Lahat ng Kabanata ng เป็นนางร้ายสวมรอยที่ท่านไม่รัก: Kabanata 11 - Kabanata 20

ทว่ายังไม่ทันที่ฮูหยินผู้เฒ่าจะได้เอ่ยปาก ฟู่เหยียนเหยียนกลับตีหน้าเศร้า ฟ้องร้องออกไปก่อน “ท่านพี่เจ้าคะ เมื่อครู่ข้ากำลังพูดคุยเรื่องสินเดิมที่จะติดตัวไปของเจียวเจียวเท่านั้นเอง…” นางสะอื้นเบาๆ คล้ายกล้ำกลืนความน้อยใจ “แต่บุตรสาวกลับโมโห ไม่ยินยอมให้ท่านแม่อย่างข้าเข้าไปจัดการ” ฮูหยินผู้เฒ่าได้ฟังถึงกับตัวแข็งทื่อ นางหลับตาลงแน่นในใจ หญิงผู้นี้เจ็บมาแล้วไม่รู้กี่ครั้งกี่หน เหตุใดจึงยังไม่รู้จักจำ ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าอวี้เอ๋อร์ถือหางหลานสาวน่าชังผู้นั้นเพียงใด บรรยากาศในห้องโถงกลับมาเย็นยะเยือกอีกครั้ง เสิ่นเจียวจื่อลอบด่ามารดาเลี้ยงอยู่ในใจ นางชิงชังพฤติกรรมสลับดำเป็นขาวเช่นนี้ยิ่งนัก ยังดีไม่ว่าเมื่อใด ท่านพ่อก็มักมองออกและยืนอยู่ข้างนางเสมอ เขาไม่มีวันหลงเชื่อคำโป้ปดของฟู่เหยียนเหยียนอย่างแน่นอน ทว่าอย่างไรเสีย นางก็ยังต้องแสดงตนเป็นบุตรีผู้ยึดถือคุณธรรมร่างบอบบางในชุดกระโปรงผ้าฝ้ายสีเหลืองอ่อนค้อมกายลง กล่าวแย้งขึ้นในทันทีด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ข้าไม่ได้โมโหนะคะท่านพ่อ เพียงแต่…ข้าเห็นว่าเรื่องสินเดิมนี้ ไม่จำเป็นต้องรบกวนให้ท่านแม่ต้องกังวลเจ้าค่ะ” เสิ่นอวี้มิได้เอ่ยสิ่

“ดี…ดีมาก บุตรสาวคนดีของข้า” ท่านแม่ทัพใหญ่เอ่ยช้าๆ พลางกอดอก ดวงตาคมฉายแววประชดประชัน “เจ้าเติบใหญ่ปีกกล้าขาแข็ง ถึงขั้นกล้าทวงคำสาบานจากข้าแล้วสินะ” เขาเว้นวรรคเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ “ได้…ในเมื่อเจ้าไม่อยากเสียสละสินเดิม งั้นก็ตามใจเจ้าเถอะ” น้ำเสียงเปลี่ยนกลับราบเรียบเย็นชา “มารดาของเจ้าจะไม่เข้าไปจัดการอีก แบบนี้เจ้าว่าดีหรือไม่” “ท่านพี่ ไม่ได้นะเจ้าค่ะ ข้าว่า..” ฟู่เหยียนเหยียนรีบเอื้อมมือไปกระตุกชายเสื้อเขา ดวงตาช้อนมองขึ้นด้วยความเว้าวอน หวังให้เขาใจอ่อน ทว่าเสิ่นอวี้กลับขยับกายหลบออกเพียงเล็กน้อย การเคลื่อนไหวนั้นแผ่วเบา ทว่ากลับชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใด เขารับรู้อยู่เต็มอกว่าฟู่เหยียนเหยียนรักตนเข้ากระดูกดำ แต่ความรักทั้งหมดของเขา…กลับมอบให้ฮั่วหมู่หลี่ไปจนหมดสิ้นตั้งนานแล้ว ต่อให้ในวันนี้ควรมีอนุเพิ่มเพื่อสืบทอดสายเลือด เขาก็ไม่มีวันทำ เพราะเขาไม่อยากทรยศต่อคนรัก แม้นางจะจากไปแล้วก็ตาม “แต่ท่านพี่เจ้าคะ หากเป็นเช่นนี้ก็ไม่ยุติธรรมกับเหมยเอ๋อร์เลยนะเจ้าคะ” เสิ่นฮูหยินอดตัดพ้อไม่ได้ น้ำตาคลอเบ้า สามีของนางช่างใจดำเกินไปแล้วจริงๆ เสิ่นอวี๋ขมวดคิ้วแน่น ความไม่พ

ยังดีที่ระยะนี้ท่านพ่อมิได้ออกไปตรวจการที่ค่ายทหาร และเมื่อทราบจากสายข่าวในจวนว่าพรุ่งนี้บิดาไม่ไปไหน เสิ่นเจียวจื่อจึงฉวยโอกาสก่อนถึงวันวิวาห์ หาหนทางเข้าไปสนทนากับบิดาจนได้ นางจึงลุกจากที่นอนตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ลงมือเคี่ยวซุปไก่ดำที่บิดาชื่นชอบด้วยตนเองทุกขั้นตอน “คุณหนูใหญ่” พ่อบ้านหวงแห่งจวนโค้งกายคารวะ สีหน้าฉายแววลำบากใจ “ท่านพ่ออยู่หรือไม่” “คุณหนูใหญ่ขอรับ… ท่านแม่ทัพกำชับไว้ว่า ห้ามผู้ใดเข้าไปรบกวน” คำปฏิเสธที่เคยใช้กับคนนอก กลับถูกหยิบยกมาใช้กับนาง ยิ่งทำให้เสิ่นเจียวจื่อรู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก นางเพียงระบายยิ้ม ก่อนจะเอ่ยอย่างสุภาพ “พ่อบ้านหวง รบกวนท่านช่วยเรียนท่านพ่อทราบว่าวันนี้เจียวเจียวเข้าครัวเคี่ยวซุปไก่ดำที่ท่านพ่อชอบมาให้เจ้าค่ะ” เสิ่นเจียวจื่อเอ่ยพลางยื่นถาดซุปไก่ดำไปให้ พ่อบ้านใหญ่รับไว้ ก่อนจะหมุนตัวเข้าไปเรียนท่านแม่ทัพ นางรอเพียงครู่ ท่านพ่อจึงอนุญาตให้นางเข้าไปพบได้ ภายในห้องหนังสือบรรยากาศยังคงเหมือนเดิม ชั้นตำราวางเรียงแน่น มีกลิ่นเฉพาะของกระดาษเก่าอบอวลอยู่ทั่ว แม้ท่านพ่อจะเป็นแม่ทัพ หากห้องแห่งนี้กลับเต็มไปด้วยตำราทุกชั้น ด้วยมารดาของนางเป็นผู้รัก

ฝั่งเวิ่นเฉินอี้เองก็ใช่ว่าจะพบความสุข การแต่งงานที่เจ้าสาวผิดตัวเล่นเอาเขาหัวเสียไม่น้อย แน่นอนว่าชายหนุ่มหาได้ยอมรับได้โดยง่าย ซื่อจื่อแห่งตระกูลเวิ่นพยายามอธิบายเหตุผลอยู่หลายครา หวังให้บิดาของตนเข้าใจ “ท่านพ่อ โปรดยกเลิกงานแต่งระหว่างข้ากับเจียวเจียวเถิด” “งานแต่งครั้งนี้ยกเลิกไม่ได้” ท่านโหวสกุลเวิ่นปฏิเสธทันควัน ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงสุขุม “เจ้าก็รู้ดีว่าฮ่องเต้ในรัชสมัยนี้ทรงยึดมั่นในจารีตและคุณธรรมเพียงใด” “เช่นนั้นข้ายิ่งไม่อาจแต่งงานกับเจียวเจียวได้” เวิ่นเฉินอี้ยืนกราน สีหน้าเคร่งเครียด “ท่านพ่ออย่าลืม คนที่ช่วยชีวิตข้าในวันนั้นคือเหมยเอ๋อร์ หาใช่เจียวเจียวไม่” “เจ้าคิดผิดแล้ว” เวิ่นเอี้ยคงกล่าวเสียงหนักแน่น “ผู้ที่ช่วยชีวิตเจ้าคือเจียวเจียว” คำกล่าวนั้นไม่ต่างจากที่เสิ่นอวี้เคยยืนยัน คำตอบซ้ำเดิมยิ่งกระตุ้นโทสะในใจชายหนุ่ม “โกหก!” เวิ่นเฉินอี้ตวาดเสียงแข็ง “พวกท่านทั้งสองรวมหัวกันโกหกข้า!” ถ้อยคำรุนแรงนั้นทำให้ท่านโหวเวิ่นถึงกับเดือดดาล สีหน้าพลันแปรเปลี่ยนในบัดดล “ท่านอย่าคิดว่าข้าไม่รู้” เวิ่นเฉินอี้เอ่ยเสียงแข็ง “ท่านอยากให้นางหญิงไร้ยางอายนั่นแต่งเข้า

“ดูเหมือนพวกเจ้าจะปากมาก และอยู่สบายเกินไปแล้วใช่หรือไม่”“เปล่าเจ้าค่ะ บ่าวมิกล้า” เสี่ยวซีรีบคำนับลงกับพื้นไม่หยุด หน้าผากกระแทกพื้นดังเป็นจังหวะ จนเลือดซึมออกมาเปื้อนพื้นหินเย็นเฉียบนางย่อมรู้ดีว่าเรือนฮวาหยงให้เบี้ยหวัดสูงกว่าที่อื่น อีกทั้งเจ้านายยังขึ้นชื่อว่าใจเย็น มิได้เอาแต่ใจเช่นคุณหนูคนอื่นในจวนสกุลเสิ่น นางไม่ควรละโมบ รับเงินจากเสิ่นฮูหยินเลย“ไม่กล้า?” เสิ่นเจียวจื่อทวนคำช้า ๆ ก่อนจะแสยะยิ้มเยาะ มุมปากโค้งขึ้นเพียงเล็กน้อย แต่แววตากลับเย็นเฉียบ“ทั้งที่ไม่กล้า แต่กลับกล้านำเรื่องของข้าไปปล่อยข่าวลือทั่วเมืองหลวง”“บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ บ่าวขออภัยคุณหนูใหญ่” สาวใช้ในชุดสีอ่อนรีบคลานเข่าเข้าไป คว้าชายกระโปรงของเจ้านายไว้ด้วยมือสั่นเทา ทว่าเสิ่นเจียวจื่อกลับสะบัดหนีอย่างไม่ลังเลนางมิได้เอ่ยคำใดเพิ่มเติม เพียงเหลือบตามองแม่นมจี้เป็นสัญญาณ ฝ่ามือของหญิงวัยกลางคนฟาดลงบนใบหน้าสาวใช้อย่างฉับไว เสียงดังฉาดก้องไปทั่วห้องโถง ตามกฎบ้านที่มิอาจฝ่าฝืน เสียงร้องโหยหวนของเสี่ยวซีกลายเป็นเสียงเดียวที่ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันอันกดดันเสิ่นเจียวจื่อเหยียดหลังตรง นั่งมองการลงโทษตรงหน้าด