All Chapters of จ้าวดวงใจไรเดน: Chapter 1 - Chapter 10

แม้ว่าเธอจะแสดงออกชัดถึงจุดยืนของตัวเอง แต่ดูเหมือนมิยาโมโต้จะแสร้งทำเป็นมองข้าม เขาไม่รีรอที่จะแนะนำให้เธอไปเดินดูที่ตลาดของเก่าขึ้นชื่อของเมือง S โดยเสนอให้คนสนิทของเขาเป็นคนนำทาง และอำนวยความสะดวก เนื่องจากตัวเขายังมีงานของตระกูลให้ต้องไปจัดการภาพสะท้อนในกระจกเงาของหญิงสาวในชุดกางเกงยีนทะมัดทะแมงสีเข้ม กับเสื้อเชิ้ตเนื้อหนาสีขาวพอดีตัว สวมทับเอาไว้ด้วยโค้ทตัวยาวเลยเข่าผมยาวสลวยที่เคยปล่อยสยายปิดแผ่นหลังอ้อนแอ้น ถูกรวบมัดเป็นหางม้าเรียบร้อย รสสุคนธ์พยักหน้าอย่างพอใจกับตัวเองหลังจากที่สำรวจแล้วว่าไม่มีสิ่งใดไม่เหมาะสมหญิงสาวพยายามแต่งกายมิดชิด และพยายามไม่แต่งตัวหวือหวานัก เนื่องจากการเป็นคนต่างชาติที่เข้าไปเดินท่อมๆ กลางตลาด ก็เป็นเรื่องที่ดึงดูดสายตาของชาวเมือง S มากพอแล้ว จะให้เธอสวมกระโปรงสั้นจู๋ตามแฟชั่น ท่ามกลางอากาศหนาวเย็นอย่างเพื่อนร่วมคณะสำรวจคนอื่นๆ ชอบทำกันนั้น บอกตามตรงว่าเธอคงต้องปฏิเสธ เพราะเธอไม่เคยชอบเลยจริงๆ หากจะให้เธอกลายเป็นจุดเด่นให้คนอื่นต่างจ้องมองหลังจากคนสนิทของมิยาโมโต้ขับรถมาส่ง รสสุคนธ์ก็นัดเวลาให้เขามารับ โดยไม่รบกวนให้เขาเดินเป็นเพื่อน เนื่องจากความ

“อีกสองวันขอรับท่านฮายาบุสะ”“ดี ส่งข่าวไปยังโนบุโยชิและโยโกยามะเพื่อเรียกตัวไรเดนทุกคนกลับหมู่บ้าน ทิ้งไว้แค่สายสืบเพื่อคอยจับตาดูมิยาโมโต้เท่านั้น”“ขอรับ”“ทาเครุ”“ขอรับท่านฮายาบุสะ”“ไปสืบดูว่านักสำรวจที่จะร่วมเดินทางไปครั้งนี้มีทั้งหมดกี่คน”“ขอรับ”ฮายาบุสะ อากิ ยืนจ้องมองไปยังท้องถนนด้วยใบหน้านิ่งเฉย เขาใคร่ครวญบางอย่างอยู่ในใจเงียบๆ ซึ่งในระหว่างนั้นคนของเขาที่ยืนอยู่ข้างหลังก็ไม่กล้าขยับตัว หรือเอ่ยถามอะไรออกมาพวกเขาได้แต่ยืนอย่างนอบน้อมเพื่อรอฟังคำสั่ง กระทั่งผู้เป็นนายขยับตัวจึงกล้าขยับตาม“กลับหมู่บ้าน”หลังจากก้าวนำออกไปเขาก็เอ่ยออกมาเพียงประโยคสั้นๆ ซึ่งคนของเขาก็รับคำโดยดีพร้อมกับรีบเดินตามผู้เป็นนายออกไปไม่นานในร้านก็เงียบงันลงไปทิ้งเอาไว้เพียงความว่างเปล่าของตู้โชว์ ที่ครั้งหนึ่งเคยมีฝักดาบยาวซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของไรเดนและจะมีเพียงไรเดนเท่านั้นที่รู้และเข้าใจความหมายของการประดับฝักดาบเอาไว้หน้าร้าน“เมื่อครู่คุณพูดว่าอะไรนะคะ”น้ำเสียงของรสสุคนธ์เต็มไปด้วยความตื่นเต้น ทำให้มิยาโมโต้ ทาเคชิอมยิ้ม เมื่อในที่สุดเขาก็สามารถดึงความสนใจของเธอเอาไว้ได้ ตั้งแต่ตอนหัวค่ำที่เ

“ก็แน่ละสิ เห็นชาวบ้านบอกว่าป่านั่นเป็นอาณาเขตของไรเดน คนที่เข้าไปไม่เคยได้กลับออกมา ไหนจะข่าวลือที่ว่าพวกนั้นถูกฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยมนั่นอีก”“แล้วคุณคามิยะว่ายังไงกับข่าวลือนั่น”“เขาบอกว่าไร้สาระ ถ้าบอกว่าเข้าไปแล้วไม่ได้ออกมา แล้วไอ้ข่าวที่ว่าถูกทารุณอย่างโน้นอย่างนี้มาจากไหน ฉันเองก็คิดเหมือนเขานะ”อย่าว่าแต่ขวัญชีวาที่เห็นด้วยเลย เพราะรสสุคนธ์เองก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน ต้นตอของข่าวลือที่ว่านั้นจะมาจากไหน หากว่าไม่มีคนรอดชีวิตกลับมาเลยแม้แต่คนเดียว ดังนั้นข่าวลือนี้เป็นไปได้ว่าอาจจะเป็นเรื่องที่ถูกกุขึ้นมา โดยจุดประสงค์หลักก็เพื่อข่มขู่ให้ผู้คนหวาดกลัว“ไรเดน ไรเดน ไรเดน”รสสุคนธ์ไม่รู้ตัวเลยว่าหลายวันมานี้ เธอปล่อยให้ตัวเองเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับเรื่องของไรเดน มารู้ตัวอีกทีว่าเรื่องของไรเดนดูจะดึงดูดเธอให้เข้าหาอย่างน่าประหลาด หญิงสาวก็เข้ามานั่งอยู่ตรงหน้าคุณตาของคามิยะ ริว ที่คฤหาสน์ตระกูลคามิยะเรียบร้อยแล้ว“เห็นริวบอกว่าหนูอยากพบฉัน”“ใช่ค่ะ”“เรื่องไรเดน”“ใช่ค่ะ”“แปลก”“นั่นสินะคะ หนูเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเรื่องของไรเดน ถึงได้ทำให้หนูถึงกับกินไม่ได้นอนไม่หลับขนาด

“คุณโอโตกะคะ” รสสุคนธ์เดินเข้าไปหาผู้นำการเดินทางด้วยใบหน้าไม่พอใจเล็กน้อย เนื่องจากเธอมีเวลาเก็บสัมภาระสำหรับการเดินทางไม่ถึงสองชั่วโมงด้วยซ้ำ“ครับมีสชนานุสรณ์”“นี่มันเรื่องอะไรกันคะ”“ไม่มีอะไรนี่ครับ ผมแจ้งไปแล้วว่าหากล่าช้าสภาพอากาศจะไม่เอื้ออำนวย หิมะกำลังจะตก หากเรายังไม่ออกเดินทางหิมะจะปิดทางเข้าเอาไว้”“แล้วถ้าเป็นอย่างนั้นทำไมเราไม่รอจนกว่าสภาพอากาศจะดีขึ้นละคะ ไปตอนนี้ไม่เท่ากับเสี่ยงมากขึ้นหรอกหรือ”โอโตกะยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัย “ผมได้ยินมาว่าคุณมีหนังสือเกี่ยวกับไรเดนหลายเล่ม ทั้งยังพยายามหาข้อมูลเกี่ยวกับคนพวกนั้น คุณจะไม่รู้เชียวหรือว่าประตูทางเข้าที่นั่นมีอาถรรพ์ หากไม่เข้าไปในวันเวลาที่ถูกต้อง คุณคิดหรือว่าคุณจะหาทางเข้าเจอ”“คุณเชื่อเรื่องแบบนั้นด้วยหรือคะ” รสสุคนธ์ตาโตอย่างไม่อยากจะเชื่อ“แม้ว่าผมจะไปเรียนต่างประเทศแต่ผมก็เติบโตที่นี่ครับมีส เรื่องพวกนี้ไม่เชื่ออย่าลบหลู่ครับ ผมเองก็เคยสัมผัสมาแล้ว ดังนั้นหากจะเดินทางไปสำรวจครั้งนี้ก็ทำตามที่ผมบอกจะดีกว่าครับ ไม่อยากนั้นก็ถอนตัวไปเสีย”โอโตกะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างเย็นชา ซึ่งนั่นทำเอารสสุคนธ์ต้องขมวดคิ้ว แต่

“แบ่งคนของเราให้คุ้มครองนักสำรวจที่นี่ เดินทางไปอีกครู่ใหญ่จะถึงชายป่า ที่นั่นจะมีลานกว้างขวางเพียงพอที่จะใช้เป็นที่พัก ให้ทุกคนหยุดพักที่นั่นและกางกระโจมรออย่าได้เข้าไปในป่าหากเรายังไม่กลับมา ส่วนนายกับคนของนายไปกับฉัน ฉันจะล่วงหน้าไปดูก่อนว่าประตูนั้นอยู่จุดไหน หากล่าช้าเราจะหามันไม่พบ ไป!”เขาตวาดทีหนึ่งพร้อมกับกระทุ้งสีข้างม้าของตน เจ้าม้าพ่วงพีสีดำของเขากระโจนออกไปทันทีที่ถูกกระตุ้น ด้านหลังยังมีคนของโอโตกะอีกหลายคน ควบม้าตามไปติดๆ“นั่นพวกเขาจะไปไหน” แมรี่หนึ่งในนักสำรวจ มองเห็นโอโตกะและคนของเขาควบม้าออกไป จึงอดที่จะเอ่ยถามขึ้นไม่ได้รสสุคนธ์เองก็สงสัยเช่นกัน เธอมองเห็นตั้งแต่โอโตกะกับคนของเขากำลังปรึกษากันบนหลังม้าด้วยความเคร่งเครียด จนกระทั่งควบม้าออกไป โดยทิ้งคนของเขาให้เข้ามาโอบล้อมนักสำรวจเอาไว้ ทั้งนี้ก็เพื่อเร่งการเดินทางให้เร็วขึ้นอีกนิด“เราจะเดินทางต่อไปอีกครู่หนึ่ง มิสเตอร์โอโตกะให้คนของเขาแจ้งว่าเขาจะล่วงหน้าไปดูต้นทาง ด้านหน้าจะเป็นชายป่าดงดิบที่รกทึบ ตรงนั้นจะมีลานกว้างเราจะพักแรมที่นั่นก่อนเข้าป่าพรุ่งนี้เช้า”คริสโตเฟอร์คนจากคณะสำรวจเดินเข้ามาแจ้งกับทีมนักสำรวจด้