บททั้งหมดของ องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิด: บทที่ 11 - บทที่ 20

บทที่ 11 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิดจางฟ่านปิงมีสายข่าวรายงานให้รู้ตลอดว่าสามีของนางกำลังสืบเรื่องเจ้าของหอกุ้ยเหมยและหอประมูลจันทร์เสี้ยว นางพยักหน้ารับรู้อย่างเข้าใจ ทว่าสิ่งที่นางต้องจัดการก่อนเวลานี้คือคนในจวนตระกูลหลี่“ชิงเยว่ เจ้าจงจัดการอาสะใภ้รองสักหน่อยเถิด ดูเหมือนว่านางจะเข้ามายุ่งในเรือนของข้าจนน่ารำคาญเกินไปแล้ว” จางฟ่านปิงสั่งการสาวใช้คนสนิทด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง“เจ้าค่ะ แล้วสาวใช้ข้างกายหลี่ฮูหยินเล่าเจ้าคะ จะให้บ่าวทำเช่นไรกับนางดี”ชิงเยว่ตอบรับและถามกลับไป นางคันไม้คันมือเต็มทีแล้ว ยิ่งมารู้เรื่องที่สาวใช้คนนั้นใส่ร้ายองค์หญิงที่เป็นเจ้านายของตนเอง ก็ยิ่งทำให้นางอยากจะจัดการเสี่ยวปิงผู้นี้ โดยการทำให้ออกไปให้พ้นจวนตระกูลหลี่“เรื่องสาวใช้คนสนิทของแม่สามี ข้าไม่อาจเอื้อมมือเข้าไปยุ่งได้เต็มที่ ทว่าไม่ต้องกังวลไป ข้าไม่ปล่อยให้พวกมันอยู่อย่างสงบนานนักหรอก ในเมื่อมันกล้าเล่นงานข้า ย่อมต้องรู้ว่ามันมีราคาที่ต้องจ่าย ข้าจะจัดการนางด้วยตนเอง” นางกล่าวเสียงเย็นความจริงจางฟ่านปิงไม่ต้องลงแรงเรื่องนี้ด้วยตัวเองก็ย่อมได้ โดยให้คนสนิททั้งสองจัดการก็สิ้นเรื่อง

บทที่ 13 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิดหลี่ฮูหยินรู้สึกถึงท่าทางที่เปลี่ยนไปของลูกสะใภ้ จึงมองอย่างพิจารณาพร้อมกับครุ่นคิดอยู่ในใจ ‘เหตุใดนางจึงเปลี่ยนไปมากถึงเพียงนี้ จากเดิมที่เคยดูอ่อนแอและโง่เขลา อีกทั้งยังไม่ค่อยกล้าสบตาผู้ใดสักเท่าไร แล้วเหตุใดกันยามนี้ นางถึงได้ดูเปลี่ยนไปราวกับคนละคน ที่สำคัญ เหตุใดเสี่ยวปิงจึงเอ่ยสิ่งพวกนี้ออกมา’เสี่ยวปิงเจ็บปวดที่สุด เนื่องจากถูกตบใบหน้าถึงสองครั้ง ความโกรธแค้นจึงเพิ่มความทวีคูณเช่นกัน นางพุ่งตัวเข้าหาชิงเยว่เพื่อหวังจะเอาคืน แค่กลายเป็นถูกถีบกลับมาจนล้มลงกับกองอยู่ที่พื้น“เจ้าเป็นวรยุทธ์หรือ?” หลี่ฮูหยินถามเชิงเยว่ที่เป็นสาวใช้ ทว่าสายตากลับมองมาที่จางฟ่านปิงด้วยสายตาตื่นตกใจ“นางกำนัลของลูกสะใภ้ย่อมต้องมีความสามารถอยู่แล้วเจ้าค่ะท่านแม่ ข้าคือเชื้อสายราชวงศ์ ต่อให้ข้าจะไม่ใช่ธิดาที่เสด็จพ่อโปรดปราน แต่ข้าก็คือองค์หญิงหกแห้งแคว้นจื่อหลิงโจว ดังนั้นการเดินทางมาต่างแคว้น ย่อมต้องมีคนที่มีความสามารถติดตามมาดูแลด้วย” นางกล่าวและยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน นางไม่ปฏิเสธเรื่องที่สาวใช้ข้างกายมีวรยุทธ์ เพราะเชื่อว่าอย่างไรแม่สามีย่อมต้องมอ

บทที่ 15 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิดหลี่จงเหอมีราชกิจลับต้องมาสนทนากับองค์ชายใหญ่ แต่เมื่อยามกำลังเดินทางกลับแล้วผ่านเส้นทางนี้ เขาพบว่าร้านนี้ดูเหมือนจะมีเรื่องเพราะมีเสียงโต้เถียงก้น และสายตาก็เหลือบไปเห็นว่าฮูหยินของตนอยู่ภายในร้านนี้ด้วย เขาจึงเดินเข้ามา โดยไม่คิดว่าจะเจอกับสตรีสกุลเฉียว ที่กล้าแอบอ้างว่าเขามีความสัมพันธ์อันดีกับนาง“ว่าอย่างไรล่ะ แม่นางยังไม่ได้เอ่ยบอกกับข้าเลย เรื่องที่เจ้าป่าวประกาศต่อหน้าฮูหยินของข้าเช่นนั้น” น้ำเสียงของหลี่จงเหอทั้งดุดันและชัดเจนในทุกคำกล่าว แม้ว่าเขาจะไม่มองหน้าบุตรสาวสกุลเฉียวโดยตรง แต่ท่าทางของเขากลับดุดันและยืนนิ่งเพื่อรอคอยคำตอบจากนางเฉียวสุ่ยเมี่ยนมีสีหน้าตื่นตระหนก และฉายแววความกังวลอย่างเห็นได้ชัด นางไม่คาดคิดเลยว่า แม่ทัพหลี่จะมาได้ยินในสิ่งที่นางกล่าวเมื่อครู่นี้“เอ่อ...ท่านแม่ทัพอย่าเพิ่งโมโห ที่ข้ากล่าวเช่นนั้น ข้าเพียงทำเพื่อหยอกล้อกับฮูหยินของท่านก็เท่านั้น ส่วนเรื่องที่ข้าจะแต่งเข้าจวนสกุลหลี่นั้น เรื่องนี้ท่านต้องไปถามอาสะใภ้ของท่านแม่ทัพเอาเอง เป็นนางที่มาเสนอเรื่องนี้กับข้า” เฉียวสุ่ยเมี่ยนพยายามตั้งสติและก

บทที่ 17 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิดเมื่อได้ยินสามีเอ่ยบอกเช่นนั้น จางฟ่านปิงจึงนิ่งเงียบและแก้มแดงด้วยความอาย แต่ภาพนี้กลับตราตรึงเข้าไปในใจของหลี่จงเหอ ตั้งแต่แต่งงานกันมา เขากับนางแทบจะไม่เคยสบตากันอย่างจริงจังเลยสักครั้ง‘เหตุใดยามที่นางเขินอาย ข้ากลับรู้สึกว่าน่ามองยิ่งนัก’หลี่จงเหอคิดในใจและรีบเบนสายตาออก แล้วหันมองไปทางหน้าต่างของรถม้า เขาไม่อยากจะเชื่อตัวเองว่า เขาจะรู้สึกใจเต้นแรงเช่นนี้ ทั้งที่ไม่เคยรู้สึกเช่นนี้กับสตรีใดมาก่อนส่วนทางด้านจางฟ่านปิง เมื่อนางเรียกสติกลับมาได้ ก็นั่งนิ่งเงียบโดยไม่เอ่ยคำสนทนาอะไรอีก จวบจนรถม้าแล่นมาถึงหน้าจวนสกุลหลี่และเมื่อเข้ามาถึงในจวน หลี่จงเหอก็ไม่รอช้าในเรื่องที่อาสะใภ้ก่อไว้ เขาเดินไปที่ห้องโถงแล้วเรียกประชุมคนทั้งจวนอย่างไม่ไว้หน้าผู้ใด แม้กระทั่งบิดาของตนเองจางฟ่านปิงไม่รู้ว่าเขาเรียกรวมตัวคนในสกุลเพราะเหตุใด แต่ก็เลือกที่จะไม่ถาม นางรอให้ทุกคนมาถึงพร้อมกันอย่างสงบ“เกิดเรื่องอันใด เหตุใดเจ้าจึงเรียกทุกคนมารวมตัวเช่นนี้ หรือว่ามีเรื่องสำคัญจะแจ้ง” หลี่ควน นายท่านรองสกุลหลี่ที่มีชนักติดหลังอยู่แล้ว เมื่อทุกคนถูกเรียก

บทที่ 19 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิดครึ่งเดือนต่อมา...เวลานี้คนบ้านสายรองได้แยกบ้านและย้ายออกจากจวนแม่ทัพเรียบร้อยแล้ว ส่วนเรื่องที่หลี่โม่ไปเจรจาเรื่องแต่งงานกับสกุลเฉียว ทางฝ่ายนั้นไม่ยินยอมเพราะพวกเขาต้องการให้เฉียวสุ่ยเมี่ยนแต่งงานกับหลี่จงเหอ ไม่ใช่คนบ้านสายรองแต่ทว่าหลี่จงเหอเองก็ไม่ยอมให้ผู้ใดมาเล่นงานหรือทำให้เขาทำตามที่ประกาศไว้ไม่ได้ เขาจึงเอ่ยปากในเรื่องนี้กับองค์ชายใหญ่จ้าวเฟยหลง ซึ่งต่อมาเขาเองก็ไม่รู้ว่าองค์ชายใหญ่ไปกระทำสิ่งใด ถึงได้มีราชโองการให้จ้าวเฟยหลงหรือคุณหนูเฉียวผู้นั้น แต่งเข้าบ้านสายรองสกุลหลี่ แต่ก็นับว่ายังไว้หน้าสกุลเฉียวอยู่บ้าง เพราะนางได้แต่งเข้าไปให้มีฐานะเท่าเทียมฮูหยินเอกจางฟ่านปิงทราบเรื่องนี้แล้วก็นิ่งเงียบแต่ก็ครุ่นคิดอยู่ในใจ ‘สามีของข้าดูเหมือนจะเป็นเพียงแม่ทัพธรรมดา แต่ไม่คิดว่าเขาจะมีอำนาจมากพอตัว ขนาดทำให้คุณหนูเฉียวผู้นั้นตกจากที่สูงได้ แต่ถึงอย่างไรเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่ข้าจะสนใจ เนื่องจากเวลานี้ต่างคนมีทางเดินของตัวเองแล้ว อีกทั้งดูเหมือนว่าแม่สามีจะมองข้าใหม่แล้ว’ หลังจากบ้านสายรองแยกบ้านออกไปและเรื่องคุณหนูเฉียวก็จบ