All Chapters of จ้าวดวงใจไรเดน: Chapter 21 - Chapter 30

รสสุคนธ์ขมวดคิ้วก่อนจะสบตากับเขา ตอนนี้เธอมองเห็นใบหน้าของเขาแล้ว จึงมั่นใจว่าไม่ว่าเขาจะพูดอะไรต่อไปนี้เธอก็สามารถเข้าใจได้ทันทีเธอเป็นชาวต่างชาติที่แม้จะสามารถพูด และเข้าใจภาษาของคนที่นี่ แต่บางครั้งการพูดโดยที่เธอสามารถมองดูคู่สนทนา ก็ช่วยให้เธอเข้าใจได้มากยิ่งกว่า แต่ประกายบางอย่างในดวงตาของเขานี่สิ เธอไม่เข้าใจเอาเสียเลย“คุณหมายความว่ายังไง”ฮายาบุสะไม่ตอบแต่กลับถอนใจเสียงเบา ก่อนจะละสายตาไปมองยังด้านหลังของหญิงสาว ซึ่งเมื่อรสสุคนธ์หันกลับไปมองตามสายตาของเขา เธอก็พบว่ามีไรเดนนับยี่สิบคนยืนมองทั้งเธอและฮายาบุสะนิ่ง ดวงตาของพวกเขาที่มองมานั้นราวกับกำลังตกตะลึงใช่!! ตกตะลึงแต่เธอไม่เข้าใจว่าตัวเองทำอะไรผิดไปนี่สิ พวกเขาจึงได้มีท่าทีเช่นนั้น“มาเถอะผมจะพาคุณกลับบ้าน” ฮายาบุสะเอ่ยแล้วจูงมือหญิงสาวที่ยังมีท่าทีงงงันให้ออกเดินเธอไม่ได้โต้แย้งออกมาเมื่อเขาบอกว่าจะพากลับบ้าน เพราะคิดว่าเขาคงหมายถึงพาเธอกลับบ้านของเขา แต่บางอย่างในความหมายนั้นของเขา ทำให้เธอหัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมยิ่งตอนที่ก้มลงมองมือใหญ่ที่แสนอบอุ่น กุมมือของเธอเอาไว้แน่น รสสุคนธ์ก็ยิ่งรู้สึกแปลกๆ ไม่เข้

“ผมเองก็ไม่ได้รักคุณ แต่ถึงอย่างนั้นผมก็จะแต่งงานกับคุณ ไม่ว่าคุณจะพูดอย่างไรการแต่งงานก็ต้องเกิดขึ้น คุณอยู่ที่นี่ในหมู่บ้านของไรเดน คุณเคยได้ยินมาแล้วว่าคนที่เข้ามาถึงที่นี่ไม่มีใครได้กลับออกไป ซึ่งนั่นก็หมายความตามนั้นคุณจะต้องอยู่ที่นี่ และแน่นอนคุณต้องแต่งงานกับผม”“มีเหตุผลหน่อยสิคุณ”“ผมถือว่าการที่ผมกำลังนั่งอธิบายสิ่งต่างๆ ให้คุณได้รู้ตอนนี้ ก็แสดงชัดแล้วถึงความมีเหตุผล ไม่ว่าคุณจะมาจากไหนและเชื่ออย่างไร การที่คุณเดินเข้ามายังหมู่บ้านแห่งไรเดนก็คือชะตาชีวิตของคุณ ดังนั้นยอมรับเสีย เพราะไม่ว่าอย่างไรคุณก็ไม่มีทางออกไปจากที่นี่”เอ่ยจบฮายาบุสะก็ลุกขึ้น ซึ่งนั่นยิ่งทำให้รสสุคนธ์โกรธจัดยิ่งกว่าเดิม“ไม่มีทางฉันจะกลับบ้าน!”“อย่าท้าทายผมคาโอริ”“ฉันไม่ได้ชื่อนั้น ฉันชื่อรสสุคนธ์ ฉันไม่ใช่นายหญิงของฮายาบุสะ ไม่ใช่คนที่ถูกเลือกหรือใครก็ตามที่คุณหรือคุณตาคามิยะหรือว่าไรเดนคิดว่าฉันเป็น และฉันขอยืนยันว่าฉันจะกลับบ้าน”รสสุคนธ์เอ่ยเสียงดังฟังชัดทุกคำ ซึ่งนั่นทำให้ฮายาบุสะหน้าตึงขึ้นมาทันที“เช่นนั้นคามิยะก็คงคิดผิด และเขาจะได้รับโทษสูงสุดตามวิถีของไรเดน เพราะเขาเปิดเผยความลับให้คนนอกล่

แววตาเลื่อนลอยราวกับคนเสียสติของอีกฝ่าย ทำให้รสสุคนธ์ได้แต่ตื่นตระหนกด้วยความหวาดกลัว การที่ซึชิวาระสูญเสียลูกชายคนเดียวไปนั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะทำใจ แต่หญิงสาวไม่คิดว่าอีกฝ่ายที่ดูนิ่งเงียบ จะกำลังมองหาจังหวะเพื่อแก้แค้นเอากับเธอเช่นนี้ถูกละว่าเธอไม่ได้เป็นคนลงมือ แต่ในสายตาของซึชิวาระนั้น เธอคือพวกเดียวกันกับคนที่ฆ่ามิโมรุ ซึ่งสำหรับคนเป็นแม่แล้วคงให้อภัยไม่ได้ง่ายๆ“ตายซะเถอะ” น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมเอ่ยขึ้น พร้อมกับคมมีดที่กำลังจ้วงแทงลงมารสสุคนธ์ดิ้นรนหาทางรอด เธอเหวี่ยงแขนออกไปคว้ามือของอีกฝ่ายเอาไว้ ความหวาดกลัวทำให้เธอเองก็ไม่แน่ใจว่าเรี่ยวแรงนั้นมาจากไหน แต่เมื่อรู้ตัวอีกทีเธอก็สามารถคว้ามือข้างที่เงื้อมีดของซึชิวาระเอาไว้ได้ทั้งสองต่างคนต่างก็ยื้อยุดอยู่เช่นนั้น จนในที่สุดคมมีดก็ค่อยๆ ต่ำลงมาจนเกือบจะแตะลงไปยังคอของรสสุคนธ์ หญิงสาวสูดหายใจเพื่อรวบรวมเรี่ยวแรงที่มีเธอยังไม่อยากตาย ไม่ใช่ในสภาพแบบนี้เมื่อคิดได้อย่างนั้นรสสุคนธ์ก็ใช้เรี่ยวแรงที่เหลือปัดมือที่ถือมีดของซึชิวาระ มีดเล่มนั้นกระเด็นกระดอนห่างออกไป แต่ดูเหมือนความโกรธแค้นของคนเป็นแม่จะมีอานุภาพมากกว่าที่หญิงส

เหล่าผู้พิทักษ์แห่งไรเดนทั้งสามตระกูล เสียสละเป็นอย่างมาก กว่าจะสามารถสร้างเกราะบังตาให้หมู่บ้านแห่งนี้จากคนภายนอกไม่อาจกล้ำกรายเข้าใกล้ ซึ่งเขาก็ต้องการให้เป็นเช่นนั้นตลอดไปแต่ใครจะคิดเล่าว่านายหญิงแห่งไรเดนที่พยัคฆ์ขาวเป็นผู้เลือก จะเป็นคนนอกที่ทำให้ความลับของหมู่บ้านไรเดนที่ถูกซ่อนเอาไว้มาช้านาน มีอันต้องสั่นคลอนลงเช่นนี้รสสุคนธ์ค่อยๆ กะพริบตาเปิด และสิ่งแรกที่มองเห็น คือดวงตาคมดุสีเขียวที่กำลังจ้องมาของฮายาบุสะ เขาเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าเธอรู้สึกตัวแล้ว มือใหญ่ช่วยพยุงให้ยามที่เห็นว่าหญิงสาวต้องการจะลุกขึ้น“รู้สึกตัวแล้วหรือ”“คุณตาคามิยะละคะ”เสียงแหบแห้งของตัวเอง ทำให้หญิงสาวต้องยกมือขึ้นลูบลำคอที่ยังคงรู้สึกเจ็บระบม และทันทีที่ทำแบบนั้นอาการเต้นตุบๆ ที่ต้นแขนก็ทำให้เจ้าตัวต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บความทรงจำเกี่ยวกับซึชิวาระหวนกลับมาทำให้รสสุคนธ์เงยหน้ามองฮายาบุสะ“คุณซึชิวาระ...”“คามิยะอยู่ที่เรือนโยโกยามะ ไม่ต้องเป็นห่วงเขาหรอก ที่นี่เคยเป็นบ้านของเขา จะยังไม่มีการพิจารณาใดๆ จนกว่าจะผ่านการเลี้ยงต้อนรับนายหญิงแห่งฮายาบุสะ ส่วนซึชิวาระคงต้องจัดการไปตามกฎ” “คุณจะทำยังไงก

รสสุคนธ์มองอีกฝ่ายเล่าเรื่องในอดีตด้วยดวงตาว่างเปล่า แล้วอดที่จะสะท้อนใจไม่ได้ แต่อีกฝ่ายกลับมองใบหน้าเห็นอกเห็นใจของรสสุคนธ์แล้วหัวเราะออกมา“รู้ไหมวันที่ฉันตัดสินใจรับแขกวันแรก ท่านโยโกยามะก็บุกเข้ามาแล้วแบกฉันขึ้นโดยไม่พูดอะไรสักคำ เขาเป็นคนพูดไม่เก่งฉันจึงดูจากการกระทำ เขาพาฉันกลับมาที่นี่แล้วจัดงานเลี้ยงเล็กๆ ตามประเพณีของไรเดน”“ตอนนั้นเขายังไม่ได้ก้าวสู่ตำแหน่งผู้นำหรอก เขาบอกฉันในคืนส่งตัวเจ้าสาวว่าเขาจะให้เกียรติฉัน มีฉันเป็นนายหญิงสูงสุดเพียงคนเดียว และเขาจะไม่มีวันทำให้ฉันเสียใจเป็นอันขาด ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้เขาไม่เคยผิดคำพูดเลยสักครั้ง”“ฮายาบุสะเป็นไรเดนที่น่านับถือ เขาเป็นวีรบุรุษของไรเดน เขาสูญเสียพ่อและน้องชายไปจากการที่โอโตกะทรยศพวกพ้อง ในขณะที่ผู้นำสองตระกูลบาดเจ็บ เขานำนักรบไรเดนไปขับไล่ผู้บุกรุกและได้ชัยชนะกลับมา นายหญิงของฮายาบุสะมารดาของเขาตรอมใจตายไปหลังจากนั้นไม่นาน ตระกูลฮายาบุสะเหลือเขาเพียงคนเดียว แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็เป็นผู้นำของฮายาบุสะได้อย่างไร้ที่ติ”“โอโตกะหรือคะ”“ใช่ โอโตกะเคยเป็นหนึ่งในไรเดน แต่พวกเขากลับไปเข้าร่วมกับคนนอก เพื่อหวังจะเข้ามาหาผลป