All Chapters of จ้าวดวงใจไรเดน: Chapter 31 - Chapter 40

รสสุคนธ์ถึงกับต้องพยายามท่องเอาไว้ว่าเมื่อก่อนเธอเคยคิดว่าไรเดนเหล่านี้โหดร้ายเพียงใด และพยายามทบทวนว่าเคยได้ยินความป่าเถื่อนของพวกเขามายังไงบ้างทว่า...ยิ่งอยู่ที่หมู่บ้านไรเดนนานเข้า ทำไมเธอถึงยิ่งนึกไม่ออก“คือ...” รสสุคนธ์พยายามหาจังหวะเพื่อชวนเขาคุย แต่ดูเหมือนฮายาบุสะจะเดาออกว่าเธอมีเรื่องจะคุยกับเขา เขายิ้มอย่างอ่อนโยนอีกครั้ง“กินก่อน หลังจากนี้ผมจะพาคุณไปนั่งเล่นที่ห้องนั่งเล่น ที่นั่นผมชอบมากเพราะผมสามารถมองเห็นความเป็นไปในหมู่บ้านจนทั่ว แล้วเราค่อยคุยกันตอนนั้นก็ได้”“เอ่อ...ก็ได้ค่ะ” หญิงสาวพยักหน้ารับเร็วๆ เพราะเธอเองก็แอบโล่งใจที่อย่างน้อยก็มีเวลาเรียบเรียงคำพูดเมื่อคิดได้เช่นนั้นก็หยิบตะเกียบขึ้นมา มองดูกับข้าวเรียบง่ายบนโต๊ะ เธอก็ยิ้มออกมาปลาย่าง มิโสะ และเต้าหู้อ่อนกับผักที่ปลูกเอง กับข้าวจะแบ่งเป็นสำรับของแต่ละคน รสชาติหรือก็สดอร่อย เธอรับรู้ได้ถึงอาหารที่ปลอดสารพิษใดๆ โดยอัตโนมัติเมื่อคีบเข้าปากนี่เป็นข้อดีของคนที่นี่ อาหารการกินส่วนใหญ่ของผู้คนในหมู่บ้าน จะเป็นสิ่งที่มีอยู่ตามธรรมชาติทั้งสิ้นเมื่อได้มีโอกาสได้นั่งที่ห้องนั่งเล่น ซึ่งรสสุคนธ์จำได้ว่ามันคือห้องที

หลังเที่ยงคืนแล้วเท่าที่รสสุคนธ์คาดเดา เนื่องจากที่นี่ไม่มีนาฬิกา หญิงสาวไม่อาจข่มตาหลับลงได้ จึงได้แต่พลิกร่างไปมาบนฟูกนอน เสียงรอบด้านอันเงียบสนิทนั้น ไม่ได้ทำให้หญิงสาวรู้สึกวังเวง เนื่องจากมั่นใจว่าไรเดนทุกผู้ก็คงไม่ต่างจากเธอนัก ดีไม่ดีพวกเขาอาจกำลังออกมานั่งรวมตัวกัน เพื่อรอคอยการกลับมาของนักรบที่ออกไปตั้งแต่ตอนก่อนเที่ยงเมื่อตอนเย็นรสสุคนธ์เห็นนักรบไรเดนหนุ่มหลายคน ยืนล้อมรอบเรือนฮายาบุสะเพื่อรักษาความปลอดภัย มาซามุระบอกว่าพวกเขาจะไม่ขึ้นมาบนเรือนเด็ดขาดให้เธอวางใจได้เธอเห็นคนเหล่านั้นนั่งหันหลังให้ตัวเรือนโดยสิ้นเชิง ในท่าทางเตรียมพร้อม ราวกับเกรงว่าจะมีภัยใดๆ กล้ำกรายมาสู่คนในเรือนเมื่อถึงเวลาเย็นย่ำเธอเห็นมาซามุระเอาอาหารและน้ำไปแจกจ่ายให้พวกเขา ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเต็มเปี่ยม ซึ่งพวกเขาก็รับไปแล้วนั่งกินกันตรงนั้นสายตาก็มองไปรอบๆ โดยไม่ปล่อยให้อะไรคลายสายตาแม้แต่น้อยพวกเขาตระหนักในหน้าที่และทำมันให้ดีที่สุด โดยไม่จำเป็นต้องให้ใครเฝ้าจับตามอง ไรเดนเหล่านี้ช่างน่าทึ่งจริงๆเสียงแห่งความยินดีด้านนอก ทำให้รสสุคนธ์ดีดตัวขึ้นทันที หญิงสาวลุกจากฟูกนอนแล้วเปิดประตูออกไป จึงทันได้เ

รสสุคนธ์ออกมายืนเคียงข้างผู้หญิงของไรเดน เพื่อส่งนักรบไรเดนของตนออกรบ หลายวันมานี้สถานการณ์ของหมู่บ้านค่อนข้างตึงเครียด เนื่องจากความเคลื่อนไหวของมิยาโมโต้เริ่มมีบางอย่างผิดปกติพวกเขาเริ่มส่งคนเข้ามาเพิ่มจากสิบเป็นยี่สิบ จากยี่สิบกลายเป็นร้อย เห็นชัดว่าเรื่องครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กฮายาบุสะยังคงปฏิบัติต่อรสสุคนธ์อย่างเสมอต้นเสมอปลาย เขาไม่บังคับฝืนใจเธอทั้งที่เขาทำได้ เขายังคงให้เกียรติสูงสุด ทั้งยังไม่บังคับเอาคำตอบที่เขาได้เกริ่นเอาไว้ก่อนหน้านี้ ดังนั้นรสสุคนธ์จึงมีเวลาใคร่ครวญเธอได้พบกับคามิยะและขอร้องให้อีกฝ่ายช่วยเหลือ ซึ่งมันก็เกี่ยวข้องกับสิ่งที่เธอจะทำวันนี้ เธอไม่อยากให้เกิดการปะทะกันระหว่างมิยาโมโต้กับไรเดนไรเดนหรือคนของมิยาโมโต้ หรือแม้กระทั่งทหารรับจ้าง ทุกคนต่างก็มีครอบครัว มีหน้าที่ที่ต้องกระทำ ดังนั้นไม่ว่าผลของการปะทะครั้งนี้จะออกมาเช่นใด คนทั้งสองฝ่ายไม่ว่าใครจะชนะหรือพ่ายแพ้ แต่นั่นก็หมายถึงความสูญเสียด้วยกันทั้งสิ้นเว้นเสียแต่ว่าเธอจะสามารถหยุดการปะทะครั้งนี้ และหนทางเดียวก็คือหาทางเข้าพบหัวหน้าตระกูลมิยาโมโต้ฝุ่นควันของฝีเท้าม้าที่คลุ้งไปตามถนนของหมู่บ้าน ทำ

ร่างเล็กค่อยๆ ลุกขึ้น พยายามมองข้ามความเจ็บจากหัวไหล่ที่กระแทกลงจุดแรก สายตามองหาม้าที่วิ่งห่างออกไปด้วยความกังวลนอกจากเสียงฝีเท้าม้าที่ดังห่างออกไปเรื่อยๆ รอบกายของหญิงสาวก็ไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่น เสียงปืนใหญ่และเสียงระเบิดทำให้หญิงสาวไม่มีเวลามัวแต่กังวล เท้าทั้งสองข้างเริ่มก้าวเดินขึ้นไปทางทิศเหนือ ในใจมีเพียงความมุ่งมั่นที่จะไปยังวัดแห่งนั้นไม่รู้ว่าอะไรทำให้รสสุคนธ์มั่นใจว่าจะหาวัดแห่งนั้นพบ หรือหากหาพบก็ไม่รู้ว่าไปเอาความมั่นใจจากไหนที่จะปิดประตูมิติดังกล่าว แต่ถึงอย่างนั้นเสียงหนึ่งในใจก็บอกให้ไปที่นั่น ขอเพียงไปถึงที่นั่นให้ทันเวลาก้าวแต่ละก้าวเริ่มหนักอึ้ง เสียงระเบิดและเสียงโห่ร้องของเหล่านักรบไรเดนที่แว่วดังมา ทำให้หญิงสาวมีกำลังใจฮึดสู้ เท้าเล็กยังคงก้าวต่อไป เสียงหอบหายใจและความเหน็ดเหนื่อยของเธอ หากเทียบกันกับเลือดเนื้อของนักรบไรเดนแล้ว ยังไม่อาจได้สักส่วนเสี้ยวของพวกเขาเสียงกิ่งไม้แห้งแตกหักดังขึ้นด้านหลัง รสสุคนธ์หันขวับกลับไปมองด้วยหัวใจที่ตื่นตระหนก ในใจได้แต่กังวลว่าจะเป็นเสือโคร่งตัวเดิมที่เคยเผชิญเงาร่างงดงามสีขาวโผล่ออกมาจากด้านหลังต้นไม้ขนาดใหญ่ พยัคฆ์ขาวดวงตา

นั่นคือกฎของการประลองไม่ว่าจะเป็นซามูไรหรือไรเดน หากพ่ายแพ้ผู้แพ้ก็ต้องคว้านท้องตัวเองและถูกคู่ต่อสู้ตัดศีรษะ ทั้งนี้การประลองเพลงดาบมีความแตกต่าง เนื่องจากฮายาบุสะเป็นผู้นำสูงสุดของไรเดน แน่นอนว่าหากเลือกให้เขาลงมือ นั่นย่อมเป็นเกียรติแก่โอโกตะทว่า...โอโกตะไม่ใช่หนึ่งในไรเดน ทั้งยังไม่ใช่ซามูไร“อากิ!”เสียงเรียกทำให้ฮายาบุสะหันขวับไปมอง พื้นดินใต้ฝ่าเท้าเริ่มสั่นสะเทือน เป็นสัญญาณว่ารสสุคนธ์ที่กำลังวิ่งลงบันไดมาทำสำเร็จอัญมณีทั้งสามได้กลับคืนสู่จุดกำเนิด หญิงสาวนำทับทิม ไพลินและมรกตกลับคืนสู่จุดศูนย์กลางของแดนศักดิ์สิทธิ์ ประตูมิติกำลังจะถูกปิดลงปัง!!! เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัดพร้อมเสียงกรีดร้องที่ตามมา“อากิ!!!”เสียงของรสสุคนธ์ทำให้ฮายาบุสะเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ความรู้สึกชาวูบที่หน้าอกทำให้เขาขมวดคิ้ว เมื่อครู่เขากำลังเดินไปยังบันได แต่เพราะเห็นแล้วว่าหญิงสาวกำลังจะวิ่งลงบันไดมาเขาจึงพลั้งเผลอนั่นเป็นโอกาสของโอโตกะ บุรุษผู้ซึ่งไม่นับว่าเป็นนักรบที่รู้จักศักดิ์ศรีของการเป็นนักดาบ หรือแม้กระทั่งศักดิ์ศรีของบุรุษผู้หนึ่งรสสุคนธ์มองร่างสูงที่ค่อยๆ ทรุดลง โอโกตะที่พ่ายแพ้ในการต่อสู้คว