All Chapters of เป็นนางร้ายสวมรอยที่ท่านไม่รัก: Chapter 61 - Chapter 70

ประโยคคำถามของสตรีเบื้องหน้า ทำให้องค์ชายสามถึงกับหน้าซีดเพียงชั่ววูบภาพตรงหน้ากลับพร่าเลือน ซ้อนทับด้วยใบหน้าเดียวกันในความทรงจำ เสิ่นเจียวจื่อยังคงสวมใส่ชุดสีเขียวอ่อนและกำลังยิ้มหวาน หากดวงตานางที่จ้องมองมากลับแน่วแน่จริงจังจนเขารู้สึกเย็นวาบไปทั้งสันหลัง นางขยับปากเอ่ยเสียงใส‘ท่านพี่เหลียงหลง ท่านต้องสัญญากับเจียวเจียวนะเจ้าค่ะ หากวันหนึ่งท่านขึ้นครองราชย์ ท่านต้องมีเจียวเจียวเพียงคนเดียว’ รอยยิ้มในตอนนั้นอ่อนหวานนัก...หวานจนใจเขาแทบละลาย ความรู้สึกเช่นนั้นเขายังจำได้‘แน่นอน พี่สัญญา…’เขาจำได้ว่าตอบนางไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่นมั่นคง‘ตราบจนชีวิตจะหาไม่พี่จะมีเจียวเจียวเพียงผู้เดียว และหากชาติหน้ามีอยู่จริง… ภรรยาของพี่ก็จะมีเพียงแค่เจ้า..พี่สัญญา..แล้วเจ้าเล่าเจียวเจียว..เจ้าจะมีแค่พี่เพียงคนเดียวหรือไม่’‘แน่นอนสิเจ้าค่ะ เจียวเจียวจะไปมีคนอื่นได้อย่างไรล่ะเจ้าค่ะ เจียวเจียวขอสัญญาว่า..ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหนจะรักท่านพี่เหลียงหลงเพียงคนเดียว’คำพูดเหล่านั้น..บัดนี้กลับดังก้องในหู ราวคำสาบานที่ย้อนคืนมาทวงถามองค์ชายสามเผลอกำมือแน่น ปลายนิ้วเย็นเฉียบ ก่อนจะเผลอหลุดปากพูดจากจิตใต้

เสิ่นเจียวจื่อหยุดฝีเท้าลงหน้าแผงขายเครื่องประดับเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ริมทาง นางส่งยิ้มอ่อนหวานให้แม่ค้า ก่อนจะก้มลงพิจารณาของบนผืนผ้ากำมะหยี่อย่างสนใจปิ่นปักผมหยกสีอ่อนวางเคียงข้างปิ่นเงินสลักลายบุปผา กำไลถักเชือกประดับลูกปัดแก้วสะท้อนแสงอาทิตย์ระยิบระยับ ต่างหูไข่มุกเม็ดเล็กเรียงรายอย่างประณีต แม้จะมิใช่ของล้ำค่าเทียบชั้นจวนใหญ่ แต่ก็มีเสน่ห์เรียบง่ายที่ชวนมองจริงอยู่นางมีร้านค้าเป็นของตนเอง มีเครื่องประดับงดงามให้เลือกสรรมากมาย ทั้งงานช่างชั้นเลิศและอัญมณีหายาก หากที่นางชมชอบคืองานฝีมือของช่าง บางครานางจึงชอบที่จะแวะตามแผงร้านค้าตามตลาด หากโชคดีอาจจะได้เจอช่างฝีมือยอดเยี่ยม ซึ่งบางครั้งนางก็ช่วยอุปถัมภ์เลี้ยงดู และจ้างผลิตเป็นงานเฉพาะอีกทีเวิ่นเฉินอี้ยืนรอนางเลือกเครื่องประดับอยู่ครู่หนึ่ง ท่ามกลางเสียงผู้คนอื้ออึงและกลิ่นอาหารจากร้านใกล้เคียง อยู่ ๆ สายตาที่เดิมทอดมองแผ่นหลังบางในชุดเขียว พลันเหลือบไปอีกทิศโดยไม่ตั้งใจ และสะดุดเข้ากับร่างหนึ่งบนสะพานหินโค้งที่ทอดผ่านผืนน้ำสตรีในชุดสีชมพูอ่อนกำลังย่างก้าวช้า ๆ ข้ามสะพาน ชายกระโปรงพลิ้วไหวตามแรงลม เรือนผมดำขลับเกล้ามวยประดับปิ่นทอง

หากมีสิ่งหนึ่งที่เสิ่นเหมยจื่อคาดไม่ถึงก็คือบุรุษผู้เป็นสามีของนางกำลังนั่งอยู่บนโรงเตี้ยมไม่ไกลจากจุดนั้นม่านถูกเปิดแง้มเพียงเล็กน้อย เพียงพอให้ดวงตาคมเข้มทอดมองเหตุการณ์ทุกอย่างอย่างไม่พลาดสายตาการลักลอบพบกันของอดีตคนรัก ท่าทางออดอ้อน น้ำตาที่ไหลริน รวมถึงถ้อยคำโกหกที่แต่งเติมอย่างแนบเนียน ล้วนตกอยู่ในสายตาและโสตประสาทของเขาชัดแจ้งองค์ชายสามเป็นผู้ฝึกยุทธ เสียงสะอื้นเบาเพียงใด เขายังแยกแยะได้ นับประสาอะไรกับคำกล่าวโทษที่เอ่ยชัดถ้อยชัดคำ โดยเฉพาะประโยคที่นางกล่าวหาว่า พระตำหนักองค์ชายสามรังแกนางมุมปากขององค์ชายอิ๋งหลงหลี่กระตุกขึ้นเล็กน้อยมันมิใช่เพียงคำโกหก แต่มันคือการตบหน้าศักดิ์ศรีของเขาต่อหน้าบุรุษอื่น ร้านค้า เงินทอง และทรัพย์สินในนามพระตำหนักองค์ชายสาม แม้มิได้ให้นางดูแลโดยตรง แต่สิ่งของล้ำค่า เสื้อผ้า เครื่องประดับ บ่าวไพร่รับใช้ล้วนถูกจัดส่งไปบำรุงบำเรอตำหนักพระชายามิใช่น้อยแม้เขาจะมิได้ชมชอบนิสัยของนางนัก แต่ในฐานะพระชายา และในฐานะบุตรีของท่านแม่ทัพเสิ่น ผู้เคยสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับเขาในสนามรบมาหลายปีเขาย่อมให้เกียรตินางอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง และเขามั่นใจยิ่งว่าผู้ใดใ

เสิ่นเจียวจื่อหันมามองเขาด้วยสีหน้ารำคาญเล็กน้อย นั่นยิ่งพาให้เวิ่นเฉินอี้หงุดหงิดเป็นทวีสีหน้าอันใดของนาง?“ข้ารู้ความจริงหมดแล้ว” น้ำเสียงของซื่อจื่อสกุลเวิ่นเย็นเยียบราวคมมีดเสิ่นเจียวจื่อเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะย้อนถามกลับด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง“ความจริง? ความจริงเรื่องอันใดกันเจ้าคะ?”ชายหนุ่มแค่นเสียงเหอะในลำคอ สายตาที่ทอดมองนางเต็มไปด้วยความดูแคลน“เรื่องการแต่งงานของเหมยเอ๋อร์”เขาหยุดชั่วครู่ คล้ายพยายามสะกดกลั้นโทสะที่กำลังปะทุอยู่ในอก ก่อนจะกัดฟันเอ่ยต่อทีละคำ“เจ้ามันเป็นหญิงบ้า”คำด่านั้นรุนแรงเสียจนบ่าวไพร่ที่นั่งอยู่ไม่ไกลจากหน้าต่างรถม้าถึงกับหน้าซีดเสิ่นเจียวจื่อชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนแววตาจะเย็นลงทันที ความอดกลั้นที่นางพยายามรักษาไว้พลันสั่นคลอน“ท่านกล่าวอันใด?” นางเอ่ยช้า ๆ เสียงราบเรียบแต่แฝงแรงกดดัน“การแต่งงานของเสิ่นเหมยจื่อเกี่ยวข้องอันใดกับข้า?” นางยื่นหน้าเข้าหาเขา รอยยิ้มบางที่เคยประดับริมฝีปากเลือนหายไปสิ้น“หรือท่านจะบอกว่าข้ามีอำนาจถึงขั้นชี้เป็นชี้ตายเรื่องคู่ครองของนางได้?”สายตาของทั้งสองประสานกันกลางรถม้า บรรยากาศอึมครึมราวกับลมหอบพายุใกล้เข้ามา

เสิ่นเจียวจื่อเงียบไปครู่หนึ่ง แววตาลุ่มลึกดั่งม่านหมึกเสียดาย… ถึงปากจะกล่าวได้อย่างเด็ดเดี่ยว ทว่าบัดนี้นางยังไร้หนทางหย่าอย่างแท้จริงแม่นมจี้เห็นสีหน้าของคุณหนูใหญ่ก็เข้าใจเข้าความรู้สึก ก่อนจะได้นึกได้ว่ามีคนนำของขวัญมาให้ “ฮูหยินน้อยเจ้าคะ ตอนที่ท่านไม่อยู่มีผู้นำของขวัญมามอบให้ด้วยเจ้าค่ะ”เสิ่นเจียวจื่อเงยหน้าขึ้นมองอย่างแปลกใจ หรือจะเป็นบิดา?ด้วยของขวัญวันเกิดทุกปี นอกจากเวิ่นเฉินอี้จะมอบปิ่นตามธรรมเนียมแล้ว ยังมีอีกผู้หนึ่งที่ไม่เคยขาด ก็คือบิดาของนาง ผู้มักสรรหาของแปลกจากแดนเหนือมาให้อย่างรักใคร่เอ็นดูเดิมทีปีนี้เสิ่นเจียวจื่อคิดว่าท่านพ่อคงหลงลืมนางไปแล้ว ใจจึงไม่ได้คาดหวัง หากครั้นได้ยินแม่นมจี้เอ่ยถึงของขวัญ หัวใจที่เหือดแห้งก็พลันเหมือนได้หยาดน้ำหล่อเลี้ยง“ท่านพ่อให้คนนำของขวัญมาให้ข้าหรือ?” นางถามเสียงแผ่ว แววตาฉายประกายความหวังที่ตนเองยังไม่ทันรู้ตัว“เปล่าเจ้าค่ะ”เพียงสองคำสั้น ๆ ก็ทำให้สีหน้าของเสิ่นเจียวจื่อหม่นลงอีกครา รอยยิ้มจางหายไปจากมุมปาก นางนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังเก็บซ่อนความผิดหวังไว้ใต้ท่าทีสงบเยือกเย็น ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ“เช่นนั้น…ก็นำข