Lahat ng Kabanata ng เป็นนางร้ายสวมรอยที่ท่านไม่รัก: Kabanata 41 - Kabanata 50

เมื่อเสิ่นเจียวจื่อได้ยินข่าวว่าน้องรองกำลังจะแต่งเข้าจวนองค์ชายสาม นางก็อดแปลกใจไม่ได้ด้วยตามศักดิ์ฐานะแล้ว ตระกูลแม่ทัพที่เพิ่งสร้างรากฐานมาได้เพียงหนึ่งชั่วอายุคน การจะแต่งเข้าสู่ราชวงศ์ย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย ยิ่งไปกว่านั้นสถานะที่เสิ่นเหมยจื่อกำลังจะแต่งเข้าไปยังเป็นถึงพระชายาเอกหาใช่พระชายารองไม่หากนางจำไม่ผิด องค์ชายสามผู้นี้เป็นโอรสของฮ่องเต้พระองค์ก่อนและเป็นพระราชนัดดาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน อีกทั้งครั้งหนึ่งเคยถูกวางพระทัยให้ดำรงตำแหน่งรัชทายาทเพียงแต่หลังสิ้นศึกเมื่อสองปีก่อนได้เกิดอุบัติเหตุตกจากหลังม้าทำให้พระวรกายพิการ จนถูกปลดจากตำแหน่งในที่สุดการได้แต่งงานกับผู้พิการเช่นนี้ จะนับว่าเป็นโชคหล่นทับหรือกลับเป็นคราวเคราะห์กันแน่นะ“ฮูหยินน้อยเจ้าคะ…”เสียงเรียกแผ่วเบาของแม่นมจี้ดึงสติเสิ่นเจียวจื่อให้หลุดพ้นจากห้วงความคิด นางสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะผินหน้าหันไปส่งยิ้มให้แม่นม ทว่าสีหน้าของแม่นมจี้ยามนี้กลับฉายชัดถึงความอึดอัดลำบากใจอย่างปิดไม่มิด“แม่นมจี้มีสิ่งใดจะกล่าวกับข้าหรือ”“คือ..ซื่อจื่อ..เขา” น้ำเสียงอัดอั้นตันใจ ประกอบกันกิริยาหลบหน้าหลบตา นั้นทำให้เสิ่นเจียวจื่อท

ภายในห้องหนังสือยามนี้ เสิ่นเจียวจื่อลอบมองสามีที่กำลังก้มหน้าอ่านเอกสารราชการอย่างตั้งใจ สีหน้าและแววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น แตกต่างจากบุรุษที่เคยเหม่อลอย ไร้สติเมื่อหลายวันก่อนอย่างสิ้นเชิงสำหรับเสิ่นเจียวจื่อแล้วนางไม่ได้คาดหวังให้เขามารัก หากทว่าสิ่งที่นางต้องการคือการอยู่ร่วมกันอย่างสันติอย่างน้อยในฐานะมิตรที่ดีก็ยังดี นางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ นั้นคล้ายพอใจอยู่บ้าง ก่อนจะก้มหน้าลง ตั้งใจจัดการแผนการของตนเอง วางแผนเลือกทำเลสำหรับเปิดร้านอาหารสาขาใหม่ อีกทั้งในหัวก็คิดถึงเวิ่นชางหนู สตรีน้อยอีกหนึ่งนางที่ยังไม่ได้ออกเรือน วันๆ หนึ่งมีหลายสิ่งหลายอย่างให้นางต้องจัดการเยอะเหลือเกินเช้าวันต่อมาเสิ่นเจียวจื่อจึงหาจังหวะเหมาะเข้าไปปรึกษาเวิ่นฮูหยินและฮูหยินผู้เฒ่าเรื่องการจัดงานชมดอกไม้ ทว่าเวิ่นฮูหยินกลับมิได้แสดงท่าทีสนับสนุนดังที่นางคาดหวัง อีกทั้งแม่สามียังให้ความเห็นว่างานเช่นนี้ไร้สาระ หาใช่เรื่องจำเป็นไม่ รวมถึงยังสิ้นเปลืองเงินของจวนโดยใช่เหตุ คำตำหนิติเตียนจึงหลุดออกมาไม่ขาดปาก สายตาที่มองมายังเสิ่นเจียวจื่อแฝงความไม่พอใจชัดเจน“หนานหนี่ เจ้าเลิกบ่นได้แล้ว” ฮูหย

เสิ่นเจียวจื่อไม่เคยคาดคิดเลยว่า การออกจากเมืองในครั้งนี้จะก่อให้เกิดอุบัติเหตุร้ายแรงถึงขั้นเลือดตกยางออกร่างบางหมดสติไปชั่วครู่ ความเจ็บปวดแล่นวาบทั่วกาย ก่อนที่สติจะค่อยๆ กลับคืนมาอย่างเลือนราง เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง นางเห็นเพียงสาวใช้ที่บาดเจ็บไม่ต่างกัน กัดฟันทนความเจ็บ เข้ามาช่วยประคองนางลงจากรถม้าด้วยสีหน้าตื่นตระหนก“เกิดอันใดขึ้น?” นางเอ่ยถามสาวใช้ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา คล้ายเรี่ยวแรงจะถูกดูดกลืนไปพร้อมกับเลือดที่ไหลซึม“รถม้าคว่ำเจ้าค่ะ” สาวใช้ตอบ พลางฝืนกลั้นความเจ็บคนขับรถม้าซึ่งบาดเจ็บไม่แพ้กันค่อยๆ ประคองร่างลุกขึ้น เดินกะเผลกเข้ามาหาพวกนาง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตระหนก“ฮูหยินน้อยเป็นอย่างไรบ้างขอรับ” น้ำเสียงของชายสูงวัยสั่นเครือด้วยความร้อนใจ ครั้นเห็นใบหน้าเจ้านายน้อยเปรอะไปด้วยเลือด เขาก็ยิ่งทำอะไรไม่ถูกรถม้าคันนั้นพลิกคว่ำเสียหายเกินกว่าจะใช้งานได้ ส่วนม้าที่เทียมอยู่ก็แตกตื่นเตลิดหนีหายไปไกลแล้วเสิ่นเจียวจื่อหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนน้อยขึ้นมากดบาดแผลบนศีรษะ ดวงตายาวรีกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างสงบนิ่ง แม้สีหน้าจะซีดขาวยังดีที่เพิ่งเข้าสู่ยามซื่อ แสงแดดยังพอมี รอบด้านจึง

เสิ่นเจียวจื่อลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับในที่สุด เหลียงหลงเห็นนางตกลง สีหน้าที่ตึงเครียดอยู่ก่อนหน้าจึงคลายลงเล็กน้อย เขาหันไปสั่งการองครักษ์ให้จัดการซากรถม้า ก่อนจะพานางไปยังม้าศึกสีเข้มที่ยืนสงบอยู่ไม่ไกล“จับให้มั่น” เขากล่าวเสียงต่ำ พลางขึ้นม้านำหน้าอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะยื่นมือมาให้นางเสิ่นเจียวจื่อมองมือนั้นชั่วขณะ หัวใจเต้นแผ่วผิดจังหวะ ก่อนจะรวบรวมสติ วางมือลงบนฝ่ามือของเขาเพียงเบาๆแรงดึงนั้นสุภาพนัก มิได้แน่นเกินไป แต่มั่นคงพอจะพานางขึ้นนั่งด้านหลังได้อย่างปลอดภัยเมื่อร่างบางประคองตัวมั่นคงแล้ว เหลียงหลงจึงปล่อยมือทันที เว้นระยะห่างพอเหมาะ ราวกับตั้งใจย้ำเตือนว่าทุกการกระทำของเขามีขอบเขตม้าศึกเริ่มเคลื่อนตัวช้าๆ เสียงกีบกระทบพื้นดินเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เสิ่นเจียวจื่อก้มมองมือของตนเอง เผลอกำชายเสื้อแน่นเล็กน้อยไม่รู้เพราะเหตุใด บุรุษตรงหน้ากลับมีบางสิ่งที่ทำให้นางเชื่อมั่นว่า เขาจะไม่มีวันล่วงเกินนางได้จริงๆทั้งที่นี่เป็นเพียงการพบหน้ากันครั้งแรก ทั้งที่รูปลักษณ์และท่าทีของเขาควรทำให้นางระแวดระวังมากกว่าวางใจ ความเชื่อเช่นนั้นช่างย้อนแย้งยิ่งนัก ทว่านางกับมั่นใจ

ซื่อจื่อหนุ่มเองก็เพิ่งรู้ตัวว่าเผลอเอ่ยถ้อยคำใดออกไปสตรีเสแสร้ง ใจร้ายเช่นนาง เขาจะไปห่วงใยให้เสียเวลาได้อย่างไรกัน“ข้ามานี้..เพราะมีเรื่องจะคุยกับเจ้า” น้ำเสียงเย็นชาไร้ความอ่อนโยน ทำให้แววตาที่เพิ่งทอประกายความหวังของนางดับวูบลงในพริบตาความคิดที่ว่าเขามาเพราะเป็นห่วง หลังจากนางหายหน้าไปหลายวัน พลันสลายหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่จริง“ซื่อจื่อมีอะไรกับข้าหรือเจ้าคะ แค่ก ๆ”“เรื่องจัดงานดอกไม้ ข้าจะขอให้เจ้ามอบอำนาจให้ท่านแม่เป็นผู้ดูแล” เวิ่นเฉินอี้กล่าวเข้าเรื่องทันที ด้วยเขาอยากออกจากเรือนหลังนี้ไวๆ ไม่อยากอยู่ใกล้ผู้หญิงตรงหน้าแม้แต่อึดใจเดียวเสิ่นเจียวจื่อนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ความรู้สึกด้านในขมปร่าจนนางต้องยกยิ้มคล้ายเยาะ“ที่ซื่อจื่อดั้นด้นมาถึงเรือนแห่งนี้ ก็เพียงเพราะเรื่องผู้จัดงานเท่านั้นหรือเจ้าคะ”“ใช่” เวิ่นเฉินอี้ตอบกลับทันทีโดยไม่คิดปิดบัง น้ำเสียงเย็นชาเจือแววเย้ยหยัน“ไม่เช่นนั้นเจ้าคิดว่าข้ามาที่นี่เพราะอยู่ ๆ ก็นึกห่วงใยเจ้างั้นหรือ?”“ข้าเข้าใจแล้ว” เสิ่นเจียวจื่อเอ่ยเสียงแผ่ว ก่อนจะยิ้มอย่างสุภาพ หากแววตากลับเย็นชืด“แต่ขอโทษนะเจ้าคะ ข้าคงทำตามที่ซื่อจื่อประสงค์ไม่