Lahat ng Kabanata ng เป็นนางร้ายสวมรอยที่ท่านไม่รัก: Kabanata 51 - Kabanata 60

ข่าวลือย่ำแย่เรื่องการแย่งคู่หมายของน้องสาวที่เคยแพร่สะพัดก่อนหน้านี้ พลันเลือนหายไปจากหน้าสังคมเมืองหลวงในเวลาไม่นานอีกทั้งจากเส้นสายเวิ่นเฟยหยูเองก็ถือว่าโชคดี ได้รับตำแหน่งเป็นผู้ช่วยช่างสือหลางแห่งกรมโยธา หากถึงคราวเปิดสอบจวี่เหริน เขาสามารถสอบผ่านได้ เส้นทางในราชการย่อมสดใสยิ่งกว่าเดิมเสิ่นเจียวจื่อยังได้สรรหาอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญมาสอนพิเศษเพิ่มเติมให้แก่น้องชายสามี เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการสอบที่จะถึงนี้โดยเฉพาะขณะเดียวกันแม่สื่อจากหลายตระกูลต่างพากันวิ่งเต้นเข้ามา ทาบทามเรื่องการจับคู่ให้เวิ่นชางหนูไม่ขาดสาย จนฮูหยินผู้เฒ่าเวิ่นถึงกับยิ้มอารมณ์ดี ความกังวลในใจก่อนหน้าคล้ายถูกพัดพาไปกับสายลมหลานสะใภ้คนดียังกล่าวกับนางว่า การจัดงานในคราวต่อๆ ไป ท่านย่าไม่จำเป็นต้องออกเงินอีกต่อไป เพราะนางจะเป็นผู้รับภาระค่าใช้จ่ายทั้งหมดเอง คำพูดนั้นยิ่งสร้างความพึงพอใจให้ฮูหยินผู้เฒ่าเวิ่นจนล้นอกนับแต่นั้นฮูหยินผู้เฒ่าจึงคอยกำชับลูกสะใภ้อยู่หลายครา ให้ปฏิบัติกับเจียวเจียวอย่างดี และให้หลานชายคนโตใส่ใจภรรยาเอกของตนด้วยแน่นอน เวิ่นเฉินอี้ก็ยังคงเป็นเวิ่นเฉินอี้ ยิ่งท่านย่าบอกให้ดีกับนาง เข

เสิ่นฮูหยินหัวเราะหึเบาๆ ก่อนเอนกายกล่าวอย่างสุขุม“เจ้ายังมองไม่ไกลพอ โรงเตี้ยมหยุนซูแห่งนั้นตั้งอยู่หัวมุมถนนการค้า ในชาติที่แล้วเสิ่นเจียวจื่อซื้อไว้ก่อนที่จะมีการสร้างท่าเรือและศาลาว่าการ เจ้ารู้หรือไม่ในทุกๆ วัน ขุนนางล้วนผ่านเข้าออก ข่าวสารไหลเวียนไม่ขาดสาย หากบริหารดีย่อมทั้งทำเงิน ทั้งทำเส้นสาย ในชาติที่แล้วเป็นของนังสารเลวนั่น ส่วนในชาตินี้เป็นของเจ้าแล้ว” นางหยุดเล็กน้อย ก่อนลดเสียงลงต่ำจนแทบเป็นกระซิบ“จำไว้…สตรีจะยืนหยัดในวังหลังได้ มิใช่อาศัยเพียงความโปรดปรานจากบุรุษ หากต้องมีอำนาจและทุนหนุนหลัง เมื่อใดที่ความโปรดปรานเสื่อมถอย อย่างน้อยเจ้าจะยังมีสิ่งค้ำจุนตนเอง” ก่อนที่ดวงตาของนางฉายแววเสียดายวูบหนึ่ง“แม่ยังคับแค้นไม่หาย เงินก้อนโตที่ต้องจ่ายให้เสิ่นเจียวจื่อ…เดิมควรเป็นสินเดิมของเจ้า”เพียงได้ยินชื่อนั้น เสิ่นเหมยจื่อก็กัดฟันแน่น เล็บจิกลงบนพนักเก้าอี้โดยไม่รู้ตัว หากไม่ใช่เพราะค่าปิดปากในครานั้น นางคงมีเงินมาจ่ายซื้อเส้นสายในจวนองค์ชายได้แล้วนังจิ้งจอกเจ้าเล่ห์…นังหน้าเงินคอยดู..รอให้นางก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสูงสุดเมื่อใด เมื่อนั้นจะทำให้อีกฝ่ายไร้ที่ยืนในเมืองหลวง ต่อใ

เหมยเอ๋อร์ที่นางเคยเห็นว่าอ่อนโยนเรียบร้อย แท้จริงกลับเป็นเพียงสตรีฟุ้งเฟ้อ เอาแต่หึงหวงหลานชายคนโตอย่างไร้เหตุผล วันแล้ววันเล่าคอยสร้างเรื่องจากความระแวง แม้ไร้ต้นสายปลายเหตุก็ยังฝืนหาข้ออ้างเหตุการณ์ร้ายแรงที่สุดเกิดขึ้นเมื่อเสิ่นเหมยจื่อแสร้งล้มป่วย ร่ำไห้ไม่ยอมให้เวิ่นเฉินอี้ออกจากจวน เขาจึงลาราชการเพื่อเฝ้าอยู่ข้างกาย ทว่าโชคร้ายยิ่งนักวันนั้นเองเกิดเรื่องใหญ่ที่กรม หากเวิ่นเฉินอี้กลับเอาแต่อยู่กับภรรยา สุดท้ายปัญหาลุกลามถึงเบื้องบน พระพักตร์องค์ฮ่องเต้ยามนั้นขุ่นมัว และทรงกริ้วมากจากวันนั้นเป็นต้นมาหนทางในราชสำนักของเวิ่นเฉินอี้ก็มิได้ก้าวหน้าอีกต่อไป โอกาสที่ควรเป็นของเขาถูกผู้อื่นช่วงชิงไปทีละขั้นตรงกันข้ามเสิ่นเจียวจื่อในเส้นทางนั้นกลับมิได้เป็นเพียงสตรีเงียบงัน นางค่อย ๆ สนับสนุนองค์ชายสามอย่างลับ ๆ ทั้งด้านทรัพย์สิน เครือข่าย และข่าวสาร จนในที่สุดองค์ชายสามสามารถกลับมาผงาดขึ้นครองบัลลังก์ได้อีกครั้งเมื่อฮูหยินผู้เฒ่าตื่นจากฝัน หัวใจนางยังเต้นแรงไม่หยุด ไม้ใกล้ฝั่งจะตายวันตายพุ่งอย่างนางยังคงน้ำตาตกนึกห่วงลูกหลานจับใจ ทว่าเหมือนสวรรค์จะให้โอกาส เมื่อบุตรชายคนโตพาหลานสะใภ

แน่ละ เสิ่นเจียวจื่อหาได้ใส่ใจสายตาของผู้ใด ใครจะคิดอย่างไรก็สุดแล้วแต่ เพราะท้ายที่สุด นางก็ยังคงเป็นภรรยาเอกของเวิ่นเฉินอี้อยู่ดีแม้ลึกลงไปในหัวใจจะมีความเสียใจซ่อนอยู่ไม่น้อย ไม่ว่านางจะทุ่มเทเพียงใด ดูแลจวนอย่างไร หรืออ่อนโยนกับเขาเท่าไร เวิ่นเฉินอี้ก็หาได้เหลียวแลไม่ ยามว่างดวงตาคู่นั้นมักทอดมองไปยังที่ไกลแสนไกล ราวกับมีใครบางคนอยู่ในห้วงความคิด และใครที่ว่าคงไม่พ้นน้องรองเสิ่นเจียวจื่อเคยมองตามสายตานั้น ด้วยหัวใจที่เจ็บปวดทว่านานวันเข้าความเจ็บกลับค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความชาชินเขาไม่รักนาง ต่อให้ทำอย่างไรก็ไม่รัก และในความเงียบงันของคืนวันหนึ่ง ความคิดเรื่องหย่าก็เริ่มหยั่งรากลงในใจนางโดยไม่รู้ตัว“ฮูหยินน้อยเจ้าคะ ถึงแล้วเจ้าค่ะ” ฝู่เถาเอ่ยเรียกเบา ๆ เมื่อรถม้าหยุดลงเสิ่นเจียวจื่อสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนรวบรวมสติ ฝืนยิ้มบาง ๆ ให้สาวใช้ ร่างบอบบางในชุดกระโปรงสีเขียวปักลายละเอียดบรรจงขยับลงจากรถม้าอย่างคล่องแคล่ว ท่วงท่าสงบนิ่ง เรียบร้อยดังเดิมเบื้องหน้าโรงเตี้ยมจวนจื่อ ซึ่งใช้ชื่อเดียวกับถนนสายนี้ บัดนี้ขยับขยายโอ่อ่าจนมีสามชั้นเต็มตา ตัวเรือนต่อปีกออกสองด้าน หลังคากระเบื้องส

เสิ่นเจียวจื่อเห็นดังนั้นถึงกับหน้าซีด รีบวิ่งกุลีกุจอคว้ามือของเขาขึ้นมาดู ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าลายปักมาทำความสะอาด“พี่เหลียงหลง เจ็บมากหรือไม่เจ้าคะ” นางถามอย่างเป็นห่วงเป็นใย น้ำเสียงสั่นเล็กน้อยราวกับเป็นผู้ที่เจ็บเสียเอง บุรุษหนุ่มในชุดดำทอดสายตาลงมองมือขาวนั้นบนหลังมือของนางมีรอยแผลเป็นเล็ก ๆ คล้ายกลีบดอกไม้จาง ๆ ฝังแน่นอยู่บนผิวเนียน รอยนั้นมิได้เด่นชัด หากแต่กลับแทงตาเขายิ่งกว่าสิ่งใดคุ้นชิน…คุ้นชินจนหัวใจสะท้านหัวคิ้วเข้มขมวดแน่น ดวงใจสับสนวุ่นวายราวถูกฉีกออกเป็นสองส่วนคล้ายกับว่าคนที่ควรยืนอยู่ข้างกายเขาควรเป็นนาง หาใช่เสิ่นเหมยจื่อ“พี่ขอโทษ…” อดีตองค์รัชทายาทเผลอพูดออกไปโดยไม่รู้ตัว เสียงต่ำแผ่วเจือความไม่มั่นใจหลายส่วนเสิ่นเจียวจื่อชะงัก เงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาใสเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ“พี่เหลียงหลงขอโทษเรื่องใดหรือเจ้าคะ”เขานิ่งงันขอโทษเรื่องใดกันเล่า?แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องขอโทษนาง หากที่รู้เหมือนเขากำลังทำอะไรบางอย่างที่พลาดไป“ขอโทษที่ทำให้เจ้าตกใจ” เหลียงหลงเอ่ยเสียงต่ำ พลางลอบกำมือน้อยไว้แน่น กลัวว่านางจะเลือนหายไปดวงตาคมหลุบมองรอยแผลเป็นรูปดอกไ