Lahat ng Kabanata ng เป็นนางร้ายสวมรอยที่ท่านไม่รัก: Kabanata 21 - Kabanata 30

เมื่อกลับถึงเรือนฮวาหยง เสิ่นเจียวจื่อก็ผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เป็นชุดอยู่เรือนที่สบายกว่า ก่อนจะสั่งให้ฝู่เหยา หนึ่งในสาวใช้คนสนิทช่วยปลดเครื่องประดับผมออก นางวางแผนไว้ว่าจะงีบพักยามบ่ายสักครู่ แล้วค่อยลุกขึ้นมาตรวจดูบัญชีร้านค้าที่อยู่ในความดูแล เงาสะท้อนในกระจกทองสัมฤทธิ์เผยให้เห็นแม่นางน้อยผู้หนึ่ง ใบหน้าเล็กเรียว ดวงตายาวรีเฉียงขึ้นเล็กน้อย สันจมูกโด่งงอนรับกับริมฝีปากบางสีระเรื่อ เสิ่นเจียวจื่ออาจห่างไกลจากคำว่างดงามล่มเมือง ทว่ากลับเป็นใบหน้าที่มองแล้วไม่รู้สึกเบื่อหน่าย ความบริสุทธิ์อ่อนโยนของแม่นางน้อยในเงากระจก ช่างแตกต่างจากสตรีที่เคยรีดเค้นทรัพย์สินของมารดานางราวกับเป็นคนละผู้ละนาม ขณะฝู่เหยายืนหวีผมให้เจ้านาย สีหน้าของนางกลับเคร่งเครียดผิดปกติ มือที่เคยคล่องแคล่วกลับชะงักอยู่หลายครั้ง จนเสิ่นเจียวจื่ออดเอ่ยถามไม่ได้ “เจ้ามีเรื่องใดไม่สบายใจหรือฝู่เหยา” “บ่าวก็แค่รู้สึกไม่ดีนะเจ้าค่ะ เหตุใดคุณหนูไม่ไปฟ้องท่านแม่ทัพว่าข่าวลือทั้งหมดเป็นฝีมือของเสิ่นฮูหยิน” ฝู่เหยาสารภาพออกมาอย่างอัดอั้น เจ้านายน้อยของนางทั้งอ่อนโยน ทั้งจิตใจดีงาม แต่กลับต้องถูกแม่ลูกคู่นั้นรังแกอยู่ครั้งแล้ว

บรรยากาศในห้องโถงเงียบงันไปชั่วขณะ ต่างฝ่ายต่างจมอยู่ในห้วงความคิดของตนเป็นเวิ่นฟางหวิ๋นที่ถอนหายใจยาว ก่อนจะเงยหน้ามองว่าที่ลูกสะใภ้ด้วยสายตาเอ็นดู“เจียวเจียว” น้ำเสียงปราณีของเขา ทำให้หัวใจที่กำลังกังวลของนางคลายลงเล็กน้อย“เจ้าค่ะ ท่านลุงเวิ่น”“ข้าพูดกับเจ้าตามตรง” เวิ่นฟางหวิ๋นเอ่ยช้า ๆ “ผู้ที่เวิ่นเฉินอี้หลงรักมาโดยตลอด แท้จริงแล้วคือคนที่ช่วยชีวิตเขาไว้เมื่อหลายปีก่อน”ประโยคนั้นราวกับคมมีดกรีดลงกลางอกเสิ่นเจียวจื่อ“และผู้นั้น…ก็คือเจ้า”“แต่..ไม่ใช่นะเจ้าค่ะ” นางรีบปฏิเสธแทบจะทันที “เจียวเจียวว่า ท่านลุงกับท่านพ่ออาจเข้าใจผิดหรือไม่”ในความทรงจำของนาง แทบไม่หลงเหลือภาพเหตุการณ์เช่นนั้นอยู่เลย แม้แต่น้อย“เจ้าจำไม่ได้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก” เวิ่นฟางหวิ๋นกล่าวอย่างหนักใจ “ฤดูหนาวปีนั้นเจ้าป่วยหนัก ท่านหมอเคยบอกไว้ว่า เจ้าอาจหลงลืมความทรงจำบางส่วนไป”เสิ่นเจียวจื่อเม้มริมฝีปาก ก่อนจะเอ่ยถามในสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจ“หากเป็นเช่นนั้นจริง…เหตุใดท่านลุงกับท่านพ่อถึงไม่บอกข้าตั้งแต่แรก” นางเงยหน้าขึ้น ดวงตาสั่นไหว“แล้วเหตุใดพี่เฉินอี้ถึงเข้าใจว่าน้องรอง…คือผู้ช่วยชีวิตเขา” คำถามนั้นมิใ

แน่นอน ในเมื่อเสิ่นเจียวจื่อจำเหตุการณ์ในฤดูหนาวนั้นไม่ได้ จะไปจำ ‘ของแทนใจ’ ที่คือสิ่งใดก็ไม่อาจทราบได้..ได้อย่างไร นางนั่งอ้ำอึ้งอยู่กับที่ ดวงตายาวรีสลดวูบ“ข้า…” เสียงของเสิ่นเจียวจื่อขาดห้วงอยู่เพียงเท่านั้น“เจ้าไม่มีใช่หรือไม่” เวิ่นเฉินอี้ตัดบททันควัน รอยยิ้มเย้ยหยันผุดขึ้นที่มุมปาก“ไม่มี…และไม่มีวันมี เพราะข้าไม่เคยมอบมันให้เจ้า” เขาลุกขึ้นยืน ก่อนจะขยับเว้นระยะราวกับรังเกียจที่จะใกล้ชิดนาง“ท่านพี่..”“สำหรับข้าแล้ว..เจ้ามันก็เป็นได้แค่ผู้หญิงสารเลว ขี้โกหก สวมรอยเอาความดีความชอบของผู้อื่น”คำด่าเป็นชุดถาโถมใส่นางไม่เปิดโอกาสให้ตั้งตัว เสิ่นเจียวจื่อหน้าถอดสี เลือดในกายเย็นเฉียบ มือที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อสั่นไม่หยุดทว่าถ้อยคำสุดท้ายกลับรุนแรงยิ่งกว่าสิ่งใด“ข้าเกลียดเจ้า” เสียงนั้นไม่ได้ดัง หากกลับกดทับลงกลางอกอย่างโหดร้ายโลกทั้งใบของเสิ่นเจียวจื่อราวกับหยุดหมุน“ต่อไปนี้” เวิ่นเฉินอี้เอ่ยขึ้นช้าๆ น้ำเสียงเย็นเยียบไร้ความผันผวน“ยามอยู่ต่อหน้าข้า ห้ามเจ้าเรียกข้าว่าท่านพี่ ให้เรียกข้าว่าซื่อจื่อก็พอ เพราะชื่อของข้า…เจ้าไม่คู่ควรจะเอ่ย”เสิ่นเจียวจื่อไม่คิดเลยว่าหลังจากแต่งงา

เวิ่นฮูหยินเม้มริมฝีปากแน่น สายตามองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างไม่พอใจยิ่ง กำไลวงนั้นท่านแม่หวงแหนถึงเพียงใด นางย่อมรู้ดี แต่กลับไม่คาดคิดว่าผู้อาวุโสจะยอมมอบมันให้เสิ่นเจียวจื่อผู้มีสถานะเพียงหลานสะใภ้เท่านั้น“อี้เอ๋อร์ เจ้ามานี่” เสียงของฮูหยินผู้เฒ่าดังขึ้น ร่างสูงสง่าในชุดสีครามก้าวถลามาข้างกายโดยพลัน ก่อนที่มือเหี่ยวย่นจะจับมือของหนุ่มสาวทั้งสองประสานเข้าด้วยกันความอุ่นร้อนจากฝ่ามือเขาพาให้แก้มของเสิ่นเจียวจื่อร้อนผ่าว ในขณะที่เวิ่นเฉินอี้กลับรู้สึกขยะแขยง อยากดึงมือออกให้พ้น“อี้เอ๋อร์ เจ้าต้องดูแลเจียวเจียวให้ดี…เข้าใจหรือไม่?” น้ำเสียงนั้นหนักแน่น ราวคำสั่งมากกว่าคำขอเวิ่นเฉินอี้ชะงักไปชั่วขณะ ความแปลกใจแล่นวาบขึ้นในใจ เขาจำได้ดี…ในอดีตท่านย่าเกลียดเสิ่นเจียวจื่อเพียงใด“เจ้า…ได้ยินย่าพูดหรือไม่?”“ขอรับ” เขาก้มหน้ารับคำอย่างเชื่อฟัง “หลานจะดูแลเจียวเจียวให้ดี”แต่จะ ‘ดี’ อย่างไรนั้น…คงขึ้นอยู่กับผู้คนจะเอาไปตีความกันเองหลังจากวันนั้นเวิ่นเฉินอี้ก็ทำตามที่ปากเอ่ย เขาพยายามหลบเลี่ยงนางอย่างชัดเจน แม้แต่อาหารการกินของฮูหยินน้อยก็ถูกลดทอนจนเหลือเพียงข้าวหนึ่งถ้วยยังมิใช่ข้าวขัดขาว

“แล้วท่านแม่จะให้เจียวเจียวทำอย่างไรเล่าเจ้าคะ” นางเอ่ยเสียงแผ่ว สีหน้าคับข้องใจราวกับกลั้นน้ำตาไว้“อยู่ๆ ซื่อจื่อกลับไล่ข้าออกจากเรือน เช่นนี้จะให้ข้าไปพึ่งผู้ใดได้เล่า” นางหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงอัดอั้น“เจียวเจียวเป็นเพียงคุณหนูที่เพิ่งเข้าห้องหอ จะทนรับการกลั่นแกล้งเช่นนี้ได้อย่างไรเล่าเจ้าคะ”“เหอะ เรื่องเช่นนี้จะโทษอี้เอ๋อร์ได้อย่างไรเล่า” เวิ่นฉางหยูเอ่ยแทรกขึ้นทันที น้ำเสียงเจือความดูแคลน“ต้องโทษเจ้าที่ไม่อาจผูกใจสามีไว้ได้เองต่างหาก” เสิ่นเจียวจื่อชะงักไปชั่วครู่ สีหน้านิ่งสงบ ก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ หันมาทางท่านอา“อ้อ…เป็นเช่นนี้เอง ข้าเข้าใจความหมายในวาจาของท่านอาเวิ่นแล้ว” นางก้มศีรษะเล็กน้อย สีหน้าสุภาพไร้พิรุธ“เจียวเจียวขอขอบคุณท่านอามากเลยเจ้าค่ะ”ประโยคนั้นฟังดูคล้ายยอมรับโดยดี ทว่าเวิ่นฉางหยูกลับรู้สึกได้ทันทีว่า คำว่า ‘เป็นเช่นนี้’ กลับเป็นถ้อยคำประชดแยบคาย เพราะผู้ที่ไม่อาจผูกใจสามีไว้ได้…มิใช่มีเพียงเสิ่นเจียวจื่อ ตัวนางเองก็เคยหย่า และพาบุตรสาวทั้งสองกลับคืนสู่บ้านเดิมทว่าเมื่อมิอาจล่วงรู้เจตนาที่แท้จริงของอีกฝ่าย เวิ่นฉางหยูก็ได้แต่กลืนคำพูดกลั