จ้าวดวงใจไรเดน의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

ร่างเล็กค่อยๆ กระเสือกกระสนไปข้างหน้า พร้อมกับหอบหายใจเข้าอย่างหนักหน่วง เพราะความเหน็ดเหนื่อย แต่เท้าทั้งสองข้างก็ยังพยายามออกเดินไปช้าๆ กระทั่งหูทั้งสองข้างได้ยินเสียงลมหายใจหนักๆ ยาวๆ ทว่าหนักแน่นดังฝ่าความเงียบอยู่ด้านหลังไม่รู้ว่าทำไมรสสุคนธ์จึงไม่กล้าหันหลังกลับไป อาจเพราะเธอรับรู้ถึงสัญญาณอันตรายบางอย่าง หรือเพราะเธอได้กลิ่นสาบสางโชยออกมาจากเจ้าสิ่งที่อยู่ด้านหลังก็สุดรู้หญิงสาวพยายามปรับลมหายใจให้ช้าลง กระทั่งร่างอรชรค่อยๆ หมุนตัวช้าๆ แต่ดูเหมือนเจ้าสิ่งที่อยู่ด้านหลังไม่ได้หยุดอยู่กับที่ดังที่เธอคิด เพราะทันทีที่หญิงสาวหมุนตัวไปได้เพียงนิด เงาของเสือโคร่งตัวใหญ่ก็ปรากฏขึ้นในคลองสายตา มันเดินอ้อมเข้ามาเผชิญหน้ากับเธอ ราวกับกำลังหยั่งเชิงเหยื่ออันโอชะภาพตรงหน้าที่ดูคุ้นเคยอย่างประหลาด เนื่องจากเธอเคยฝันแบบนี้ซ้ำๆ เพียงแต่ในความฝันนั้นจะต่างกันเล็กน้อยเสือตัวที่อยู่ตรงหน้าคือเสือโคร่งลายพาดกลอนที่ดูหิวโซ ไม่ใช่เสือขาวตัวใหญ่ที่ดูสง่างาม และดวงตาของเจ้าเสือโคร่งก็เป็นสีอำพันแวววาว ไม่ใช่สีเขียวล้ำลึกราวกับห้วงแห่งมหรรณพ‘ฉันกำลังจะตาย’รสสุคนธ์บอกตัวเองแบบนั้น แต่เท้าทั้งสองข

“ฮายาบุสะ”รสสุคนธ์กระซิบกับตัวเองเสียงเบา แต่กระนั้นคนที่กำลังพันธนาการเธอเอาไว้ก็ยังได้ยิน ดวงตาคมดุสีเขียวหรี่ลงและเพิ่มความกระด้างแรงรัดรอบเอวที่เพิ่มขึ้นทำให้หญิงสาวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ แต่กระนั้นคนตัวใหญ่กว่าก็ไม่แยแส เขาสบตากับหญิงสาวนิ่ง ในขณะที่สั่งการด้วยน้ำเสียงราวกับกำลังโกรธจัด“เอาตัวไปให้มาริที่หมู่บ้าน เฝ้าเอาไว้อย่าให้หนีไปได้!”“คนที่หลงไปเล่าขอรับนายท่าน”“ต้อนออกไปจากป่าให้หมด”“นายท่าน แล้วโอโตกะ”“ฉันจะจัดการเอง ไปได้แล้ว” เสียงเฉียบขาดเอ่ยขึ้น ก่อนจะออกเดินไป โดยไม่หันหลังกลับไปมองหญิงสาวที่ถูกชายชุดดำอีกคนพาเดินแยกออกไปอีกทางตอนนั้นเองรสสุคนธ์รู้สึกว่าตัวเองทานทนต่อไปไม่ไหวแล้ว เรื่องราวที่เธอเพิ่งจะเผชิญช่างหนักหนาเหลือเกิน สติรับรู้และเรี่ยวแรงของเธอมลายหายไป หลงเหลือเพียงความดำมืดที่คืบคลานเข้าหา“นายท่าน!!” ฮาโระอุทานเพราะหญิงสาวที่เขากำลังจะใช้เชือกมัดมือหมดสติลงฮายาบุสะที่ตั้งท่าจะผละไปหันหลังกลับมาทันที เขาอุ้มร่างอรชรขึ้น ก่อนหันไปสั่งการให้คนของตนนำม้าของเขามาอย่างเร่งด่วนอ้อมแขนแข็งแรงส่งตัวหญิงสาวให้ฮาโระอีกครั้ง ในตอนที่อีกฝ่ายขึ้นม้าเรียบร้อยแล

รสสุคนธ์เลิกคิ้วมองชายหนุ่มหล่อเหลาทว่าเย็นชาตรงหน้านิ่ง เธอเดาไม่ถูกว่าเขามีอารมณ์เช่นไรในตอนนี้ และเขาต้องการอะไรจากเธอ จึงจับเธอมาแล้วปฏิบัติกับเธอประหนึ่งแขกผู้มาเยือนฮายาบุสะเองก็จ้องมองหญิงสาวด้วยใบหน้าเรียบเฉย เขายังไม่แน่ใจในสถานะของหญิงสาว แต่ก็สงสัยเหลือเกินว่าเธออาจเป็นสตรีที่คำทำนายบอกไว้ว่าสักวันหนึ่งจะมาสตรีที่พยัคฆ์ขาวเลือกเอาไว้ให้เขาสตรีที่จะมาเป็นนายหญิงของฮายาบุสะคำทำนายนี้เขาได้ยินมาจากพ่อและแม่ของเขา ซึ่งอยู่ในพิธีทำนายชะตาในขณะที่เขาอายุได้เพียงสิบขวบ“เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับคุณคามิยะ เขามาที่นี่หรือ แล้วคนอื่นล่ะ เพื่อนๆ นักสำรวจของฉัน คุณโอโกตะกับคนของเขา”รสสุคนธ์เอ่ยถามอย่างร้อนใจ เพราะดูจากสภาพกระโจมที่ถูกโจมตีเมื่อคืนที่คนของโอโกตะซึ่งมีอาวุธครบมือ ยังไม่อาจเอาชนะไรเดนเหล่านี้ได้ อีกทั้งตัวเธอที่ถูกจับมาเช่นนี้ ก็เป็นการย้ำชัดถึงผลการปะทะว่าใครคือผู้กำชัยชนะ“เป็นห่วงพวกเขาหรือ”น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเยาะหยันของฮายาบุสะ ทำให้หญิงสาวรู้สึกหงุดหงิด แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่โง่ที่จะแสดงออกมา เพราะสถานการณ์เป็นเชลยของตัวเองในยามนี้ท่าทีของเธอทำให้ฮายาบุสะ

“คุณป้าคะ” เธอเรียกหญิงวัยกลางคนด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ซึ่งอีกฝ่ายก็ชะงักและหมุนตัวกลับมา แต่กระนั้นสายตาของซึชิวาระก็ไม่ได้เงยขึ้นมามองรสสุคนธ์เลยแม้แต่น้อย นั่นก็ยิ่งทำให้หญิงสาวรู้สึกแย่ไปกว่าเดิม“ฉันรู้ว่าฉันไม่มีสิทธิ์พูดถึงเรื่องนี้ รู้ดีว่าตัวเองทำให้คุณเกลียดชัง แต่ฉันเลือกไม่ได้ที่จะไม่ให้เรื่องนี้เกิดขึ้น ฉันเสียใจจริงๆ ค่ะ ถึงแม้ว่าฉันยังไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นเพราะอะไร และมันเกิดขึ้นได้ยังไง แต่ฉันอยากบอกคุณว่าฉันเสียใจ เสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับเขา ...ลูกชายของคุณ”รสสุคนธ์พยายามส่งผ่านความจริงใจของเธอไปกับน้ำเสียง ทั้งนี้ก็เพื่อให้คนฟังได้รับรู้ว่าเธอหมายความตามที่เธอพูดและนั่นก็ดูเหมือนจะได้ผล เพราะทันทีที่ได้ยินซึชิวาระก็เงยหน้าพรวดขึ้นมามองหญิงสาวเป็นครั้งแรก ดวงตาที่เบิกกว้างคลอคลองไปด้วยน้ำตาของผู้สูญเสียซึชิวาระร่างสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม ความโศกเศร้าที่เพียรเก็บกักเอาไว้พังทลายลงแทบไม่มีชิ้นดีมิโมรุลูกชายคนเดียวของนาง เขาเพิ่งจะอายุสิบเก้า ยังเด็กเหลือเกินที่ต้องมาจากไปเช่นนี้ ทั้งที่หลายปีก่อนหน้านางเพิ่งจะสูญเสียสามีไป เพราะการล่วงล้ำเข้ามาของพวกโอโกตะ ครั้

“สีแดงค่ะ” แม้จะตอบไปตามตรง แต่ความรู้สึกหนักอึ้งในใจก็ไม่เลือนหายไป“แล้วผมเล่ามีสชนานุสรณ์” โยโกยามะเอ่ยถามหญิงสาวด้วยน้ำเสียงคล้ายคนอารมณ์ดี แต่รสสุคนธ์กลับไม่มีอารมณ์ร่วมไปกับเขา เธอสบตากับฮายาบุสะก่อนจะขมวดคิ้วแล้วตอบออกไปตามตรง“สีน้ำเงินค่ะ”“คุณเอาแต่มองไปด้านนั้น รู้จักเขาหรือ” โนบุโยชิเอ่ยถามซึ่งนั่นทำให้หญิงสาวขมวดคิ้ว เพราะไม่เข้าใจว่าพวกเขาเล่นอะไรกัน“ก็เขาดวงตาสีเขียว...ฮายาบุสะไม่ใช่เหรอคะ หรือว่ามีคนอื่นอีกที่ดวงตาสีเขียว” เธอเสียงสูงเล็กน้อยด้วยความงงงัน ซึ่งคำตอบของเธอก็ทำให้โนบุยาชิกระแอมออกมาก่อนจะเอ่ยถามอีกคำถาม“จริงหรือไม่ที่คุณฝันเห็นพยัคฆ์ขาว”“ตัวเป็นๆ ก็เห็นมาแล้วค่ะ โดนเตะมาทีหนึ่งด้วย ถ้าจะมีใครกรุณา ช่วยอธิบายทีได้ไหมคะว่าฉันมาทำอะไรตรงนี้ และทำไมฉันต้องมาตอบคำถามที่พวกคุณก็คงรู้ดีอยู่แล้วว่าใครดวงตาสีอะไร”รสสุคนธ์บอกออกมาด้วยน้ำเสียงคล้ายกำลังจะหมดความอดทน ซึ่งหลังจากจบประโยคเธอก็พลันพบว่าห้องประชุมเงียบลงไปถนัดตาเธอรู้ว่าตัวเองเสียมารยาท แต่เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นระเบิดเวลาที่กำลังนับถอยหลัง เธอยังไม่เข้าใจสถานการณ์ของตัวเองเลยแม้แต่น้อยไรเดนเหล่า