหลังจากเกิดเรื่องไม่นาน กลุ่มลูกค้ารายใหญ่จะเดินเข้ามาเร็วขนาดนี้ แต่เอ๊ะ...เดี๋ยวก่อน ทำไมไอ้โฉจึงเดินเข้ามาพร้อมกับคนพวกนี้ล่ะ หรือว่า...ใบหน้าของนายท่านโอนั้นสับสนจนน่าตลกสำหรับป้านเซียงเหวินและคนของเขา จนชายหนุ่มนั่งยองๆ ประจันหน้ากับนายท่านโอด้วยรอยยิ้ม “คิดได้แล้วสินะครับ แต่ไม่ว่ายังไงสัญญาฉบับนี้ก็อยู่ในมือของผม ทีนี้แล้วนายท่านโอจะชดใช้ค่าเสียหายยังไงดี เพราะดูแล้วนายท่านโอคงจะหาสินค้ามาให้ผมไม่ได้แน่นอน จริงไหมครับ” ป้านเซียงเหวินยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เขาเชื่อว่านายท่านโอน่าจะรู้แล้วว่าเป็นแผนการของเขา แต่แล้วยังไง ในเมื่อยืนยันที่จะเอาเงินมัดจำเอง เขาไม่ได้จับมือมาเซ็นสัญญาเสียหน่อย ครั้งนี้จะโทษใครได้ นอกจากตัวเองที่ละโมบจนเกินไป ทำให้ตกลงมาในหลุมที่เขาขุดไว้“นี่เป็นแผนการของพวกแกใช่ไหม” “อ้าว นายท่านโอฉลาดขึ้นแล้วนี่ครับ แต่ว่าแย่หน่อยนะครับ รู้ตัวเมื่อสายไปเสียแล้ว” ป้านเซียงเหวินกระตุกยิ้ม “พี่เซียง

บทที่ 115 คงไม่อยากจะอยู่ตำแหน่งเดิมอีกแล้วใช่ไหมวันเวลายังคงดำเนินผ่านไปวันแล้ววันเล่า ตอนนี้ใกล้จะปีใหม่เข้ามาทุกที ร้านแต่ละร้านของหนิงเหมยจูยังคงมีลูกค้าเข้าไม่ขาดสายทั้งๆ ที่หิมะเริ่มตกแล้ว แต่ไม่ได้ตกหนักจนถึงขนาดเดินทางไม่ได้ ชาวบ้านหลายครัวเรือนต่างก็อยู่แต่ในบ้าน อาหารที่ถูกแจกจ่ายในปีนี้ก็แจกเรียบร้อยแล้ว แต่ละบ้านมีสีหน้าดีขึ้น แม้ว่าผลผลิตมีน้อย แต่ยังดีที่หนิงเหมยจูและท่านนายพล แจกถุงบริจาคทำให้ชาวบ้านมีความเป็นอยู่ดีขึ้น ร้านชาบูเมื่อไม่กี่วันก่อนมีการรับพนักงานเพิ่มขึ้นมาอีกสองคน เธอให้หมานซวนหรือพี่อาหมานเป็นคนจัดการเพราะตัวเธอนั้นวุ่นวายกับงานที่ทำกับคุณตู้ โรงงานผุดขึ้นเพิ่มมาอีกคือโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าทั้งของเด็กและของผู้ใหญ่ รวมถึงสอนพี่สะใภ้อย่างเว่ยเย่หนานทำเครื่องสำอาง อย่างสบู่และแป้งฝุ่น ตอนนี้หนิงเหมยจูแทบจะไม่มีเวลาเลยทีเดียว ความสุขผ่านพ้นไปได้ไม่กี่วัน กลับมีลูกค้าที่สั่งชาบูไปกินที่บ้านเกิดปัญหาเข้าจนได้ มีลูกค้าอยู่สามครอบครัวกินเข้าไปแล้วท้องเสียจนต้องหามส่งโรงพยาบาล วันนี้เจ้าหน้าที่ตำรวจจึงเข้ามาควบคุมตัวผู้ดูแลร้านอย่างอาหมานไปที่สำนักงานตำรวจ จนก

บทที่ 117 แพ้ภัยตัวเองเมื่อได้เห็นสีหน้าและท่าทางของสารวัตรหู่ชาง ทุกคนรู้ได้ทันทีว่านี่คงเป็นแผนการของสารวัตรจริงๆ“จริงเหรอ ถ้าอย่างนั้นคุณบอกผมได้ไหมว่าชาวบ้านกลุ่มนั้นชื่ออะไร เพราะผมให้น้ามู่ไปตรวจสอบที่โรงพยาบาลไม่เห็นว่าจะมีคนไปรักษาตัวด้วยอาการอาหารเป็นพิษเลย หากได้ชื่อ-แซ่ ที่แน่ชัดมันอาจจะง่ายสำหรับการตรวจสอบก็ได้” ตงซีเฉินกระตุกยิ้มมุมปาก “ไม่มีโรงพยาบาลที่ไหนให้ตรวจสอบง่ายๆ หรอกมันเป็นกฎของโรงพยาบาล” แม้จะหน้าเสียที่คนพวกนี้กล้าไปตรวจสอบที่โรงพยาบาลแต่หู่ชางยังคงตอบด้วยสีหน้าและท่าทางปกติ “แต่คงไม่ยากสำหรับครอบครัวลูกชายของนายพลป้านไม่ใช่เหรอครับ ผมลืมแนะนำตัวผมป้านเซียงเหวิน นี่คือน้องชายผมซีเฉิน และเหมยจูน้องสะใภ้ ได้ข่าวว่าคุณก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าเหมยจูเป็นลูกสะใภ้นายพลป้าน หรือคิดว่าท่านนายพลจะไม่สนใจหากเกิดเรื่องกับลูกสะใภ้คนนี้ แต่ผมบอกเลยว่าคุณคิดผิดเพราะท่านนายพลป้านรักลูกสะใภ้ยิ่งกว่าลูกชายตัวเองอีกครับ”ป้านเซียงเหวินทนไม่ได้กับหน้าตาไม่รู้เรื่องรู้ราวของสารวัตรหน้ามึนนี่ เลยต้องสอดแทรกคำพูดของตัวเองไปอีกเล็กน้อย เผื่อว่าท่านสารวัตรผู้ยิ่งใหญ่คนนี้จะรู้ตัวเสียทีว

บทที่ 119 รักต้องห้าม ทำได้เพียงเก็บไว้ในใจวันเวลาผันผ่านจนถึงวันที่ยี่สิบห้าเดือนสุดท้ายของปี แม้ว่าจะมีหิมะตกปรอยๆ แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาในการเดินทางของทุกคนที่จะไปทำงานหรือว่าเดินทางมาที่หมู่บ้านเหอซาน แม้ว่าอำเภอนี้หิมะตกไม่หนักอย่างที่คาดคะเนหรือหวั่นวิตก แต่อำเภอข้างๆ กลับมีหิมะตกไม่หยุด มีบ้านเรือนหลายหมู่บ้านที่หลังคาถล่มลงมา ทำให้นายพลป้านและผู้พันลั่วจื่อต้องออกไปช่วยชาวบ้านทุกวัน โดยมีถุงบริจาคของหนิงเหมยจูติดไปด้วย ทั้งทหารและเจ้าหน้าที่ตำรวจต่างก็ออกพื้นที่เพื่อช่วยชาวบ้านที่ประสบภัย “เหมยจู พี่กับพี่รองและพี่เซียงเหวินจะตามพ่อและพี่ลั่วจื่อไปช่วยชาวบ้านนะ เย็นๆ พี่จะรีบกลับ” ตงซีเฉินบอกกับภรรยารัก “พี่อย่าลืมเอาเสบียงไปแจกจ่ายชาวบ้านด้วยนะ ตอนนี้สำคัญที่สุดคืออาหารและน้ำ ต่อให้มีเงินแต่ไม่มีอาหารก็ยากที่จะอยู่รอด” หนิงเหมยจูเป็นห่วงชาวบ้านไม่น้อย หวังว่าจะไม่มีใครเสียชีวิตกับเหตุการณ์ในครั้งนี้ แม้ว่าสองอำเภอจะห่างกันไม่มากแต่ก็ไม่คิดว่าอำเภอนี้รอดแต่อีกอำเภอเจอกับภัยธรรมชาติแบบนี้ นี่สินะที่เขาเรียกฝนตกไม่ทั่วฟ้า “ครับ พี่ไปก่อนนะ” ตงซีเฉินเอ่ยลาภรรยาและออกเดินทางไปพร้อมก