องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิด

องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิด

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-18
โดย:  sanvittayamยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
53บท
3.5Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

องค์หญิงหกจางฟ่านปิง ถูกส่งเป็นเครื่องบรรณาการสู่แคว้นศัตรู ทว่าภายใต้ภาพลักษณ์อ่อนแอขี้โรค นางคือผู้นำสูงสุดแห่งหอกุ้ยเหมย ผู้ถือครองข่าวกรองและวิชาพิษร้ายกาจที่สุดในใต้หล้า!!

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิด

— Sr. Ciro, hoje é o dia de você e a Larissa assinarem no cartório. Você não vai mesmo? Você simplesmente não apareceu. Não tem medo de ela explodir?

— Explodir? Todo mundo sabe que a Larissa vive grudada no Sr. Ciro, igual carrapato. Mesmo se ela descobrir que ele faltou por causa da Mel, ela engole seco.

— Pois é. A Larissa não chega aos pés da Mel. Desde pequeno, o Sr. Ciro só tinha olhos pra Mel.

...

A "Mel" que saía da boca de todo mundo era Melissa Vasconcelos, a irmã de criação de Ciro Vasconcelos, irmã só de nome.

Larissa parou à porta da sala privativa. Aquelas palavras fizeram o sangue gelar, um frio cortante que parecia rasgar por dentro.

Esse era o homem que ela amou por anos? Patético.

Os dedos se fecharam num punho duro, as unhas rasgaram a própria palma, deixando marcas vermelhas. Ainda assim, aquela dor era nada perto do que queimava por dentro.

Ela puxou o ar, firme, e empurrou a porta.

Bum.

A gritaria morreu na mesma hora.

— Larissa... — O choque correu pela sala.

A mulher à porta era de uma beleza impossível de ignorar.

Pele clara e luminosa. Olhos vivos. Alta, com curvas ardentes na medida certa. O vestido rosa marcava a cintura com perfeição, o cabelo meio preso emoldurava o rosto — bonita de doer, como se tivesse sido favorecida pelo próprio céu.

Só que o olhar... o olhar era gelo. Ela varreu Ciro e Melissa com calma e deixou o desprezo cair, afiado:

— Ciro... então esse era o motivo de você não ter aparecido no cartório?

Um traço de culpa atravessou o rosto bonito de Ciro. Ele se aproximou, como se a presença dele bastasse para apagar o que fez:

— Assinar no cartório dava pra fazer em qualquer dia. Mas a Mel voltou do exterior, isso não acontecia sempre. Como irmão, eu tinha de receber ela.

Larissa devolveu com um sorriso de escárnio.

— Um ano só tem um aniversário de namoro. Isso também não valia nada? Ou você nem lembrava que, se a gente não assinasse hoje, ia ter de esperar até o ano que vem?

Era o plano deles: o aniversário de namoro virar aniversário de casamento. Uma única data, dois significados, um símbolo.

Só que a verdade se desenhava com nitidez. Ciro não queria se casar.

Quem ele queria era Melissa, a mulher que ele amava desde garoto e nunca conseguiu ter.

Talvez ao sentir a raiva dela crescer, ele tentou pegar a mão dela, apressado.

— Para com isso. Depois eu te explico.

Larissa se desvencilhou num movimento seco.

Foi quando Melissa falou, entrando no meio com a voz mansa demais:

— Larissa, me desculpa. Eu errei. Eu não sabia que vocês tinham planejado assinar hoje.

Ela abaixou a cabeça, pedindo perdão com um ar tão injustiçado que parecia ser a vítima ali.

Larissa sempre a detestou. Não queria ouvir, muito menos responder.

Mesmo assim, Melissa levantou o olhar úmido, frágil até o exagero.

— Por favor, me perdoa. Eu de coração desejava o melhor pra você e pro Ciro.

Desejava?

Larissa soltou uma risada curta, afiada.

— Você pode parar com esse teatro? Se você de verdade desejasse, você não tinha voltado.

O semblante de Ciro escureceu.

— Larissa, não seja tão cruel.

— Cruel? Ou foi só eu falar da sua mulher que você já não gostou? — Ela o encarou com uma frieza de quem olhava um desconhecido.

A expressão dele já estava feia. A voz veio em repreensão, baixa e dura:

— Larissa, olha onde você está. Para de falar besteira!

Que cena bonita. Ele defendia tão bem a "irmãzinha".

Se ele ia blindar Melissa desse jeito, então ela podia muito bem realizar esse amor.

— Já que fez, por que tem medo que falem?

Os olhos de Melissa se encheram de lágrimas, com o rosto magoado.

— Larissa, eu e o Ciro não somos nada do que você está imaginando. Você podia parar de me acusar, como você sempre fez?

A voz saiu trêmula, com choro preso.

— Se eu soubesse que voltar dessa vez ia fazer vocês brigarem, eu nem voltava...

O jeito de quase chorar puxou a pena de quem assistia.

E ninguém ali aceitava ver Melissa "sofrer".

O ataque veio em coro.

— Larissa, aí você passou do ponto. O Sr. Ciro e a Mel são irmãos. Você vai sentir ciúme até disso?

— Pois é! Foi porque você não suportava a Mel que, nesses três anos, ela ficou no exterior, só pra dar espaço pra vocês. E agora você ia fazer tudo de novo?

— Cuidado pra não exagerar. Daqui a pouco o Sr. Ciro te larga!

...

Larissa encarou aquela indignação coletiva com uma calma gelada.

Antes, por causa de Ciro, ela engolia tudo daqueles amigos dele.

As risadas. As ironias. Os comentários maldosos ditos às suas costas.

Sempre ficou em silêncio.

Mas não hoje.

O olhar de Larissa era afiado como lâmina.

— Uma "irmã" que vive grudada no próprio irmão… e ainda acha que tem razão?

Ela deixou o desprezo escorrer, frio.

— Vocês perderam o bom senso? Ou simplesmente gostam de assistir a esse tipo de romance constrangedor? Eu não me importo de sair de cena e deixar os dois encenarem pra vocês.

O grupo ficou em choque.

Ninguém esperava que Larissa, sempre tão mansa diante de Ciro, fosse se tornar tão cortante.

Era duro demais de ouvir.

— Larissa, por que você precisava me humilhar desse jeito?

Melissa estava à beira do choro. Os cantos dos olhos vermelhos, o ar ofendido e frágil.

— Se você não gosta de mim, tudo bem. Mas o Ciro gosta tanto de você, faz tanta coisa por você. Por que você nunca está satisfeita?

Larissa franziu o cenho.

Melissa sabia representar. E ninguém conhecia melhor do que Larissa o quanto ela sabia representar.

Eles se conheciam havia dez anos. Namoraram por cinco.

No primeiro ano, no aniversário de Larissa, Melissa ligou dizendo que sofreu um acidente de carro e levou Ciro embora.

No segundo Dia dos Namorados, Melissa terminou um relacionamento. Chorou ao telefone, disse que queria se matar.

Na terceira vez. Na quarta...

Melissa sempre encontrava um motivo para chamar Ciro. E, em todas as vezes, Ciro escolhia deixar Larissa para trás.

Até que, três anos antes, Melissa anunciou de repente que ia estudar no exterior.

Ciro e aqueles amigos concluíram que Larissa a tinha forçado a ir embora.

O olhar frio de Larissa carregava ironia. Ela não desviou os olhos de Melissa.

— Uma relação normal entre irmãos sacrificaria algo tão importante quanto um registro de casamento?

A voz ficou ainda mais dura.

— Um "irmão" sem caráter e pudor. Uma "irmã" que ultrapassa todos os limites. E ainda têm a audácia de me acusar?

A voz dela desceu meio tom, cada palavra precisa:

— E ainda esperam que eu seja magnânima? Que eu compreenda? Com base em quê? Na desfaçatez de vocês?

Melissa corou de vergonha, o rosto ardendo, mas não conseguiu rebater. As lágrimas caíram sem controle.

Ciro perdeu a paciência de vez. A raiva explodiu quando ele encarou Larissa.

— Larissa, chega! Você não se acha ridícula?

Ele respirava pesado.

— É só um registro. Se não deu pra assinar hoje, a gente assinava no seu aniversário. Qual é o drama? Custava ser mais madura?

Madura?

Podia. Claro que podia.

O coração de Larissa ficou imóvel como água parada.

— Ciro, vamos terminar.

O grupo ficou em choque.

Ciro ficou alguns segundos sem reação. O rosto escureceu.

— De novo essa história de terminar? — A voz dele subiu. — Há três anos você fez exatamente isso. A Mel só foi estudar fora porque tinha medo de que a gente se separasse. E agora vai começar tudo outra vez? Quer expulsá-la de vez?

— Larissa, como você pode ser tão calculista? — Ciro explodiu. — Eu já concordei em registrar o casamento com você, e mesmo assim não consegue aceitar a Mel? Vai insistir até destruir a vida dela? Se continuar com essa maldade, eu não vou assinar nada!

Melissa aproveitava a defesa dele. Quando baixou a cabeça, um brilho satisfeito atravessou o olhar.

Ao ouvir aquilo, Larissa riu. Um sorriso claro, quase luminoso.

— Ótimo. Então não registre. Não haverá casamento.

Ela soltou as palavras e se virou para sair.

— Larissa! — A voz de Ciro veio carregada de ameaça. — Se você sair por essa porta hoje sem pedir desculpas à Mel, eu nunca vou te perdoar!

Todos apostavam na mesma coisa: que ela voltaria. Que cederia.

Ela amava Ciro demais.

E, de fato, ela parou.

Virou o rosto e passou os olhos por todos. De repente, ergueu a mão, solene.

— Já que todos estão aqui, escutem bem. Eu, Larissa Moretti, declaro neste momento que estou terminando com Ciro Vasconcelos. Nunca haverá casamento entre nós.

O ar pareceu pesar. Ela continuou, a voz glacial:

— E se eu voltar atrás... que ele nunca construa família. Que perca o que mais ama. Que jamais encontre paz.

Sem dar espaço para reação, Larissa ignorou os olhares atônitos e saiu da sala privativa.

Atordoada entre revolta e dor, entrou no primeiro táxi que viu. Bloqueou todos os contatos de Ciro, apagando qualquer possibilidade de retorno.

O toque do celular rasgou o torpor e trouxe ela de volta à realidade.

Um número desconhecido. E, ao mesmo tempo... estranhamente familiar.

Por um segundo, o coração pareceu falhar. Ela atendeu.

Do outro lado, uma voz masculina, grave e serena, deslizou como veludo no silêncio:

— Se o casamento ainda está nos seus planos, por que não comigo?

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
53
บทที่ 1 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิด
บทที่ 1 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิดตำหนักเหยียนชิวในวังหลวง มีชื่อเสียงในเรื่องความเงียบและสงบยิ่งกว่าตำหนักใด ๆ แม้ว่าสนมเหม่ยเหรินและสนมระดับล่างมักชอบที่จะอยู่รวมกัน ทว่าตำหนักแห่งนี้กลับไม่มีผู้ใดอยากย่างกรายเข้ามาอยู่ด้วยเนื่องจากว่าสถานที่แห่งนี้ มีพระสนมเหม่ยเหรินนามว่าจวงหลีอาศัยอยู่ นางคือพระมารดาขององค์หญิงหกจางฟ่านปิง พระสนมจวงหลีอาศัยอยู่กับบุตรสาว และมีนางกำนัลเพียงไม่กี่คน ที่มาคอยรับใช้อยู่ในตำหนักแห่งนี้พระสนมอาศัยอยู่ที่นี่อย่างยาวนาน ด้วยอายุที่มากขึ้นทำให้นางมีอาการป่วยกระเสาะกระแสะมาตลอดปี ภาพของสตรีอ่อนแอที่ต้องพึ่งพายาต้ม คือภาพที่ทุกคนจดจำจนติดตา นี่คือสาเหตุที่ไม่มีใครสนใจตำหนักนี้เท่าที่ควรแต่จะมีผู้ใดรู้กันเล่าว่า ท้ายตำหนักนี้กลับมีห้องลับซุกซ่อนอยู่ และนั่นคือห้องทำงานของผู้นำเครือข่ายที่ทรงอำนาจที่สุดในใต้หล้า เครือข่ายที่แม้แต่ราชสำนักยังหวั่นเกรงจางฟ่านปิงในวัยใกล้จะปักปิ่นกำลังนั่งคุกเข่าอยู่หน้าโต๊ะที่เต็มไปด้วยเอกสารลับ ป้ายหยกดำสลักลายดอกเหมยถูกวางอยู่ตรงหน้า หญิงสาวอยู่ในชุดเรียบง่าย ที่ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนคนที่มีฐานะองค์หญิงหก ไ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิด
บทที่ 2 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิดเมื่อเห็นสีหน้าของบุตรสาวและคนใกล้ชิดเศร้าสร้อย พระสนมจึงกล่าวออกมาอย่างอ่อนโยน และถึงแม้ว่านี่จะเป็นวังหลวงก็ตาม แต่ประโยคสุดท้ายนางแทบจะกลืนเข้าไปในลำคอ เพราะไม่ต้องการให้ลูกนั้นกังวลเรื่องอื่น จนกว่านางจะหมดอายุขัยจางฟ่านปิงพยายามเข้มแข็ง นางมองมารดาด้วยใบหน้าที่มีน้ำตาคลอ ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ และกล่าวออกมา “ท่านแม่ เรามาวางภาระที่หนักอึ้ง แล้วมาใช้ชีวิตธรรมดาเถิดนะเจ้าคะ ข้าจะทำให้ท่านแม่มีความสุขที่สุดเอง” นางปาดน้ำตาออกและยิ้มให้มารดาและเมื่อชิงเยว่กลับมา ทั้งสี่คนจึงปล่อยเรื่องหอกุ้ยเหมยไปพักหนึ่ง โดยให้หัวหน้าสาขาต่าง ๆ ดูแลกันไปก่อน แต่หากมีเรื่องสำคัญก็ให้แจ้งมาได้ จางฟ่านปิงจะส่งชิงชิง หรือชิงเยว่ไปจัดการ โดยให้ทั้งสองสลับกันไปสองเดือนต่อมา... พระสนมจวงหลีจากไปอย่างสงบตามที่คาดการณ์ไว้ จางฟ่านปิงเสียใจอย่างที่สุด แต่นางก็ดีใจที่ทำตามความปรารถนาสุดท้ายของมารดาได้ฮ่องเต้จางเจี่ยหยางทำเพียงออกราชโองการจัดพิธีพระศพอย่างเรียบง่าย ท่ามกลางเสียงซุบซิบของเหล่าขุนนาง ที่มองว่าพระสนมนั้นไร้ค่าเสียเหลือเกินจางฟ่านปิงยังคงแสดงความ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิด
บทที่ 3 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิดหลังจากหลิวกงกงกลับไปแล้ว คนสนิททั้งสองของจางฟ่านปิงก็รีบเข้ามาประคองเจ้านายให้ลุกขึ้น“นายท่าน สายข่าวรายงานมาว่า ดูเหมือนแม่ทัพหลี่หาใช่คนธรรมดาไม่ แต่เขาคือเครือญาติของเชื้อพระวงศ์”ชิงเยว่เอ่ยอย่างไม่สบายใจ นางกลัวว่าการเดินทางไปแต่งงานในครั้งนี้ขององค์หญิงหก จะกลายเป็นการเดินเข้าสู่เส้นทางที่มีแต่หนามแหลมคม“ช่างเถิด ข้าไม่ยุ่งกับเขา เขาไม่ยุ่งกับข้าก็เพียงพอแล้ว เรื่องย้ายสาขาใหญ่ไปถึงไหนแล้ว” นางเอ่ยอย่างไม่สนใจว่าเส้นทางข้างหน้าจะเป็นเยี่ยงไร ขอแค่เรื่องไม่วิ่งเข้ามาหานางก็พอ แต่ที่นางสนใจกลับเป็นเรื่องของหอกุ้ยเหมย“ทุกอย่างเตรียมเรียบร้อยแล้วเจ้าคะนายท่าน คนของเราเริ่มขนย้ายสิ่งต่าง ๆ ไปแล้ว ต่อจากนี้ที่แคว้นจื่อหลิงโจวแห่งนี้จะมีเพียงสาขาของหอกุ้ยเหมยเท่านั้น เงินการค้าต่าง ๆ คงหมุนเวียนน้อยลง”ชิงเยว่รายงานไปตามปกติ นางไม่สนใจว่าต่อจากนี้แคว้นจื่อหลิงโจวแห่งนี้จะเกิดอันใด ในเมื่อเลือกละทิ้งนายท่านของเครือข่ายหอกุ้ยเหมย เช่นนั้นก็ต้องยอมรับชะตาต่อจากนี้จางฟ่านปิงยิ้มเย็น ก่อนจะเงยหน้ามองท้องฟ้าอย่างพึงพอใจ กับอิสรภาพของนาง
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิด
บทที่ 4 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิดจางฟ่านปิงนั่งฟังอยู่ในเกี้ยวด้วยใบหน้าเรียบเฉย นางปล่อยให้คำนินทาเหล่านั้นเป็นเกราะป้องกันชั้นดี นั่นเพราะการที่ถูกประเมินว่าต่ำต้อย เป็นสิ่งที่นางต้องการที่สุดอย่างไรล่ะ“คนพวกนี้ยังไงกันนะ กล้ากล่าวถึงนายท่านเช่นนี้ได้อย่างไรกัน” ชิงชิงเอ่ยอย่างไม่พอใจ เมื่อได้ยินสิ่งที่ชาวบ้านพวกนี้สนทนาเรื่องของเจ้านาย“นั่นสิเจ้าคะ นายท่านใจดีเกินไปแล้ว ถึงแม้ว่าจะอยู่ในตำแหน่งองค์หญิงต่างแคว้น แต่ก็ยังเป็นองค์หญิงนะเจ้าคะ” ชิงเยว่เองก็ไม่พอใจเช่นกัน ที่ชาวบ้านพวกนี้กล้ากล่าววาจาดูถูกเจ้านายของนาง“พวกเจ้าคิดเยอะไปแล้ว ข้าหาได้เจ็บใจกับสิ่งที่ชาวบ้านเหล่านี้เอ่ยมาแม้แต่น้อย ข้าคิดว่าเป็นเช่นนี้ก็ดีเสียอีก ยิ่งพวกเขาคิดว่าข้าตกต่ำมากเพียงใด คนในจวนแม่ทัพจะได้ไม่ต้องมาสนใจหรือจับตามองข้า เจ้าคิดว่าพวกเราเข้าจวนแม่ทัพแล้วจะสบายหรืออย่างไรหากถูกจับตามอง นี่คือการแต่งงานเชื่อมความสัมพันธ์นะ พวกเจ้าทั้งสองลืมข้อนี้ไปแล้วหรือ”จางฟ่านปิงกล่าวออกมา นางหาได้สนใจคำพวกนี้ นางคิดว่า ‘ดีเสียอีกจะได้ไม่ถูกจับตามอง ท่านแม่ทัพหลี่สามีของข้า จะได้ไม่ต้องมาจับตาม
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิด
บทที่ 5 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิดสาวใช้ทั้งสองหลังจากนินทาฮูหยินคนใหม่จบแล้ว จึงได้พากันเดินออกมา ทั้งที่อยากจะยืนสนทนากันมากกว่านี้ก็ตามส่วนภายในห้องหอ เวลานี้แทนที่เจ้าสาวจะสำรวมและผ้าคลุมหน้ายังคงต้องปิดไว้จนกว่าเจ้าบ่าวจะเข้ามาเปิดให้เอง แต่ทว่าจางฟ่านปิงหาได้ทำอย่างนั้นไม่ นางเปิดผ้าคลุมออกโดยไม่สนใจธรรมเนียม เนื่องจากนางมาที่แคว้นนี้ก็ไม่ได้มาเพราะอยากแต่งงาน ดังนั้นยามนี้นางจึงนั่งอ่านรายงานข้อมูลของคนมีอำนาจในแคว้นนี้ เพื่อจะได้ใช้ให้เป็นประโยชน์ในการอยู่ที่นี่“นายท่าน เอ่อ...องค์หญิง เหตุใดท่านไม่ทำตามธรรมเนียมเล่าเพคะ โดยปกติแล้วผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว จะต้องให้เจ้าบ่าวเช่นท่านแม่ทัพมาเปิดมิใช่หรือเพคะ”ชิงเยว่เอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย แม้จะรู้ดีว่าองค์หญิงของนางไม่ได้อยากแต่งงาน แต่เมื่อแต่งเข้าจวนแม่ทัพแล้ว เหตุใดจึงไม่ทำตามธรรมเนียม ไม่แน่ว่าทั้งสองอาจจะอยู่ด้วยกันจนผมขาวก็ได้“ชิงเยว่ เวลาแต่ละก้านธูปสำหรับข้า มันมีราคามากแค่ไหนเจ้าก็รู้ อีกทั้งคืนนี้ท่านแม่ทัพอาจไม่กลับมาที่เรือนนี้ก็เป็นได้ แล้วข้าจะต้องรอให้เสียเวลาทำไมเล่า” จางฟ่านปิงตอบโดยไม่หันมามองคนถาม
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิด
บทที่ 6 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิดเมื่อบุรุษข้างกายรู้แล้วว่านางเสแสร้ง ดังนั้นจางฟ่านปิงจึงลืมตาขึ้นมา แล้วลุกนั่งโดยไม่คิดจะรักษากิริยาอีกต่อไป ในเมื่อทุกคนรู้ว่านางอ่อนแอ ก็ไม่จำเป็นต้องแสร้งรักษามารยาทของสตรีในวังหลังอีก“ท่านแม่ทัพ คืนนี้ข้ายอมรับตามธรรมเนียมได้ว่า เราทั้งสองห้ามออกจากห้องหอ แล้วต่อจากนี้ไปล่ะเจ้าคะ เราสองคนจะอยู่กันอย่างไร ท่านรู้หรือไม่ว่าก่อนที่ท่านจะกลับมา สาวใช้ของจวนนี้ไม่เห็นหัวข้าเลย ซึ่งต่อให้ข้าจะเป็นเชลยหรือไม่เป็นเชลย อย่างไรงานแต่งครั้งนี้ก็คือสมรสพระราชทาน เป็นสมรสเชื่อมสัมพันธ์ของสองแคว้น ดังนั้นท่านคิดว่าควรจัดการสาวใช้ ที่ดูจะเหิมเกริมและช่างนินทาข้าซึ่งเป็นองค์หญิงต่างแคว้นอย่างไร”จางฟ่านปิงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่แฝงไว้ด้วยความจริงจังทุกคำ ก่อนอื่นนางจะต้องจัดการสาวใช้ปากดีพวกนี้ก่อน ‘นางมีท่าทีเรียบเฉยมาก ดูไม่เป็นดั่งข่าวลือเลยแม้แต่น้อยยอมรับว่านางสร้างความแปลกใจให้ข้าไม่น้อย’ แม่ทัพหนุ่มครุ่นคิดในใจ ก่อนจะตอบกลับไป“ท่านคือฮูหยินของข้า ท่านมีสิทธิ์ลงโทษบ่าวในเรือนนี้ทุกคน ต่อจากนี้ท่านจัดการพวกนางได้เลย โดยไม่ต
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิด
บทที่ 7 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิดเช้าวันต่อมา จางฟ่านปิงตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่น แต่แล้วกลับต้องสะดุ้งตกใจ เมื่อหันไปเจอสายตาของหลี่จงเหอที่กำลังมองมา“ท่านพี่ไม่รีบตื่นหรือ มองข้าทำไมกัน” นางเอ่ยถามพร้อมกับส่งสายตาไม่พอใจที่เขาทำให้นางตกใจ ก่อนจะคิดขึ้นมาได้ ‘แต่จะว่าไปแล้วเขาจะมองข้าก็ไม่แปลก เพราะเวลานี้ข้าคือฮูหยินจวนแม่ทัพ’“หากข้าไม่มองฮูหยินตนเอง แล้วจะให้ข้าไปมองผู้ใด” ชายหนุ่มตอบและส่ายหน้าเล็กน้อยด้วยความเอ็นดู แล้วรีบลุกขึ้นนั่ง และกล่าวอีกว่า “น้องหญิงเจ้าลุกก่อนเถิด เดี๋ยวต้องมีแม่นมมาเอาผ้าขาว ข้าขอจัดการสักหน่อย”จางฟ่านปิงฟังแล้วก็พอจะเข้าใจ เนื่องจากเมื่อคืนนางไม่ได้เข้าหอกับเขาอย่างสมบูรณ์ แล้วจะเอาผ้าเปื้อนเลือดมาจากไหน หากไม่ทำปลอมขึ้นมา จึงได้ลุกขึ้นแล้วเดินออกมาจากเตียงหลี่จงเหอใช้กริชกรีดนิ้วตนเองเล็กน้อย เพื่อให้เลือดไหลหยดลงบนผ้าปูเตียง เมื่อคิดว่าน่าจะไม่มีปัญหาแล้ว จึงตะโกนเรียกสาวใช้ให้เอาน้ำเข้ามาชิงชิงและชิงเยว่ที่รออยู่แล้ว จึงเข้ามาพร้อมอ่างน้ำอุ่น สายตาของทั้งสองมองไปที่เตียงเล็กน้อย และเข้าใจว่านี่คงเป็นการสร้างสถานการณ์ เนื่องจากเ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิด
บทที่ 8 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิดหลังจากเหตุการณ์กลับมาสงบลง พวกบ้านสายรองไม่กล้ายุ่งวุ่นวายอีก หลี่จงเหอและจางฟ่านปิงจึงยกน้ำชาให้กับฮูหยินหลี่ มารดาของชายหนุ่ม ซึ่งแม้นางจะไม่เอ่ยอะไรออกมา ทว่าลูกสะใภ้อย่างจางฟ่านปิงมีหรือจะไม่รู้ว่า แม่สามีไม่ค่อยจะชอบลูกสะใภ้คนนี้สักเท่าไร แต่ก็ยังมีของรับขวัญให้กับสะใภ้ตามธรรมเนียมเช่นกันจากนั้นทั้งหมดจึงมานั่งร่วมรับประทานอาหารเช้าพร้อมกัน ก่อนจะมีการแยกย้ายหลังจากจบมื้ออาหารจางฟ่านปิงกลับมาเรือนของตนเอง เนื่องจากเพิ่งแต่งเข้ามา หากจะออกไปนอกจวนตั้งแต่วันนี้อย่างเปิดเผย คงถูกตำหนิแน่ เนื่องจากในสายตาของผู้อื่น นางคือสตรีที่อ่อนแอ สตรีที่ถูกแคว้นทอดทิ้ง และยังโง่เง่าในสายตาผู้อื่น เช่นนั้นนางคงต้องอยู่กับเรือนอย่างเงียบ ๆ ไม่ไปรบกวนผู้ใดจะดีกว่า“องค์หญิง ให้บ่าวจัดการคนพวกนั้นดีหรือไม่ กล้าดีอย่างไรถึงมาดูหมิ่นท่าน” ชิงชิงไม่พอใจอย่างมาก ตั้งใจจะไปเอาคืนคนบ้านสายรอง“ชิงชิง ต่อไปพวกเจ้าเรียกข้าว่าฮูหยินเถิด ยามนี้ไม่มีแล้วองค์หญิง ส่วนเรื่องบ้านสายรองนั้น เจ้าคิดหรือว่าคนอย่างข้าจะยอมให้ดูหมิ่นโดยไม่เอาคืน” นางบอกกับคนสนิทและ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิด
บทที่ 9 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิดณ จวนสกุลหลี่ยามนี้เสิ่นกุ้ยเจียงหรือหลี่ฮูหยินต้องนั่งกุมขมับ เนื่องจากน้องสะใภ้กำลังหาเรื่องปวดหัวมาให้“พี่สะใภ้ ข้ามองว่าคุณหนูสกุลเฉียวเหมาะสมกับจงเหอยิ่งนัก อีกทั้งนางยังยอมแต่งมาเป็นฮูหยินรองของแม่ทัพหลี่ แบบนี้หาได้ยากนะเจ้าคะ” เจียงซื่อหรือสะใภ้รองกำลังพยายามหว่านล้อมมารดาของหลี่จงเหอให้เห็นด้วยกับนาง นั่นเพราะนางไม่ชอบสตรีที่มาจากแคว้นอื่นขณะที่พวกนางกำลังสนทนากันอยู่นั้น เสี่ยวปิงสาวใช้ข้างกายหลี่ฮูหยิน ก็ได้เดินเข้ามาอย่างหน้าตาตื่น ก่อนจะรีบรายงานบางอย่าง แต่ทว่าถูกตำหนิเสียก่อน“ไร้มารยาทเสียจริง ไม่เห็นหรืออย่างไรว่าข้ากับฮูหยินของเจ้า กำลังสนทนาเรื่องสำคัญกันอยู่ พรวดพราดเข้ามาเช่นนี้ใช้ได้ที่ไหนกัน” เจียงซื่อสะใภ้รองเอ่ยตำหนิสาวใช้ต่อหน้าพี่สะใภ้ โดยไม่สนใจว่านางไม่มีสิทธิ์ที่จะตำหนิใครในเรือนใหญ่เลย“บ่าวขออภัยที่เข้ามาอย่างไร้มารยาท แต่บ่าวมีเรื่องเร่งด่วนจะรายงานหลี่ฮูหยินเจ้าค่ะ” เสี่ยวปิงก้มหน้ากล่าวอย่างรู้ดีว่าผิด แต่นางมีเรื่องจะรายงาน“เจ้ามีเรื่องอะไรก็รีบว่ามาเถิด ไม่เห็นหรืออย่างไรว่าข้ากำลังสนทนากับฮูหย
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิด
บทที่ 10 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิด“เรื่องนั้นช่างมันเถิดพี่สะใภ้ แล้วเรื่องที่ข้าเสนอท่าน ท่านเห็นว่าอย่างไร” เจียงซื่อทำทีเลิกสนใจเรื่องที่สาวใช้มารายงานและไม่อยากให้สิ่งใดมาขัดจังหวะ จึงวกกลับมาถามถึงเรื่องเดิมที่สนทนากันก่อนหน้านี้“นั่นมันความคิดของเจ้า ข้าไม่อาจตัดสินใจแทนจงเหอได้หรอกนะ ส่วนเขาจะมีฮูหยินรองหรือไม่นั้น หากเจ้าอยากรู้ เหตุไฉนไม่ถามกับเขาเอาเองเล่า”เสิ่นกุ้ยเจียงบอกปัดทันที เพราะไม่อยากเข้าไปยุ่งเรื่องในเรือนของบุตรชาย ต่อให้ไม่ชอบสะใภ้ผู้นี้ แต่ก็ไม่อาจดูหมิ่นนางได้ อย่างไรจางฟ่านปิงคือองค์หญิงหกแห่งแคว้นจื่อหลิงโจวเมื่อพี่สะใภ้โยนหน้าที่นี้กลับมาให้ เจียงซื่อจึงเบ้ปากเล็กน้อยโดยคิดว่าไม่มีผู้ใดเห็น ก่อนจะกล่าวว่า “เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน แต่พี่สะใภ้ ข้าว่าเรื่องนี้ท่านต้องคิดให้ถี่ถ้วนนะเจ้าคะ คุณหนูตระกูลเฉียวคือสตรีที่หนุนอำนาจให้กับจงเหอของพวกเราได้ ในอนาคตหากจงเหอได้แต่งกับนาง เขาสามารถไปได้ไกลกว่านี้แน่ ที่ข้าเสนอเรื่องนี้ก็ล้วนแต่หวังดีกับสกุลหลี่”กล่าวจบเจียงซื่อจึงได้สะบัดชายเสื้อแล้วเดินออกมาทันทีในห้องโถงตรงนี้จึงเหลือเพียงเสิ่นกุ้ยเจ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status