เข้าสู่ระบบองค์หญิงหกจางฟ่านปิง ถูกส่งเป็นเครื่องบรรณาการสู่แคว้นศัตรู ทว่าภายใต้ภาพลักษณ์อ่อนแอขี้โรค นางคือผู้นำสูงสุดแห่งหอกุ้ยเหมย ผู้ถือครองข่าวกรองและวิชาพิษร้ายกาจที่สุดในใต้หล้า!!
ดูเพิ่มเติม유난히 까만 밤.
별빛마저 없는 유난히 칠흙 같은 제주도의 밤.
유진은 프라이빗 빌라 2층 마스터 베드룸 침대 끝에 위태롭게 앉아 있었다.
*
“아무리 네가 내 투자금의 담보라고 해도… 난 최소한 네가 침대에서 날 얼마나 만족시킬 수 있는지 정도는 봐야겠어… 그러니 어차피 할 거… 빨리 끝내 버리는 게 낫잖아”
*
무성의한 결혼 통보도 모자라, 그가 그녀에게 첫날밤을 요구했다.
순간 유진은 머리 속이 온통 하앴다.
이 밤을 피할 수 있는 변명도 달아날 방법도 생각나지 않았다.
그저 이런 억울한 상황에 자신을 처 박은 아버지를 향한 원망만 치밀었다.
하지만 오늘 밤 그를 거부 했다가는...
그 화가 자신의 유일한 혈육인 아버지와 KL 그룹에 번질 것을 알기에,
그녀는 아무 것도 할 수 없었다.
그때 서늘한 인기척과 함께 류가 침실로 들어왔다.
그리고 그가 아무렇지 않게 마치 소파에 쿠션을 가지러 가듯...
일정한 보폭으로 그녀 곁으로 다가왔다.
유진은 여전히 고개도 들지 못하고 벌벌 떨기만 했다.
붉은 침실 조명 아래...
바쉬의 레드 코튼 아일렛 드레스를 입은 유진의 실루엣이 선명하게 도드라졌다.
한여름의 무더위와는 전혀 어울리지 않는 스위스 설산의 하얀 눈처럼 새하얀 피부...
그리고 오늘 밤을 위해 준비했다기에는 지나치게 얌전한 드레스였다.
하지만 강렬한 붉은색과 맨살의 하얗고 투명한 피부가 만들어내는...
극단적인 시각적 대비 때문일까…
가만히 앉아 있는 것만으로도,
아찔할 만큼 농익은 색기를 머금은 유진의 모습에 류는 자신도 모르게 입술이 바짝 타들어 갔다.
그는 침대 옆 작은 테이블 위에 준비된 모엣 샹동 샴페인을 급하게 들이켰다.
그리고 잔뜩 긴장한 유진을 바라봤다.
그녀는 마치 성전에 버려진 제물 같았다.
“그동안 3년이면... 내가 너에게 충분히 시간 줬다고 생각하는데… 그런데도 이렇게 긴장한다고? 혹시 나랑 하는게 싫은 거야? 아님 무서운 거야?”
유진은 여전히 그를 똑바로 마주 보지 못한 채, 대답 대신 고개만 작게 가로저었다.
“아니야? 알았어. 처음이라 긴장되나? 그럼 이거라도 한 모금 마셔!”
그는 그녀에게 자신이 마시던 샴페인 잔을 건넸다.
유진은 얼떨결에 잔을 받아 들었지만, 차마 마시지 못하고 손만 잘게 떨었다.
“이래서… 모범생은 재미가 없어”
그는 그녀가 들고 있던 잔을 뺏어 단숨에 남은 샴페인을 들이켰다.
그리고 떨고 있는 유진의 가녀린 허리를 가로채 듯 거칠게 낚아채,
그녀의 입술을 사정없이 집어 삼켰다.
긴장으로 꾹 닫힌 그녀의 입술이 그에 의해 강제로 열렸다.
그리고 그의 입 안에 남아 있던 샴페인이 그녀의 입 안으로 그대로 흘러 들어왔다.
그 샴페인에서 느껴지는 탄산 방울과 야릇한 느낌이 그녀의 숨통을 막았다.
이내 깊숙이 장악해 오는 그의 숨결…
유진은 그대로 얼어붙어 버렸다.
하지만 설렘 따윈 끼어들 틈도 없었다.
폭력적인 맹수 앞에 선 초식 동물처럼...
무서움에 심장이 날카롭게 오그라들 뿐이었다.
유진의 첫 키스.
하나도 설레이지 않았다.
설레이기는 커녕, 무서움에 심장이 쪼그라들었다.
점점 거칠어지고 깊어지는 키스에... 그의 손길도 점점 거칠고 무례해졌다.
그의 무례한 손길이 서슴 없이 그녀의 붉은 드레스 안으로 들어와...
그녀의 떨리는 민감하고 예민한 하얀 속살을 움켜 쥐었다.
순간 유진의 몸이 당황함과 두려움으로 사시나무처럼 떨기 시작했다.
하지만 그의 손길과 입술은 겁 먹은 그녀를 깡그리 무시했다.
그리고 더욱 더 거칠게 그녀를 탐했다.
짓이기듯 허벅지 속살을 파고드는 강한 악력과,
그의 뜨거운 손의 촉감에 유진의 척추가 서늘하게 굳어버렸다.
무례하고도 탐욕스러운 그의 손길이,
점점 더 은밀하고 깊은 곳을 향해 올라오기 시작했다.
결국 그의 원초적인 거친 손길에...
맹렬하게 휩쓸리던 유진은 숨이 막혀,
펄떡이는 본능으로 자신을 짖누르는 그의 단단한 가슴을 밀어냈다.
“잠…잠..깐만…요”
"츠웁... 하...음..."
달콤한 스트로베리 맛이 났다.
유진이 뱉어낸 첫 숨결에, 류의 몸이 순식간에 달아올랐다.
심장이 미친 듯이 쿵쾅거렸다.
오직 그녀만을 원하게 되는 지독한 갈증.
마치 서툰 소년처럼 스스로를 컨트롤 할 수 없었다.
그래서 그는 이 통제 불능의 감정을 감추기 위해...
오히려 더 거칠고 무례하게 그녀를 탐하려 했다.
그때 유진이 자신을 밀어냈다.
자신을 거부하는 유진의 손길에,
그는 얼마 남아 있지 않았던 이성을 겨우 붙잡고 그녀를 품에서 놓아 주었다.
생각했던 것보다 훨씬 더 힘이 들었다.
아니… 미칠 것 같았다.
여전히 그녀를 집어삼키고 싶어 하는 본능이 척추를 타고 꿈틀거렸다.
그때 하얗게 넋이 나간 유진을 봤다.
그리고 기다렸다.
그녀의 입에서 나올 이별의 말을…
“죄송…해요… 좀 놀라서… 조금만… 천천히 다가와 주시면…”
마음도 몸도 거부하는데도... 그녀는 자신을 억지로 받아들이려 했다.
그 비참한 순종에... 순간 그는 분노했다.
[이게… 네 선택인 거지? 알았어. 그럼 이제 넌 아무데도 못 가. 영원히 넌 내 곁에 있게 될 거야. 네가 원하든 원하지 않든…]
“오늘은 여기까지 하지. 싫다는 여자 안고 싶을 만큼… 네가 날 미치게 하는 건 아니라서”
낮게 가라앉은 목소리에 억누르지 못한 분노가 실렸다.
잔인하도록 차가운 표정이었다.
놀란 유진의 눈에 눈물이 고였다.
비참했다.
그리고 그가 준 샴페인 맛이 입안에서 여전히 달콤하면서도 쓰게 감돌았다.
그는 눈물만 덩그러니 고인 채 굳어버린 유진을 침실에 홀로 남겨둔 채,
뒤도 돌아보지 않고 그녀를 떠났다.
ตอนพิเศษ 3 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิดเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังแข่งกับเสียงครางของสองสามีภรรยามีขึ้นไม่ขาดสาย“อ่าร์สสส น้องหญิงมีความสุขหรือไม่ น้องหญิงอยากให้พี่รักน้องเช่นนี้หรือไม่” เสียงกระเส่าของแม่ทัพหนุ่มเอ่ยถามภรรยาเมื่อเขากำลังใกล้ถึงแดนสวรรค์“ซี๊ดด ฮื่ม น้องมีความสุข น้องอยากให้ท่านพี่รักเช่นนี้ตลอดไป เร่งอีก ๆ”จางฟ่านปิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงกระเส่าไม่ต่างกัน นางลืมทุกสิ่งทุกอย่างไปหมดแล้ว นางรู้สึกเพียงความสุขที่สามีมอบให้ แต่ยังรู้สึกว่ามันยังช้าไป จึงร้องขออย่างไม่อายหลี่จงเหอได้ยินก็ยกยิ้ม เขาเร่งจังหวะให้เร็วและหนักหน่วงขึ้นตามคำขอของสตรีอันเป็นที่รักหลี่จงเหอหยัดตัวขึ้นมานั่งคุกเข่าอีกครั้ง เขาจับเอวของนางไว้ แล้วกระแทกสะโพกส่งแท่งหยกใส่ร่องรักอย่างรัวเร็วและลึก จางฟ่านปิงแทบจะหายใจไม่ทัน นางใช้สองมือมาจับแขนของเขาเอาไว้ สายตาสองคู่สอดประสานด้วยความรักหลี่จงเหอยิ้มให้ภรรยาซึ่งนางก็ยิ้มตอบ จากนั้นเขาก็กระแทกแรง ๆ ส่งท้ายอีกสี่ห้าครั้ง ก่อนที่ร่างทั้งสองจะเกร็งกระตุกไปพร้อมกัน แท่งหยกที่ใหญ่เท่าแขนเด็กปล่อยน้ำแห่งความสุขที่จะก่อเกิดเจ้าก้อนแป้งออกมาจนล
ตอนพิเศษ 2 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิดหลี่จงเหอเริ่มกระแทกแท่งหยกใส่จางฟ่านปิงอย่างหนักหน่วงเร่าร้อนขึ้นจนนางแทบทนไม่ไหว ร่างบางบิดเร้าตามแรงกระแทกที่กดส่งแท่งหยกใส่ร่องรักอย่างเป็นจังหวะ แรงกระแทกหนักหน่วงรัวเร็วขึ้นตามเสียงครางกระเส่าของนาง“อ่าร์สสส ท่านพี่ เร็ว ๆ แรง ๆ อีกเจ้าค่ะ โอ๊ววว มันเสียวแทบขาดใจ”เสียงสั่น ๆ ที่ได้ยินนั้น จางฟ่านปิงแทบอยากไม่เชื่อว่าเป็นเสียงของตนเอง แต่ในยามนี้นางไม่มีอะไรจะต้องอายอีกแล้ว ขอเพียงหลี่จงเหอเร่งจังหวะให้นางถึงฝั่งฝันก็พอ“โอ๊ววว น้องหญิง เราไปเที่ยวแดนสวรรค์พร้อมกันเถอะ พี่ก็จะไม่ไหวแล้ว อ่าร์ส” หลี่จงเหอเองก็แหงนหน้าครางอย่างเสียวซ่าน เขายกขาของนางพาดบ่าแล้วใช้สองมือหนาจับเอวบางนางไว้ ก่อนจะอัดกระแทกแท่งหยกใส่ร่องรักของนางอย่างหนักหน่วงเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังไม่ขาดระยะ แข่งกับเสียงร้องครางเสียวของสองร่างที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อหลี่จงเหอเร่งจังหวะอัดแท่งหยกใส่ร่องรักอย่างไม่คิดชีวิต จนจางฟ่านปิงทนไม่ไหว นางส่ายหัวไปมา มือจิกลงที่ผ้าปูเตียง สองเต้าอวบอิ่มของนางกระเด้งขึ้นลงตามจังหวะกระแทกสะโพกของเขา ซึ่งเป็นภาพที่เขาชอบมองอย
ตอนพิเศษ 1 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิดหกเดือนผ่านไป ชีวิตคู่ของทั้งสองคนดำเนินอย่างราบเรียบ แม้ว่าจะมีทุกอย่างพร้อมจนแทบไม่ต้องทำอันใดในชีวิตนี้อีก ทว่าหลี่จงเหอยังคงทำงานในตำแหน่งแม่ทัพ เพียงแค่คอยรักษาเมืองหลวง อีกทั้งยังคอยช่วยงานองค์รัชทายาทส่วนจางฟ่านปิงยังคงดูแลหอกุ้ยเหมยและหอประมูลจันทร์เสี้ยวเหมือนเดิม และยังดูความเรียบร้อยของจวนแม่ทัพอย่างไม่ขาดตกบกพร่องวันนี้เมื่อหลี่จงเหอกลับจากวังหลวงจึงคิดจะให้รางวัลฮูหยินตนเอง เมื่อเห็นจางฟ่านปิงที่ศาลาจึงรีบอุ้มนางขึ้นมา จากนั้นจึงตรงดิ่งเข้าห้องนอนแล้ววางนางลงที่เตียงกว้าง มือหนาเริ่มถอดเสื้อผ้าของทั้งคู่ออกจากร่างอย่างรวดเร็ว“วันนี้พี่จะให้รางวัลจะให้น้องหญิงที่คุมเรือนและดูแลจวนได้ดี” หลี่จงเหอกระซิบบอกด้วยเสียงแหบพร่า ใบหน้าของเขาที่อยู่แนบชิดกับอกอวบอิ่มของหญิงที่รัก“ของรางวัลเช่นนี้ น้องคงจะเหนื่อยกายไม่น้อย แต่น้องก็ยินดีรับเจ้าค่ะ” จางฟ่านปิงตอบอย่างอ่อนหวาน นางยกมือขึ้นโอบกอดไหล่หนาไว้ พร้อมกับแอ่นอกเข้าไปชิดปากหลี่จงเหอมากขึ้น“อ่าร์สสส ท่านพี่ น้องเสียวเหลือเกิน” นางครางเสียงหวานออกมาเมื่อโดนสามีดูดดึงยอดอ
บททส่งท้าย องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิดสิ้นเสียงของนาง สองแม่ลูกได้หันมาสบตากันอย่างไม่ได้นัดหมาย ดวงตาของทั้งสองคนเบิกกว้างอย่างตกใจ“องค์หญิง ท่านรู้หรือว่าเป็นผู้ใดที่ทำเช่นนี้” ซื่อจื่อที่นั่งเงียบอยู่นานหันมาทางเจ้าของเรือนแล้วเอ่ยถามเสียงสั่น เขาเองก็สงสัยในอาการป่วยของตนเองเช่นกัน เพราะไม่ว่าจะกินยาขนานใด ร่างกายของเขาก็ไม่ดีขึ้นเลย เขาไม่คิดว่าตนเองจะถูกวางยาพิษ“ผู้ที่วางยาท่าน ก็คือบิดาของท่านอย่างไรล่ะ ภายใต้ความอ่อนโยนของเขานั้น ไม่มีความจริงใจหรอกนะ” นางตอบซื่อจื่อก่อนจะหันมามองหยางฮูหยินแล้วเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “หากหยางฮูหยินไม่จัดการเรื่องนี้ให้เด็ดขาด ดูเหมือนว่าต่อไปจวนโหวคงร้อนเป็นไฟแน่”“องค์หญิงช่วยซื่อจื่อได้หรือไม่เพคะ หากท่านทำได้ หม่อมฉันยินดีจัดการเรื่องนี้ให้เด็ดขาด และต่อไปหากผู้ใดเป็นภัยต่อจวนโหว หม่อมฉันจะทำให้พวกมันอยู่ไม่สู้ตาย” หยางฮูหยินเอ่ยขึ้นมาอย่างแข็งกร้าว สายตาของนางฉายแววโกรธเคืองและบ่งบอกว่าทำอย่างที่ลั่นวาจาไว้“ชิงชิง เจ้าไปตามท่านแม่ทัพมาหาข้าหน่อย” นางยังไม่ตอบ แต่กลับหันไปเอ่ยบอกกับคนสนิทให้ไปตามสามีมาที่นี่ นั่นเพราะว่าเขาให้คว
บทที่ 7 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิดเช้าวันต่อมา จางฟ่านปิงตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่น แต่แล้วกลับต้องสะดุ้งตกใจ เมื่อหันไปเจอสายตาของหลี่จงเหอที่กำลังมองมา“ท่านพี่ไม่รีบตื่นหรือ มองข้าทำไมกัน” นางเอ่ยถามพร้อมกับส่งสายตาไม่พอใจที่เขาทำให้นางตกใจ ก่อนจะคิดขึ้นมาได้ ‘แต่จะว่าไปแล้วเขาจะม
บทที่ 6 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิดเมื่อบุรุษข้างกายรู้แล้วว่านางเสแสร้ง ดังนั้นจางฟ่านปิงจึงลืมตาขึ้นมา แล้วลุกนั่งโดยไม่คิดจะรักษากิริยาอีกต่อไป ในเมื่อทุกคนรู้ว่านางอ่อนแอ ก็ไม่จำเป็นต้องแสร้งรักษามารยาทของสตรีในวังหลังอีก“ท่านแม่ทัพ คืนนี้ข้ายอมรับตามธรรมเนียมได้ว่า เราทั้งสองห
บทที่ 5 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิดสาวใช้ทั้งสองหลังจากนินทาฮูหยินคนใหม่จบแล้ว จึงได้พากันเดินออกมา ทั้งที่อยากจะยืนสนทนากันมากกว่านี้ก็ตามส่วนภายในห้องหอ เวลานี้แทนที่เจ้าสาวจะสำรวมและผ้าคลุมหน้ายังคงต้องปิดไว้จนกว่าเจ้าบ่าวจะเข้ามาเปิดให้เอง แต่ทว่าจางฟ่านปิงหาได้ทำอย่างนั้นไม่ น
บทที่ 4 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิดจางฟ่านปิงนั่งฟังอยู่ในเกี้ยวด้วยใบหน้าเรียบเฉย นางปล่อยให้คำนินทาเหล่านั้นเป็นเกราะป้องกันชั้นดี นั่นเพราะการที่ถูกประเมินว่าต่ำต้อย เป็นสิ่งที่นางต้องการที่สุดอย่างไรล่ะ“คนพวกนี้ยังไงกันนะ กล้ากล่าวถึงนายท่านเช่นนี้ได้อย่างไรกัน” ชิงชิงเอ่ยอย่าง





