All Chapters of เป็นนางร้ายสวมรอยที่ท่านไม่รัก: Chapter 81 - Chapter 90

“เสิ่นเจียวจื่อ…เจ้านี่มัน…” เวิ่นเฉินอี้ถึงกับไปต่อไม่ถูก ถ้อยคำติดอยู่ในลำคอ ภรรยาเอกของเขาช่างปากคอจัดจ้านเกินกว่าจะควบคุมได้“พอเถิด!” เวิ่นฮูหยินเอ่ยเสียงแข็ง ใบหน้าเคร่งขรึม“เสิ่นเจียวจื่อ เจ้าคิดว่าที่นี่คือที่ใด?” น้ำเสียงนั้นชัดเจนว่ากำลังตำหนิ สตรีตรงหน้าคิดว่าแม่สามีเช่นนางเป็นเพียงหัวหลักหัวตอหรืออย่างไร ถึงไม่ไว้หน้ากันเลยแม้แต่น้อย เสิ่นเจียวจื่อค้อมศีรษะลงเล็กน้อย ท่าทีดูสุภาพ หากแววตายังคงแน่วแน่“ขออภัยเจ้าค่ะท่านแม่ ข้าเพียงหวังดี” นางเอ่ยเรียบ ๆ“ในฐานะที่ข้าเป็นสตรีสกุลเสิ่นเช่นเดียวกับน้องรอง ข้าไม่อยากให้ผู้ใดครหาว่าสตรีสกุลเสิ่นไร้มารยาทเสียทุกคน” ถ้อยคำฟังดูอ่อนโยน หากความหมายกลับกดดันหนักอึ้ง“ท่านแม่ลองไตร่ตรองดูเถิดเจ้าค่ะ สตรีผู้หนึ่งเพิ่งหย่าสามี แทนที่จะสงบตนอยู่ในจวนกลับกุลีกุจอรีบมาหาอดีตคนรักถึงที่ อีกทั้งบุรุษผู้นั้นยังเป็นสามีของพี่สาวตน..สตรีที่ได้รับการอบรมมาดีย่อมรู้ว่าอะไรควรไม่ควร”นางเว้นจังหวะเล็กน้อย คล้ายเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายขบคิด ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น“หากมีคำครหาแพร่ออกไป สุดท้ายแล้วจะไม่กระทบถึงตัวข้าหรือเจ้าคะ? แล้วผู้คนจะม

ไม่รัก..หรือไม่รู้ตัวว่ากำลังรัก...หากพูดตอนนี้แล้วจะได้อย่างไรเล่า เมื่อบุตรชายหน้าโง่ดันขอพระราชทานหย่า และพระราชทานสมรสแก่สตรีอีกนางแทนแล้วเวิ่นเฟยหวิ๋นลอบถอนหายใจ เริ่มรู้สึกหมดแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนแน่ล่ะ พระราชดำรัสรับสั่งออกไปแล้ว คำสั่งจากเบื้องบนย่อมมิอาจขัด ตัวเขาพูดอะไรไปตอนนี้ก็คงจะแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วเพียงหนึ่งเค่อครึ่งรถม้าคันใหญ่ก็แล่นผ่านประตูเข้ามายังจวนสกุลเวิ่น โดยปกติแล้วหลังเข้าเฝ้าและถวายงานในช่วงเช้า ขุนนางทั้งหลายมักแยกย้ายกลับกรมกองของตนในยามบ่ายทว่าวันนี้กลับผิดแผก ทั้งท่านโหวและบุตรชายคนรองล้วนกลับจวนพร้อมกันแต่หัววัน เวิ่นฮูหยินที่ได้รับรายงานถึงกับเลิกคิ้วเล็กน้อย ความรู้สึกไม่สู้ดีผุดขึ้นในใจด้านในเรือนรับรอง เวิ่นเฉินอี้ที่ลางานเพราะเป็นหวัดกำลังนั่งสนทนากับเสิ่นเหมยจื่อซึ่งมาเยี่ยมเยียนน้ำชาบนโต๊ะยังอุ่นกรุ่น เสียงหัวเราะเบาบางเพิ่งจะสิ้นสุดลงเมื่อได้ยินเสียงล้อรถม้าหยุดสนิทหน้าจวน ทั้งสองต่างชะงัก เวิ่นเฉินอี้ขมวดคิ้วมองไปทางลานด้านนอกด้วยความสงสัย ส่วนเสิ่นเหมยจื่อ นับแต่วันนั้นที่ถูกพี่สาวเชิญกลับอย่างแนบเนียน หัวใจของนางพลันเต้นแรงทุกคร

ทุกผู้คนพร้อมใจกันคุกเข่าลง เสียงผ้ากระทบพื้นดังแผ่วเบา“เนื่องด้วยเวิ่นเฟยหยูปฏิบัติตนเป็นแบบอย่างอันดีของขุนนาง รับใช้ประชาชนและราชสำนักด้วยความอุตสาหะ อีกทั้งมีความดีความชอบ คิดการณ์ไกล ส่งผลให้แคว้นต้าเยี่ยรอดพ้นภัยแล้ง เราจึงพระราชทานรางวัลตามคำขอ…” เสียงอ่านเว้นจังหวะไปครู่หนึ่งบรรยากาศรอบด้านเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจของตนเอง ต่างคนต่างวาดหวังโชคลาภ บรรดาศักดิ์“เวิ่นเฉินอี้..บุตรชายคนโตแห่งสกุลเวิ่นมีบุคลิกดีงาม อีกทั้งยังเป็นบุตรชายที่ดีของตระกูลเวิ่น และมีจิตใจมั่นคงรักเดียวใจเดียว ในอดีตถูกบังคับให้แต่งงานกับสตรีที่ตนมิได้รัก ด้วยเหตุนี้เราจึงพระราชทานหนังสือหย่าตามคำขอของเวิ่นเฟยหยู และถือโอกาสประทานสมรสระหว่างเวิ่นเฉินอี้กับเสิ่นเหมยจื่อเพื่อให้คนรักได้กลับมาเคียงคู่...ดุจนกเขาที่เคียงบินเคียงรังชั่วกาลนาน จบราชโองการ”สิ้นเสียงสุดท้าย…ลานหน้าเรือนตกอยู่ในภวังค์ชั่วครู่ใหญ่ ๆ แทบไม่มีใครหน้าไหนกล้าออกมารับม้วนพระราชสาร กลับเป็นหัวหน้าขันทีจ้าวต้องกระแอมไอเตือนเบา ๆ“ท่านโหวสกุลเวิ่น เชิญรับราชโองการเถิด”คำเตือนนั้นทำให้ผู้คนในเรือนได้สติ ท่านโหวจึงก้าวออกมาคุกเข่ารับม

แต่นั่นก็ช่างเถิดเรื่องของสกุลเวิ่น นางจะคิดมากไปไยกัน บัดนี้ทุกเรื่องย่อมไม่เกี่ยวข้องกับนางอีกแล้ว อีกทั้งเมื่อตรึกตรองอีกครั้งการได้รับพระราชโองการหย่าเช่นนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องดี อย่างน้อยนางก็ไม่ต้องเปลืองแรงหาหนทางหย่าให้ยุ่งยาก ส่วนชื่อเสียงที่เสียไปค่อยกู้คืนทีหลัง ครั้นคิดได้ดังนั้นเสิ่นเจียวจื่อจึงหันไปสั่งการสาวใช้ให้ทยอยเก็บสินเดิมลงหีบอย่างเป็นระเบียบร่างบอบบางในอาภรณ์สีเขียวแซมขาวเดินมาทรุดนั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง กระจกบานใหญ่สะท้อนใบหน้าเรียบสงบของนางอย่างชัดเจนเสิ่นเจียวจื่อเอื้อมมือหยิบกล่องเครื่องประดับที่เก็บสะสมไว้ออกมา ก่อนเปิดฝาแล้วไล่สายตามองของภายในทีละชิ้น ในนั้นมีปิ่นหลากหลายรูปแบบ ตั้งแต่ชิ้นที่ล้ำค่าหายาก ไปจนถึงปิ่นธรรมดาที่ใช้ใส่เล่นในวันสบาย ๆ มุมหนึ่งของกล่องยังมีปิ่นที่เวิ่นเฉินอี้มอบให้นางในทุกวันเกิดมือเรียวหยุดอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบปิ่นชิ้นที่ได้รับในปีล่าสุดขึ้นมาดู ลายสลักดอกไม้เรียบง่ายดูสามัญยิ่งนัก หากทว่าถึงอย่างไร นั่นก็เป็นของขวัญที่สามีมอบให้ ยามได้รับมันในวันนั้นนางก็เคยรู้สึกยินดีอย่างแท้จริง แต่ในเวลาเช่นนี้นางกลับรู้สึกว่

“ใช่ข้าเป็นผู้ตบเจ้าแล้วอย่างไรเล่า? เจ้ารู้หรือไม่เพียงแค่คิดว่าเลือดในตัวข้ามีส่วนหนึ่งที่เหมือนกับเจ้า ข้าก็รู้สึกสะอิดสะเอียนเต็มที” เสิ่นเจียวจื่อก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว เสียงต่ำลงเล็กน้อย สายตาเย็นชาจนน่าพรั่นพรึง“เจ้าจงจำคำข้าไว้ให้ดี..ต่อไปอย่ามายุ่งกับข้าอีก หากเจ้าเห็นข้าที่ใดก็จงหลบไปเสีย อย่าหาว่าข้าไม่เตือน”กล่าวจบ นางก็หมุนตัวสะบัดชายแขนเสื้อ เดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ทว่าความเจ็บแสบบนใบหน้าของเสิ่นเหมยจื่อกลับลามลึกไปถึงกลางอก ดวงตากลมโตที่เคยดูใสซื่อพลันฉายแสงอาฆาตรุนแรงนางพุ่งเข้าไปด้านหลัง หวังผลักพี่สาวให้ตกลงไปในสระบัวทว่าเสิ่นเจียวจื่อเป็นคนระวังตัวอยู่แล้ว ทันทีที่สัมผัสได้ถึงแรงอาฆาตด้านหลัง นางก็หันกลับไปมอง ก่อนจะเบี่ยงกายหลบอย่างฉับไวเหตุการณ์จึงกลายเป็นผลักไม่สำเร็จ กลับเป็นเสิ่นเหมยจื่อเองที่สะดุดชายกระโปรงตัวเอง จนร่างทั้งร่างเสียหลักตูม!ในพริบตาเสิ่งเหมยจื่อร่วงหล่นลงไปกลางสระบัวเกิดระลอกคลื่นเป็นวง บางดอกหุบแล้วจมหายพร้อมกับร่างสตรีที่กำลังดำผุดดำโผล่ กรีดร้องขอความช่วยเหลืออย่างตื่นตระหนก เสิ่งเจียวจื่อมองเพียงครู่ก็รู้ว่าเสิ่นเหมยจื่อว่าย