Lahat ng Kabanata ng เป็นนางร้ายสวมรอยที่ท่านไม่รัก: Kabanata 31 - Kabanata 40

“การทำหน้าที่สามี…มิใช่เรื่องว่าท่านอยากทำหรือไม่อยากทำเจ้าค่ะ” เสียงของเสิ่นเจียวจื่อเรียบสงบ หากหนักแน่น“ซื่อจื่ออย่าลืมว่าเราได้แต่งงานกันแล้ว”“เหอะ” เวิ่นเฉินอี้หัวเราะเยาะอย่างไม่ปิดบัง“งานแต่งที่ข้าไม่เต็มใจนี่นะ เจ้าช่างทำให้ข้าอยากหัวเราะโดยแท้” กล่าวจบก็สะบัดปลายแขนเสื้อหันหลังให้ทันที“ซื่อจื่อแน่ใจหรือเจ้าคะ ว่าจะกล่าวเช่นนั้น” นางยังไม่ยอมถอย เสียงยังคงนุ่มนวล แต่แฝงแรงกดดันเขาชะงักเล็กน้อย ก่อนจะได้ยินนางเอ่ยต่อ“หากท่านไม่ชอบข้าในฐานะบุตรีแม่ทัพ…เช่นนั้นข้าก็ยอมเปลี่ยนบทบาทเป็นบุตรีพ่อค้า”เวิ่นเฉินอี้ขมวดคิ้ว สายตาคมกริบฉาบความเดือดดาล จ้องมองนางราวกับไม่เชื่อหูตนเอง“ซื่อจื่อน่าจะทราบดีนะเจ้าคะ” เสิ่นเจียวจื่อกล่าวต่ออย่างไม่สะทกสะท้าน“บุตรีของตระกูลพ่อค้าหาได้สนใจหน้าตาของตนเองไม่” นางยกคางขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะขู่ด้วยประโยคสุดแสนเย็นชา“หากซื่อจื่อปฏิบัติกับข้าไม่ดี หมิ่นเกียรติ ทอดทิ้งโดยไร้เหตุ และหากข้าเผลอหยิบยกเรื่องนี้ไปร้องเรียนต่อทางการ…” เสิ่นเจียวจื่อเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตานิ่งสนิท“ท่านคิดหรือเจ้าคะ ว่าตำแหน่งรองผู้ดูแลรายจ่ายแผ่นดินที่ท่านหมายตาไว้ จะย

ทว่าความหวังของสตรีสกุลเวิ่นคงต้องพังทลาย หากพวกนางล่วงรู้ว่าสินเดิมของเสิ่นเจียวจื่อแทบไม่ต่างจากไข่ทองคำที่ออกเงินไม่รู้จบ อย่าว่าแต่เลี้ยงดูเรือนเล็กเพียงเท่านี้ ต่อให้ต้องอุปถัมภ์ผู้คนทั้งเมืองหลวง นางก็ยังมีปัญญาทำได้ และหากเวิ่นเฉินอี้ล่วงรู้ว่าการผลักไสนางออกจากเรือนของตน มิได้ทำให้นางทุกข์ทรมาน ผิดหวัง หรือสำนึกผิดดังที่เขาคิดว่าหญิงสารเลวเช่นเสิ่นเจียวจื่อ ผู้คิดสวมรอยเอาความดีความชอบของน้องสาวมาเป็นของตนสมควรได้รับและการไม่ได้รับความใส่ใจจากสามีเป็นเรื่องที่เหมาะสมแล้วเขาคงประหลาดใจไม่น้อยเพราะแท้ที่จริงแล้ว คำสั่งของเขากลับมอบอิสรภาพให้นางได้ใช้ชีวิตหลังแต่งงานแตกต่างจากสตรีออกเรือนทั่วไปอย่างสิ้นเชิงทุกเช้าเสิ่นเจียวจื่อมักนั่งรถม้าออกจากประตูหลังเรือนไปยังตลาด ตรวจดูบัญชีร้านค้าที่อยู่ในครอบครอง พร้อมทั้งสังเกตความนิยมและความต้องการของผู้คนเพื่อนำกลับมาคิดคำนวณต่อยอดอย่างไม่หยุดยั้งภายในตลาดใหญ่ของแว่นแคว้นราชวงศ์ในยุคนี้นับว่ายังดีกว่ายุคก่อนอยู่บ้าง ตรงที่เปิดพื้นที่ให้สตรีได้ใช้ชีวิตภายนอกมากขึ้น บนท้องถนนยามนี้จึงเห็นทั้งสตรีชนชั้นสูงและชาวบ้านทั่วไปเดินขวักไขว่ป

ก่อนหน้านี้เสิ่นเจียวจื่อเคยปรึกษากับท่านโหวสกุลเวิ่นไว้แล้ว ว่าจะหาโอกาสพาหมอเทวดาไป๋มารักษาอาการเจ็บป่วยของท่านย่าเวิ่น ครั้งนั้นท่านโหวเพียงหัวเราะเบา ๆ อย่างเอ็นดู มิได้คัดค้าน ซ้ำยังฝากสั่งพ่อบ้านประจำจวนให้ไปบอกกล่าวยังเรือนของฮูหยินผู้เฒ่าไว้ล่วงหน้า หากวันใดเสิ่นเจียวจื่อพาหมอมาก็ให้พาเข้าไปตรวจอาการได้ทันที เพราะเหตุนี้เองครั้นสาวใช้เห็นฮูหยินน้อยพาหมอเทวดามาถึงเรือนจึงรีบเข้ามาอำนวยความสะดวกอย่างเต็มที่ มิได้คิดห้ามปรามหรือซักถามสิ่งใดให้เสียเวลาแม้แต่น้อย เพียงแต่กลิ่นสุราที่ติดกายท่านหมอ กลับทำให้สาวใช้เก่าแก่ซึ่งรับใช้ใกล้ชิดฮูหยินผู้เฒ่าเวิ่นมานานรู้สึกไม่สบายใจอยู่ลึก ๆ นางจึงลอบสั่งคนไปแจ้งข่าวแก่ฮูหยินใหญ่ไว้ก่อน เผื่อภายภาคหน้าจะเกิดปัญหาอันใดขึ้น จะได้ไม่ถูกกล่าวหาว่าปิดบังละเลยหน้าที่ ครั้นเวิ่นฮูหยินได้ยินว่าลูกสะใภ้คนโตก่อเรื่องขึ้นอีกครั้ง มิหนำซ้ำคราวนี้ยังพัวพันไปถึงเรือนของฮูหยินผู้เฒ่า ใจของนางก็ร้อนรนดุจไฟสุม รีบรุดหน้าตั้ง วิ่งกระหืดกระหอบมาพร้อมน้องสามีโดยไม่สนภาพลักษณ์แม้แต่น้อย เสิ่นเจียวจื่อทอดสายตามองสีหน้าโกรธขึ้งของสตรีสองนางผู้กุมอำนาจในจวน

ซื่อจื่อสกุลโหวก้าวเข้าห้องหนังสือด้วยท่าทีฮึดฮัด ราวกับปิดประตูกั้นตนเองออกจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง คำพูดของบิดายังคงดังก้องอยู่ในหูไม่จางหาย‘เจ้าคิดอันใดอยู่กันแน่ เวิ่นเฉินอี้’‘ท่านพ่อหมายความว่าอย่างไรขอรับ’‘เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าบัดนี้เจ้าเป็นคนมีภรรยา แล้วเหตุใดจึงปล่อยให้เจียวเจียวอยู่เพียงลำพัง ไร้ปฏิสัมพันธ์จนผู้อื่นนำไปพูดได้’ ‘ท่านพ่อก็ทราบดี ข้าไม่ได้อยากแต่งงานกับเสิ่นเจียวจื่อ ข้าไม่เคยรักนาง!’‘เหอะ ไร้สาระสิ้นดี!’ ท่านโหวตวาดเสียงต่ำแต่หนักแน่น‘เจ้าอยากแต่งหรือไม่อยากแต่งก็ช่างเถิด ทว่าความจริงที่ปรากฏอยู่ในยามนี้ เสิ่นเจียวจื่อคือภรรยาเอกของเจ้า นางคือฮูหยินน้อยแห่งจวนโหว เป็นคนสกุลเวิ่นโดยสมบูรณ์!’เวิ่นเฉินอี้ทราบดีทุกอย่าง หากในใจกลับไม่อยากยอมรับความจริง ดวงตาคมดื้อดึงจนแม้แต่ท่านโหวยังสังเกตเห็น‘ในเมื่อเจ้ากับนางแยกเรือนกัน ข้าก็ไม่คิดเข้าไปก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของหนุ่มสาว แต่เจ้ากลับไม่เปิดโอกาสให้นางได้เข้าใกล้แม้แต่น้อย..เช่นนี้มันใช้ไม่ได้’ เวิ่นเฉินอี้ยิ่งขมวดคิ้วแน่น‘ความหมายของท่านพ่อคืออะไรกันแน่? ข้าขอบอกไว้ตรงนี้เลย ข้าไม่มีวันเข้าห้องหอกับสตรีผู้นั้

ประโยคตอกย้ำ ‘แปดคนหามเกี้ยว’ คล้ายกับจี้ปมเวิ่นเฉินอี้ได้ชะงักใบหน้างามสง่าซีดเผือดลงในฉับพลัน ริมฝีปากเม้มแน่นใช่..ผู้หญิงตรงหน้าคือภรรยาเอกของเขาที่แต่งเข้ามาเต็มพิธีการ นางช่างตอกย้ำเขาเหลือเกินว่าเป็นหน้าที่ของเขาที่ต้องดูแล“สตรีเช่นเจ้า ช่างชั้นต่ำและน่ารังเกียจเหลือทน” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา ราวกับแบกความอาฆาตแค้นต่อนางมาหลายชาติ“ได้…ในเมื่อเจ้าอยากใช้เวลาร่วมกับข้า ข้าจะยอมให้ก็ได้ แต่จำไว้เจ้าไม่มีสิทธิ์แตะต้องสิ่งใดในห้องนี้ และไม่มีสิทธิ์บังคับให้ข้าทำสิ่งใดทั้งสิ้น” เวิ่นเฉินอี้คลี่ยิ้มเย็น ดวงตาปราศจากอารมณ์ใดเขาก็อยากรู้ หากเขาไม่สนใจนางมากๆ เข้า นางจะเจ็บปวดรวดร้าวขนาดไหนวันแรกเสิ่นเจียวจื่อต้องนั่งนิ่ง มองเขานั่งอ่านตำราด้วยสายตาสงบเสงี่ยม นางไม่กล้าเอ่ยปากแม้เพียงครึ่งคำ เกรงว่าอีกฝ่ายจะไม่พอใจและใช้ถ้อยคำเสียดแทงใส่นางอีก จะลุกหนีกลับไปก่อนก็ยังนึกเกรงใจพ่อสามี ท่านลุงเวิ่นอุตส่าห์หาหนทางให้นางกับสามีได้มีโอกาสใกล้ชิดกัน นางจึงไม่อยากให้ผู้อาวุโสรู้สึกผิดเมื่อคิดได้ดังนั้น ใจของเสิ่นเจียวจื่อก็เริ่มสงบลง นางหันไปครุ่นคิดถึงกิจการร้านค้าที่ต้องจัดการในวันพรุ