จ้าวดวงใจไรเดน

จ้าวดวงใจไรเดน

last updateZuletzt aktualisiert : 23.03.2026
Sprache: Thai
goodnovel16goodnovel
Nicht genügend Bewertungen
43Kapitel
314Aufrufe
Lesen
Zur Bibliothek hinzufügen

Teilen:  

Melden
Übersicht
Katalog
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN

ภายใต้การสำรวจโบราณสถานซึ่งตั้งอยู่ในเขตป่าลึก ‘รสสุคนธ์’ นักสำรวจสาวฝันเห็นพยัคฆ์ขาวดวงตาสีเขียวดุดัน ไม่ว่าจะเป็นความบังเอิญหรือโชคชะตา หญิงสาวได้พบกับ ‘ฮายาบุสะ อากิ’ บุรุษผู้ซึ่งมีดวงตาของพยัคฆ์ขาวในความฝันตัวนั้น เขาคือนักรบหนุ่มผู้ซึ่งเป็นผู้นำไรเดน ชนเผ่าที่โหดเหี้ยมฆ่าคนโดยไร้ความปราณี หญิงสาวจะทำเช่นไรเมื่อความจริงกับสิ่งที่ได้รับรู้สวนทางกัน ในขณะที่หัวใจเริ่มเปิดรับความเป็นไรเดน ความเชื่อเดิมกลับถูกสั่นคลอน สุดท้ายแล้วเธอจะเลือกกลับไปทำตามความฝันเดิม หรือจะเลือกยืนเคียงข้างเขา...ผู้เป็นดังจ้าวดวงใจ

Mehr anzeigen

Kapitel 1

บทที่ 1.1 บุรุษผู้มีดวงตาสีเขียว

“Kenapa Mas?” Sandra terlihat malu.

Ia segera melepaskan tangannya dari pinggang Alan.

“Aku kebelet pipis.” Jawab Alan canggung. Ia geser posisi duduknya untuk membuat jarak dengan Sandra. Matanya yang dulu selalu melihat Sandra dengan penuh cinta kini lebih memilih melihat ke langit-langit kamar.

Belum juga Sandra sempat berkomentar, Alan kemudian bangkit dari tempat tidur. Meninggalkan sang istri yang sudah berusaha merekatkan kembali hubungan mereka

Begitu lah hubungan pernikahan Sandra dan Alan. Sudah lebih dari enam bulan lamanya semenjak Sandra melahirkan, Alan tidak pernah menyentuhnya. Memang pada tiga bulan pertama Sandra lah yang menolak karena masa nifas dan rasanya masih takut saja berhubungan setelah melahirkan apalagi saat melahirkan Sandra mendapatkan banyak jahitan.

Lagi pula badan Sandra yang menggemuk di akhir kehamilan membuat kepercayaan diri wanita itu turun. Ia tidak ingin memperlihatkan tubuh gemuknya pada sang suami.

Namun, bulan-bulan selanjutnya juga tidak terjadi apa-apa pada mereka. Sandra sibuk dengan Rio, anak pertamanya juga pekerjaan di kantor karena cuti hamilnya sudah habis. Lalu Alan juga tidak berusaha untuk mendekati Sandra hingga tahu-tahu hubungan keduanya merenggang.

Sudah beberapa kali Sandra mencoba membuat suaminya mendekat. Namun, berkali-kali juga gagal. Alan seperti tidak tertarik pada Sandra dan itu membuat wanita itu tidak tenang.

*****

Sandra mengoleskan ulang lipstick merah di bibirnya yang seksi sebagai penutup. Wanita itu melihat tampilannya di cermin toilet dan merasa sudah sempurna. Setelah puas, ia bergegas ke luar dari toilet untuk menemui suami yang sudah menunggunya di meja.

Malam ini untuk pertama kalinya Sandra dan Alan keluar untuk makan bersama. Sandra harap jalan-jalan sesekali seperti ini bisa mengingatkan Alan akan masa pacaran mereka dan bisa membuat hubungannya kembali utuh.

Keduanya sibuk dengan urusan masing-masing. Sandra yang tidak pernah mengurus anak kecil sebelumnya harus belajar banyak dari sang mertua kerepotan, ditambah lagi beban kerja setelah cuti hamil yang menuntut untuk diselesaikan membuat Sandra tidak memiliki waktu untuk suaminya. Sedangkan Alan memang dari dulu sosok yang dingin, tapi itu lah yang menjadi daya tariknya.

“Mas?” Sandra menyapa Alan yang sedang memandangi jendela.

Tidak ada yang menarik, hanya seorang ibu bertubuh gemuk, berdaster kuning yang sedang kerepotan menggendong bayi dan menjaga balitanya.

“Mas? Kamu ngeliatin apa?” tanyanya. Mendapati pandangan mata Alan persis seperti cara Alan memandang Sandra dulu, ketika mereka masih belum menikah.

“Eh? Ng-nggak.” Alan menjawab dengan terbata-bata.

Sandra merasa agak curiga. Namun, di luar sana memang tidak ada yang bisa dilihat. Baginya, tidak mungkin sang suami memandangi ibu-ibu gemuk berdaster begitu padahal ada dirinya di sini, cantik dengan tubuh seksi.

“Kamu kangen Rio?” mungkin Alan rindu pada anaknya di rumah, pikir Sandra.

“Ah, iya. Aku kepikiran Rio.” Jawab Alan lega. “Oh iya, ini dimakan dulu, ntar dingin.” Tawarnya, mengalihkan pembicaraan.

Sandra yang baru sadar kalau di meja makan ada banyak sekali makanan mendadak kaget.

“Kita makan ini semua?” setidaknya ada lima porsi makanan berbeda-beda di sana. “Kamu kuat makan semua ini?”

“Ya nggak aku yang makan semua. Kamu kan masih menyusui, jadi harus makan yang banyak.”

“Tapi kan nggak sebanyak ini juga Lan. Kalau sebanyak ini bisa-bisa aku muntah. Diet aku gimana dong, baru juga badanku balik kayak semula.”

Alan terlihat tidak senang. Lelaki itu memandangi Sandra dari tas ke bawah lalu berkata. “Kamu cantik kok kalau gemuk.”

*****

Sandra pulang dalam keadaan dongkol. Rencana makan malam untuk memperbaiki hubungan malah membuatnya kesal. Alan memaksa Sandra makan sangat banyak. Dan meski pun Sandra sudah kenyang, lelaki itu tetap memaksa Sandra makan dengan alasan Rio butuh ASI yang baik.

Padahal selama ini Sandra mengurangi kalori untuk menurunkan berat badan, wanita itu masih makan makanan bergizi. Buktinya Rio baik-baik saja, riang dan sehat meski ia menurukan berat badan.

“Bagaimana, senang jalan-jalannya?” sambut ibu mertua yang sedang menggendong Rio. Wanita tua yang wajahnya selalu ceria itu segera memberikan Rio pada Sandra yang baru pulang.

Dengan usianya yang semakin tua, tubuh gemuk dan nyeri pinggang yang sering dirasakan, menjaga anak kecil bukan hal yang mudah.

Begitu Rio diserahkan pada Sandra, bayi mungil berusia empat bulan itu lantas menangis. Ia meronta-ronta, menjambak rambut Sandra hingga Sandra berteriak dan mengulurkan Rio pada suaminya.

Begitu lah, meski Sandra yang melahirkan Rio, Rio sepertinya tidak betah berlama-lama dengan Sandra kecuali sedang disusui.

“Mungkin bau parfum sama make up kamu ganggu.” Kata Alan sambil menenangkan Rio yang tangisnya langsung reda. “Nggak usah pakai make up atau parfum dulu lah.”

Sandra mendengus kesal. Padahal ia berdandan demi suaminya, tapi malah tidak dihargai.

*****

Alan tidak merasa bersalah meski Sandra merajuk. Lelaki itu malah menyibukkan diri di ruang kerjanya setelah menyerahkan Rio untuk disusui Sandra. Tidak minta maaf atau tidak mencoba untuk membuat suasana hati Sandra menjadi lebih baik.

Sandra tahu dirinya bukan istri yang sempurna dan juga bukan ibu yang sempurna. Alan tahu itu. Sandra adalah anak tunggal di keluarganya, ia hidup cukup dimanja dan tidak pernah mengurus bayi sama sekali. Sebelum menikah Sandra sudah membicarakan hal ini, lalu kenapa sekarang dia berubah?

[Sil, kira-kira apa yang membuat laki-laki nggak tertarik sama perempuan?]

Sandra mencoba menghubungi Sisil, sahabatnya.

[Belok?] jawab Sisil disertai emotikon tertawa.

[Tapi dia cowok normal.] Sandra kesal, sahabatnya yang satu itu memang tidak bisa serius.

[Mungkin dia nggak tertarik lagi atau perempuan itu bukan tipenya.]

Balasan dari Sisil membuat badan Sandra terasa dingin. Ia tidak pernah membayangkan jika suaminya akan bisa berselingkuh.

Rio sudah tidur nyenyak setelah disusui. Rasa penasaran membuat Sandra ingin memastikan sesuatu. Seperti yang sering ia tahu, untuk memastikan suami berselingkuh atau tidak, bisa dimulai dari mengecek ponselnya.

Sandra lega mendapati ponsel Alan ada di meja sebelah tempat tidur, seperti biasa. Itu berarti lelaki itu tidak mencoba untuk menyembunyikan apapun. Begitu juga password yang digunakan masih sama hingga Sandra dengan leluasa bisa membukanya.

Tidak ada pesan aneh di aplikasi chat suaminya begitu pula panggilan telponnya. Bahkan ketika Sandra memeriksa riwayat transaksi M-banking suaminya, wanita itu tidak menemukan apapun yang aneh.

Namun, seketika Sandra memicingkan mata ketika membongkar riwayat pencarian internet suaminya.

‘Wanita Gemuk Dengan Daster’ muncul paling atas dan kata kunci mirip seperti itu setidaknya ada lima di bawahnya. Ia kemudian menutup browser dan membuka galeri ponsel, tidak ada yang aneh hingga ia menemukan sebuah folder dengan nama ‘unknown’ yang ternyata dikunci.

Jantung Sandra berdesir, entah mengapa ia yakin ada yang aneh dari sang suami.

*****

Erweitern
Nächstes Kapitel
Herunterladen

Aktuellstes Kapitel

Weitere Kapitel
Keine Kommentare
43 Kapitel
บทที่ 1.1 บุรุษผู้มีดวงตาสีเขียว
ท่ามกลางความมืดยามค่ำคืน รอบกายไม่ว่ามองไปทางใดล้วนเวิ้งว้างว่างเปล่า เงาของพยัคฆ์ขาวกำลังเยื้องย่างเข้าใกล้ ทำให้ร่างอรชรที่ได้แต่นั่งนิ่งสั่นสะท้านดวงตาสีเขียวคมกล้า แฝงประกายความโหดเหี้ยมจดจ้องตรงมาประหนึ่งกำลังมองเหยื่ออันโอชะ อุ้งเท้าอันมโหฬาร และกรงเล็บอันคมกริบ เยื้องย่างเข้าใกล้ด้วยความเยือกเย็น ราวกับกำลังล้อเล่นกับเหยื่อตรงหน้ากระทั่งดวงตาสีเขียวคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย พยัคฆ์ขาวแห่งพงไพรก็ย่อตัวลง ก่อนจะกระโจนเข้าหาเหยื่อที่ได้แต่นั่งนิ่งด้วยความหวาดกลัว“ไม่!!!!”“เป็นอะไรไปยายรส” ขวัญชีวาสะดุ้งเฮือกเมื่อจู่ๆ เพื่อนสาวก็ลุกขึ้นแล้วตะโกนออกมาใบหน้าซีดขาวดูตื่นตระหนกระคนหวาดกลัวของรสสุคนธ์ ทำให้ขวัญชีวาเลิกคิ้วขึ้นพร้อมกับเดินเข้ามาหาด้วยความห่วงใย“ฝันร้ายอีกแล้วหรือ”“อืม” รสสุคนธ์พยักหน้าก่อนจะยกสองมือขึ้นลูบไล้ใบหน้าหัวใจของเธอยังคงเต้นระรัว เมื่อคิดถึงยามที่พยัคฆ์ขาวตัวโตกำลังกระโจนเข้ามาหา กรงเล็บอันแหลมคนและดวงตาโหดเหี้ยมสาดประกายความอำมหิตนั้น ทำให้ร่างเล็กยังคงสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว“คราวนี้อะไรล่ะ หรือว่าเรื่องเดิม”“ก็เรื่องเดิมๆ ฉันฝันเห็นเสือตัวนั้นอีกแล้ว”
Mehr lesen
บทที่ 1.2
แม้ว่าเธอจะแสดงออกชัดถึงจุดยืนของตัวเอง แต่ดูเหมือนมิยาโมโต้จะแสร้งทำเป็นมองข้าม เขาไม่รีรอที่จะแนะนำให้เธอไปเดินดูที่ตลาดของเก่าขึ้นชื่อของเมือง S โดยเสนอให้คนสนิทของเขาเป็นคนนำทาง และอำนวยความสะดวก เนื่องจากตัวเขายังมีงานของตระกูลให้ต้องไปจัดการภาพสะท้อนในกระจกเงาของหญิงสาวในชุดกางเกงยีนทะมัดทะแมงสีเข้ม กับเสื้อเชิ้ตเนื้อหนาสีขาวพอดีตัว สวมทับเอาไว้ด้วยโค้ทตัวยาวเลยเข่าผมยาวสลวยที่เคยปล่อยสยายปิดแผ่นหลังอ้อนแอ้น ถูกรวบมัดเป็นหางม้าเรียบร้อย รสสุคนธ์พยักหน้าอย่างพอใจกับตัวเองหลังจากที่สำรวจแล้วว่าไม่มีสิ่งใดไม่เหมาะสมหญิงสาวพยายามแต่งกายมิดชิด และพยายามไม่แต่งตัวหวือหวานัก เนื่องจากการเป็นคนต่างชาติที่เข้าไปเดินท่อมๆ กลางตลาด ก็เป็นเรื่องที่ดึงดูดสายตาของชาวเมือง S มากพอแล้ว จะให้เธอสวมกระโปรงสั้นจู๋ตามแฟชั่น ท่ามกลางอากาศหนาวเย็นอย่างเพื่อนร่วมคณะสำรวจคนอื่นๆ ชอบทำกันนั้น บอกตามตรงว่าเธอคงต้องปฏิเสธ เพราะเธอไม่เคยชอบเลยจริงๆ หากจะให้เธอกลายเป็นจุดเด่นให้คนอื่นต่างจ้องมองหลังจากคนสนิทของมิยาโมโต้ขับรถมาส่ง รสสุคนธ์ก็นัดเวลาให้เขามารับ โดยไม่รบกวนให้เขาเดินเป็นเพื่อน เนื่องจากความ
Mehr lesen
บทที่ 1.3
ชายวัยกลางคนดังกล่าวหรี่ตาลงมองเธออย่างพิจารณา ก่อนจะหันหลังไปมองกลุ่มคนที่ยืนอยู่ด้านหลังรสสุคนธ์มองตามกระทั่งสบตาเข้ากับดวงตาคมดุสีเขียวคู่หนึ่ง หญิงสาวสะท้านวาบ ความตื่นตระหนกแล่นไปทั่วสรรพางค์กาย ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองผงะถอยหลังไปก้าวหนึ่งดวงตาคู่นี้ช่างละม้ายกับดวงตาของพยัคฆ์ขาวในความฝันของเธอเหลือเกิน ดวงตาคมดุสีเขียวแวววับ แฝงเอาไว้ด้วยพลังอำนาจประกายดุดันที่จดจ้องมาทำให้หญิงสาวรู้สึกสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว ราวกับตัวเธอเองกำลังถูกเขาคุกคาม ทั้งที่เขายืนห่างออกไปหลายก้าว“ทำไมถึงสนใจ นั่นก็เป็นเพียงแค่ฝักดาบธรรมดา” บุรุษผู้มีดวงตาสีเขียวก้าวเข้ามาพร้อมกับเอ่ยถามขึ้น เขายังคงสบตากับรสสุคนธ์นิ่ง ทั้งยังเลิกคิ้วเล็กน้อย ในตอนที่ก้าวเข้าไปหาเธอ แล้วพบว่าเธอก้าวถอยหลังไปจนติดกับชั้นวางสินค้าในร้านรสสุคนธ์พยายามสะกดกลั้นอาการหวาดกลัวของตน โดยเฉพาะตอนที่ชายหนุ่มผู้นั้นเดินใกล้เข้ามาร่างสูงใหญ่เต็มไปด้วยรัศมีบางอย่างที่มองไม่เห็น แต่สัมผัสได้ในความรู้สึกของหญิงสาว เมื่อเขามาหยุดอยู่ตรงหน้าหญิงสาวร่างเล็กอรชรที่สูงเพียงหนึ่งร้อยหกสิบห้าเซนติเมตรเขาน่าจะสูงราวหนึ่งร้อยเก้าสิบ ขาด
Mehr lesen
บทที่ 1.4
“อีกสองวันขอรับท่านฮายาบุสะ”“ดี ส่งข่าวไปยังโนบุโยชิและโยโกยามะเพื่อเรียกตัวไรเดนทุกคนกลับหมู่บ้าน ทิ้งไว้แค่สายสืบเพื่อคอยจับตาดูมิยาโมโต้เท่านั้น”“ขอรับ”“ทาเครุ”“ขอรับท่านฮายาบุสะ”“ไปสืบดูว่านักสำรวจที่จะร่วมเดินทางไปครั้งนี้มีทั้งหมดกี่คน”“ขอรับ”ฮายาบุสะ อากิ ยืนจ้องมองไปยังท้องถนนด้วยใบหน้านิ่งเฉย เขาใคร่ครวญบางอย่างอยู่ในใจเงียบๆ ซึ่งในระหว่างนั้นคนของเขาที่ยืนอยู่ข้างหลังก็ไม่กล้าขยับตัว หรือเอ่ยถามอะไรออกมาพวกเขาได้แต่ยืนอย่างนอบน้อมเพื่อรอฟังคำสั่ง กระทั่งผู้เป็นนายขยับตัวจึงกล้าขยับตาม“กลับหมู่บ้าน”หลังจากก้าวนำออกไปเขาก็เอ่ยออกมาเพียงประโยคสั้นๆ ซึ่งคนของเขาก็รับคำโดยดีพร้อมกับรีบเดินตามผู้เป็นนายออกไปไม่นานในร้านก็เงียบงันลงไปทิ้งเอาไว้เพียงความว่างเปล่าของตู้โชว์ ที่ครั้งหนึ่งเคยมีฝักดาบยาวซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของไรเดนและจะมีเพียงไรเดนเท่านั้นที่รู้และเข้าใจความหมายของการประดับฝักดาบเอาไว้หน้าร้าน“เมื่อครู่คุณพูดว่าอะไรนะคะ”น้ำเสียงของรสสุคนธ์เต็มไปด้วยความตื่นเต้น ทำให้มิยาโมโต้ ทาเคชิอมยิ้ม เมื่อในที่สุดเขาก็สามารถดึงความสนใจของเธอเอาไว้ได้ ตั้งแต่ตอนหัวค่ำที่เ
Mehr lesen
บทที่ 1.5
ไรเดน กลุ่มนักฆ่าที่รับจ้างฆ่าคนเหล่านั้นน่ะหรือจะมีอยู่จริง นี่มันปีไหนแล้ว เช่นกันกับซามูไรและนินจา พวกเขาก็คงค่อยๆ หายไปตามกาลเวลาดังเช่นมิยาโมโต้พูดนั่นแหละคิดได้ดังนั้นรสสุคนธ์ก็ได้แต่ปัดความคิดที่ยังคงว้าวุ่นของตัวเองออกไป พร้อมกับคว้าผ้าขนหนูแล้วเดินเข้าไปอาบน้ำ ทว่ารุ่งเช้าในขณะที่กำลังเดินเลือกของใช้จำเป็นสำหรับการออกเดินทางภาคสนามหญิงสาวกลับพบกับเรื่องน่าประหลาด ร้านขายของเก่าหนึ่งเดียวที่ตั้งอยู่ในย่านที่ไม่น่าจะมี กลับมีหนังสือเก่าเล่มหนึ่งวางในตู้ หน้าปกของมันเขียนเอาไว้อย่างชัดเจนเป็นภาษาอังกฤษว่า RAIDEN:ไรเดนรสสุคนธ์ซื้อหนังสือเล่มนั้นอย่างไม่ต้องสงสัย ท่ามกลางความประหลาดใจของเจ้าของร้าน ซึ่งมองหญิงสาวด้วยท่าทีพิกลทั้งยังสาธยายเกี่ยวกับความโหดเหี้ยมของพวกไรเดนให้เธอฟังอย่างออกรส“พูดภาษาของเราได้ชัดเจนดีจัง”“หนูเคยเรียนภาษาที่นี่ก่อนจะกลับไปเรียนต่อที่อเมริกา ค่ะ คุณบอกว่ารู้จักชื่อของไรเดนดี พวกเขา...”“พวกนี้เป็นพวกที่เติบโตมาแบบผิดมนุษย์ พวกเขาบังคับให้เด็กที่จับไปกินเนื้อคนที่ตัวเองฆ่าเป็นอาหาร ฝึกให้เด็กกลายเป็นนักฆ่า ไหนจะปล้นฆ่า ข่มขืน ไหนจะทรมานผู้คน ไม่มีใค
Mehr lesen
บทที่ 1.6
“ก็แน่ละสิ เห็นชาวบ้านบอกว่าป่านั่นเป็นอาณาเขตของไรเดน คนที่เข้าไปไม่เคยได้กลับออกมา ไหนจะข่าวลือที่ว่าพวกนั้นถูกฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยมนั่นอีก”“แล้วคุณคามิยะว่ายังไงกับข่าวลือนั่น”“เขาบอกว่าไร้สาระ ถ้าบอกว่าเข้าไปแล้วไม่ได้ออกมา แล้วไอ้ข่าวที่ว่าถูกทารุณอย่างโน้นอย่างนี้มาจากไหน ฉันเองก็คิดเหมือนเขานะ”อย่าว่าแต่ขวัญชีวาที่เห็นด้วยเลย เพราะรสสุคนธ์เองก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน ต้นตอของข่าวลือที่ว่านั้นจะมาจากไหน หากว่าไม่มีคนรอดชีวิตกลับมาเลยแม้แต่คนเดียว ดังนั้นข่าวลือนี้เป็นไปได้ว่าอาจจะเป็นเรื่องที่ถูกกุขึ้นมา โดยจุดประสงค์หลักก็เพื่อข่มขู่ให้ผู้คนหวาดกลัว“ไรเดน ไรเดน ไรเดน”รสสุคนธ์ไม่รู้ตัวเลยว่าหลายวันมานี้ เธอปล่อยให้ตัวเองเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับเรื่องของไรเดน มารู้ตัวอีกทีว่าเรื่องของไรเดนดูจะดึงดูดเธอให้เข้าหาอย่างน่าประหลาด หญิงสาวก็เข้ามานั่งอยู่ตรงหน้าคุณตาของคามิยะ ริว ที่คฤหาสน์ตระกูลคามิยะเรียบร้อยแล้ว“เห็นริวบอกว่าหนูอยากพบฉัน”“ใช่ค่ะ”“เรื่องไรเดน”“ใช่ค่ะ”“แปลก”“นั่นสินะคะ หนูเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเรื่องของไรเดน ถึงได้ทำให้หนูถึงกับกินไม่ได้นอนไม่หลับขนาด
Mehr lesen
บทที่ 1.7
“ฮายาบุสะหรือคะ”กว่าจะรู้ตัวว่าพลาดไปแล้วก็ไม่อาจหยุดยั้งตัวเองเอาไว้ได้ แต่กระนั้นเขาก็กลับมามีท่าทีสงบเช่นเดิม ดวงตาที่บ่งบอกถึงการผ่านร้อนผ่านหนาวมามากฉายแววครุ่นคิด“หนูมั่นใจหรือว่ามองเห็นจริงๆ ว่าดวงตาของเขาเป็นสีเขียว เขาอายุประมาณเท่าไรล่ะ”“ก็...น่าจะราวๆ สามสิบต้นๆ ค่ะ ตัวสูงใหญ่ ผิวขาว ดูท่าทางเหมือน...”หยุดไปครู่หนึ่งกระทั่งชายชราเอ่ยถามด้วยความอยากรู้“เหมือนอะไรหรือ”“เหมือน...นักรบค่ะ”รสสุคนธ์เอ่ยเสียงแผ่วเพราะความคิดเหลวไหลของตัวเอง ทว่าชายชรากลับเผยรอยยิ้มเอ็นดูออกมาแทนที่จะหัวเราะเยาะความคิดของเธอกระทั่งมือเหี่ยวย่นตามกาลเวลา เอื้อมไปหยิบหนังสือบนชั้นมาส่งให้หญิงสาว หนังสือเล่มนี้ไม่ได้เป็นหนังสือเก่าจนแทบจะขาด อย่างเล่มที่รสสุคนธ์ซื้อมาเมื่อพลิกดูวันเดือนปีที่พิมพ์ หนังสือเล่มใหม่ที่เพิ่งได้รับจากชายชรานั้น กลับได้รับการตีพิมพ์ก่อนหน้าเล่มแรกหลายปี รสสุคนธ์จึงคิดว่าน่าจะเพราะการเก็บรักษาที่ต่างกัน“วิถีแห่งไรเดน” รสสุคนธ์อ่านชื่อของหนังสือออกมาช้าๆ“สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดมันอาจจะเป็นเรื่องบังเอิญ หรืออาจจะเป็นโชคชะตา คำตอบที่จะได้รับมันขึ้นอยู่กับตัวหนูเอง ชาวไ
Mehr lesen
บทที่ 1.8
“คุณโอโตกะคะ” รสสุคนธ์เดินเข้าไปหาผู้นำการเดินทางด้วยใบหน้าไม่พอใจเล็กน้อย เนื่องจากเธอมีเวลาเก็บสัมภาระสำหรับการเดินทางไม่ถึงสองชั่วโมงด้วยซ้ำ“ครับมีสชนานุสรณ์”“นี่มันเรื่องอะไรกันคะ”“ไม่มีอะไรนี่ครับ ผมแจ้งไปแล้วว่าหากล่าช้าสภาพอากาศจะไม่เอื้ออำนวย หิมะกำลังจะตก หากเรายังไม่ออกเดินทางหิมะจะปิดทางเข้าเอาไว้”“แล้วถ้าเป็นอย่างนั้นทำไมเราไม่รอจนกว่าสภาพอากาศจะดีขึ้นละคะ ไปตอนนี้ไม่เท่ากับเสี่ยงมากขึ้นหรอกหรือ”โอโตกะยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัย “ผมได้ยินมาว่าคุณมีหนังสือเกี่ยวกับไรเดนหลายเล่ม ทั้งยังพยายามหาข้อมูลเกี่ยวกับคนพวกนั้น คุณจะไม่รู้เชียวหรือว่าประตูทางเข้าที่นั่นมีอาถรรพ์ หากไม่เข้าไปในวันเวลาที่ถูกต้อง คุณคิดหรือว่าคุณจะหาทางเข้าเจอ”“คุณเชื่อเรื่องแบบนั้นด้วยหรือคะ” รสสุคนธ์ตาโตอย่างไม่อยากจะเชื่อ“แม้ว่าผมจะไปเรียนต่างประเทศแต่ผมก็เติบโตที่นี่ครับมีส เรื่องพวกนี้ไม่เชื่ออย่าลบหลู่ครับ ผมเองก็เคยสัมผัสมาแล้ว ดังนั้นหากจะเดินทางไปสำรวจครั้งนี้ก็ทำตามที่ผมบอกจะดีกว่าครับ ไม่อยากนั้นก็ถอนตัวไปเสีย”โอโตกะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างเย็นชา ซึ่งนั่นทำเอารสสุคนธ์ต้องขมวดคิ้ว แต่
Mehr lesen
บทที่ 1.9
ไม่รู้เหตุใดรสสุคนธ์จึงตอบไปแบบนั้น เธอกวาดสายตามองไปยังคนของโอโตกะแล้วให้รู้สึกหวาดหวั่นชอบกล ไม่รู้ว่าเธอกำลังห่วงคนพวกนี้ว่าจะเอาชีวิตไปทิ้ง หรือห่วงว่าคนเหล่านี้จะทำอันตรายไรเดนเหล่านั้นกันแน่“ขวัญ เธอว่าในกล่องพวกนั้นคืออะไร” รสสุคนธ์เหลือบมองสัมภาระของโอโตกะพร้อมกับเอ่ยถามเพื่อนรัก“ยังต้องถามอีกหรือ ฉันว่าต้องเป็นอาวุธอย่างไม่ต้องสงสัย แต่...ต้องขนไปเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ ไม่ใช่ว่าไรเดนพวกนั้นมีวิถีคล้ายๆ ซามูไรหรือนินจาอะไรเทือกนั้นหรอกหรือ ได้ยินมาว่าพวกเขามีดาบยาวและธนูเป็นอาวุธนี่ แล้วทำไมต้องขนไปมากมายขนาดนั้น”ขวัญชีวากระซิบออกมาเสียงสั่นนิดๆ เหมือนเธอจะเหลือบเห็นว่ามีแม้กระทั่งดินระเบิด หากสายตาของเธอไม่มีปัญหา“ฉันจะร่วมเดินทางไปกับพวกเขา ส่วนเธอก็รอไปพร้อมกับศาสตราจารย์”“แต่...”“มีเพื่อนนักสำรวจทั้งผู้ชายผู้หญิงอีกตั้งสิบกว่าคนไปด้วย ไม่เป็นไรหรอก ฉันจะระวังตัว”รสสุคนธ์สรุปก่อนจะแบกกระเป๋าเป้ใบใหญ่ของตัวเองขึ้น พร้อมกับเดินเข้าไปสมทบกับนักสำรวจคนอื่นๆการกระทำนั้นของหญิงสาว ทำให้โอโตกะเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ เนื่องจากเขามั่นใจว่าหลังจากหญิงสาวศึกษาเรื่องของไรเดนมาบ้
Mehr lesen
บทที่ 1.10
“แบ่งคนของเราให้คุ้มครองนักสำรวจที่นี่ เดินทางไปอีกครู่ใหญ่จะถึงชายป่า ที่นั่นจะมีลานกว้างขวางเพียงพอที่จะใช้เป็นที่พัก ให้ทุกคนหยุดพักที่นั่นและกางกระโจมรออย่าได้เข้าไปในป่าหากเรายังไม่กลับมา ส่วนนายกับคนของนายไปกับฉัน ฉันจะล่วงหน้าไปดูก่อนว่าประตูนั้นอยู่จุดไหน หากล่าช้าเราจะหามันไม่พบ ไป!”เขาตวาดทีหนึ่งพร้อมกับกระทุ้งสีข้างม้าของตน เจ้าม้าพ่วงพีสีดำของเขากระโจนออกไปทันทีที่ถูกกระตุ้น ด้านหลังยังมีคนของโอโตกะอีกหลายคน ควบม้าตามไปติดๆ“นั่นพวกเขาจะไปไหน” แมรี่หนึ่งในนักสำรวจ มองเห็นโอโตกะและคนของเขาควบม้าออกไป จึงอดที่จะเอ่ยถามขึ้นไม่ได้รสสุคนธ์เองก็สงสัยเช่นกัน เธอมองเห็นตั้งแต่โอโตกะกับคนของเขากำลังปรึกษากันบนหลังม้าด้วยความเคร่งเครียด จนกระทั่งควบม้าออกไป โดยทิ้งคนของเขาให้เข้ามาโอบล้อมนักสำรวจเอาไว้ ทั้งนี้ก็เพื่อเร่งการเดินทางให้เร็วขึ้นอีกนิด“เราจะเดินทางต่อไปอีกครู่หนึ่ง มิสเตอร์โอโตกะให้คนของเขาแจ้งว่าเขาจะล่วงหน้าไปดูต้นทาง ด้านหน้าจะเป็นชายป่าดงดิบที่รกทึบ ตรงนั้นจะมีลานกว้างเราจะพักแรมที่นั่นก่อนเข้าป่าพรุ่งนี้เช้า”คริสโตเฟอร์คนจากคณะสำรวจเดินเข้ามาแจ้งกับทีมนักสำรวจด้
Mehr lesen
Entdecke und lies gute Romane kostenlos
Kostenloser Zugriff auf zahlreiche Romane in der GoodNovel-App. Lade deine Lieblingsbücher herunter und lies jederzeit und überall.
Bücher in der App kostenlos lesen
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN
DMCA.com Protection Status