جميع فصول : الفصل -الفصل 10

ฮูหยินผู้เฒ่าแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ ปล่อยให้นางคุกเข่าอยู่ชั่วครู่ จนกระทั่งเอ้อร์เสิ่นต้องเอื้อมมือสะกิดเบา ๆ นางจึงค่อยพยักหน้าอย่างเสียมิได้ ให้นางลุกขึ้น เสิ่นเจียวจื่อผินหนัาส่งยิ้มให้อาสะใภ้รองอย่างขอบคุณ ไม่นานนักเสิ่นเหมยจื่อ น้องสาวต่างมารดาก็เยื้องย่างก้าวเข้ามา อาภรณ์สีชมพูอ่อนขับผิวพรรณขาวผ่องของนางให้ยิ่งดูอ่อนหวานงดงาม ใบหน้าเรียวยาวสะอาดตา นัยน์ตากลมโตดุจผลซิ่งเหอใสกระจ่าง รับกับสันจมูกที่โด่งตรงพอเหมาะ เพียงปรากฏกายก็ให้ความรู้สึกสดใสราวกับฤดูใบไม้ผลิด้านหลังของเสิ่นเหมยจื่อ ยังมีพี่สาวน้องสาวจากบ้านรองและบ้านสามติดตามเข้ามาด้วย เสิ่นเถาจื่อ ซึ่งมาจากบ้านสามมีอายุน้อยกว่านางอยู่สี่เดือน ส่วนเสิ่นหมิงจื่อ บุตรีจากบ้านรองมีอายุน้อยกว่านางหกเดือนเสิ่นเจียวจื่อพยักหน้าให้พวกนางอย่างสุภาพเป็นมิตร ทว่าผู้ที่ส่งยิ้มสดใสตอบกลับมา มีเพียงหมิงเอ๋อเพียงผู้เดียว ส่วนเหมยจื่อกับเถาจื่อกลับแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น นางเมินเฉยราวกับพี่สาวคนละมารดาไร้ตัวตน ก่อนจะเร่งฝีเท้าเข้าไปคุกเข่าคารวะท่านย่าอย่างนอบน้อม“เหมยเอ๋อร์ หลานรักของย่า เจ้าเติบโตขึ้นมางดงามถึงเพียงนี้ เกรงว่าซื่อจื่อคงต้อง

ขณะที่เสิ่นเหมยจื่อถึงกับหน้าซีดเผือด ดวงตากลมโตคลอด้วยหยาดน้ำใสท่านพ่อลำเอียงเกินไปแล้ว!ใคร ๆ ในเมืองหลวงต่างรู้ดีว่า เวิ่นเฉินอี้ กับนางคือคู่รักกันมาเนิ่นนาน แล้วเหตุใดท่านพ่อจึงยกว่าที่คู่หมั้นของนาง ไปให้นังสายเลือดต่ำผู้นั้นได้!“เจ้า! ช่างเหลวไหลสิ้นดี!” ฮูหยินผู้เฒ่ากระแทกไม้เท้าลงกับพื้นเสียงดัง เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความโกรธเวิ่นเฉินอี้คือคู่หมายที่เหมาะสมที่สุดสำหรับจวน ทว่าบุตรชายคนโตกลับเลือกยัดเยียดสัญญาหมั้นหมายให้แก่บุตรสาวของสตรีที่ตนรัก!“ท่านแม่เจ้าค่ะ…ฮึก อย่าเพิ่งโมโหไปเลยเจ้าค่ะ”ฟู่เหยียนเหยียนซึ่งบัดนี้เลื่อนสถานะเป็นภรรยาเอก รีบประคองแม่สามีไว้ พลางกลั้นสะอื้น ทว่าเมื่อหันกลับมา สายตานั้นกลับแฝงความน้อยใจที่กดไว้เนิ่นนาน ก่อนจะตัดพ้อสามีผู้ไม่เคยมีนางอยู่ในใจ“ท่านพี่ เหตุใดท่านจึงลำเอียงถึงเพียงนี้ เหมยเอ๋อร์ก็เป็นบุตรสาวของท่านมิใช่หรือ”เสิ่นอวี้นิ่งงันไปครู่หนึ่ง ดวงตาที่ผ่านศึกผ่านเรื่องราวมานับไม่ถ้วนหลุบต่ำลง สีหน้าเรียบเฉยราวกับซ่อนความคิดทั้งหมดไว้ภายใน“ท่านอา ข้าไม่ยอม”เวิ่นเฉินอี้ก้าวออกมาในทันที ไม่สนใจสายตาของบรรดาแขกเหรื่อที่กำลังจับจ้อง เขาเพ่

“ไม่จริง…เหตุใดจึงเป็นเจียวเจียวที่ช่วยข้า”เวิ่นเฉินอี้ส่ายหน้าปฏิเสธอย่างไม่อาจยอมรับได้ เขาหันไปมองเสิ่นเหมยจื่อที่กำลังหลั่งน้ำตา สายตานางทอดมาทางเขาอย่างเจ็บปวด สีหน้าบ่งบอกชัดว่าคำพูดของท่านลุงนั้นเป็นเรื่องโกหกแน่ละ เขารู้ดี..จวนแม่ทัพใหญ่มักลำเอียง รักและปกป้องแต่บุตรีคนโต แต่การที่ขโมยความดีความชอบของบุตรสาวคนรองไปให้แก่บุตรสาวคนโตมันเกินไปหน่อยไหม?“ท่านโกหก!” เสียงนั้นหลุดออกมาด้วยอารมณ์เดือดดาล“หึ…” เสิ่นอวี้หัวเราะในลำคอแผ่วเบา สีหน้าไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย“หากเจ้าไม่เชื่อ ก็ลองถามท่านพ่อของเจ้าดู”“ท่านพ่อ…” เวิ่นเฉินอี้หันไปหาเจ้าจวนโหว น้ำเสียงสั่นไหวปนดื้อดึง“ท่านบอกข้าสิ..คนที่ช่วยชีวิตข้าในวันนั้นคือเหมยเอ๋อร์ ไม่ใช่เจียวเจียว”เจ้าจวนโหวเวิ่นนิ่งไปเพียงชั่วอึดใจ ก่อนจะถอนหายใจแผ่วเบา สีหน้าเคร่งขรึมลงอย่างที่ไม่อาจปิดบังได้“ก็เป็นดังที่ท่านอาเสิ่นของเจ้ากล่าว” ประโยคสั้น ๆ นั้นทำให้บรรยากาศในห้องโถงหยุดชะงัก“ผู้ที่ช่วยชีวิตเจ้าในวันนั้น คือเจียวเจียว”“ไม่ข้าไม่เชื่อ..”“ดังนั้นงานหมั้นก็ตามที่ว่าไว้ ต่อไปคู่หมั้นหมายของเจ้าคือเจียวเจียว”“ท่านพ่อ!!”เมื่อพิธ

“หมายความว่าอย่างไรหรือเจ้าคะท่านแม่” เสิ่นเหมยจื่อเร่งถาม “ในภพชาติก่อน เกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่” “ก็เพราะท่านพ่อของเจ้านั่นแหละ” ฟู่เหยียนเหยียนกัดฟันแน่น “เขาลอบวางแผนร่วมกับองค์ชายสาม” เพียงคิดถึงตรงนี้ หัวใจนางก็ปวดร้าว นางเคยปรามาสความรักที่เสิ่นอวี้มีต่อบุตรสาวคนโตว่ามันคงไร้ค่า แต่ชายผู้นั้นกับวางแผนทุกอย่างเพื่อบุตรสาวหมดแล้ว “ท่านพ่อเกี่ยวข้องด้วยหรือเจ้าคะ?” “ท่านพ่อเจ้าเป็นคนขององค์ชายสาม” ฟู่เหยียนเหยียนเอ่ยช้า ๆ หนักแน่น “และความจริงแล้ว…องค์ชายสามไม่เคยพิการ” ใช่..องค์ชายอิ๋งหลงหลี่แสร้งบาดเจ็บ เพื่อวางแผนจับผู้ทรยศ “หลังจากเจียวจื่อแต่งเข้าจวนได้สามปี องค์ชายสามก็กลับมาเดินได้เป็นปกติ ราวกับไม่เคยบาดเจ็บมาก่อน” “ท่านพ่อลำเอียงนัก…” เสิ่นเหมยจื่อพึมพำเสียงแผ่วอยู่ในลำคอ แม้เรื่องราวที่มารดาเล่าจะยังไม่อาจตัดสินได้ว่าเป็นจริงหรือเท็จ ทว่าความรู้สึกในใจกลับตีตราไปแล้ว..บิดาของนางไม่เคยยุติธรรม แม้แต่คู่ครองอันดี เขายังวางแผนมอบให้พี่สาวสารเลวนั่นได้ครอบครอง แน่นอน หากเป็นสถานการณ์ปกติ เสิ่นเจียวจื่อไม่มีวันได้แต่งเข้าไปเป็นพระชายาองค์รัชทายาท สิทธิ์นั้นยังควรตกเป็น

ครั้นเจียวจื่ออายุครบสิบขวบนางก็เริ่มได้รับการสอนสั่งให้เรียนรู้การจัดการบัญชีและคุมคน ครั้นอายุย่างเข้าสิบสามปี แม่นางน้อยก็สามารถรับช่วงดูแลร้านค้าที่ติดมากับสินเดิมและต่อยอดกิจการเหล่านั้นได้อย่างเชี่ยวชาญ หึ…เลือดพ่อค้ามันแรง ก็เป็นเช่นนี้เอง “เจียวเจียว” ฟู่เหยียนเหยียนเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เจ้าได้ยินคำของท่านย่าแล้วใช่หรือไม่ ต่อไปนี้กุญแจคลังของเจ้าแม่จะเป็นผู้ดูแลให้” เสิ่นเจียวจื่อลอบยิ้มเยาะในใจ มีอย่างที่ไหนสมบัติของมารดานาง ผู้อื่นกลับกล้ายื่นมือเข้ามาสอด “ท่านแม่…ข้าเกรงว่าท่านคงเข้าใจผิดกระมังคะ?” “เพ่ย! ไร้มารยาทสิ้นดี เจ้าเป็นเพียงผู้น้อย ไยจึงกล้าต่อร้อต่อเถียงกับผู้ใหญ่!” ฮูหยินผู้เฒ่าถึงกับเดือดดาล นางไม่พอใจเสิ่นเจียวจื่อตั้งแต่วันที่อีกฝ่ายแย่งสัญญาหมั้นหมายไปจากเหมยเอ๋อแล้ว “ท่านแม่กับท่านย่าคงลืมไปกระมังคะ เดิมเรือนของข้าแยกค่าใช้จ่ายจากเรือนใหญ่มาตั้งแต่แรก ดังนั้นเจียวเจียวจึงไม่กล้ารบกวนให้ท่านแม่ต้องมาช่วยจัดการหรอกค่ะ” คำกล่าวของเจียวจื่อมิได้เกินจริง ฮูหยินผู้เฒ่ารู้แก่ใจว่าเรื่องสินเดิมของฮั่วหมู่หลี่ นางไม่มีสิทธิ์ยุ่งเกี่ยว เพียงแต่ไม่ค