LOGINShare
บทที่ 4.8
publish date:
2026-03-22 07:13:55
Latest chapter
จ้าวดวงใจไรเดน บทที่ 4.10
หลังเที่ยงคืนแล้วเท่าที่รสสุคนธ์คาดเดา เนื่องจากที่นี่ไม่มีนาฬิกา หญิงสาวไม่อาจข่มตาหลับลงได้ จึงได้แต่พลิกร่างไปมาบนฟูกนอน เสียงรอบด้านอันเงียบสนิทนั้น ไม่ได้ทำให้หญิงสาวรู้สึกวังเวง เนื่องจากมั่นใจว่าไรเดนทุกผู้ก็คงไม่ต่างจากเธอนัก ดีไม่ดีพวกเขาอาจกำลังออกมานั่งรวมตัวกัน เพื่อรอคอยการกลับมาของนักรบที่ออกไปตั้งแต่ตอนก่อนเที่ยงเมื่อตอนเย็นรสสุคนธ์เห็นนักรบไรเดนหนุ่มหลายคน ยืนล้อมรอบเรือนฮายาบุสะเพื่อรักษาความปลอดภัย มาซามุระบอกว่าพวกเขาจะไม่ขึ้นมาบนเรือนเด็ดขาดให้เธอวางใจได้เธอเห็นคนเหล่านั้นนั่งหันหลังให้ตัวเรือนโดยสิ้นเชิง ในท่าทางเตรียมพร้อม ราวกับเกรงว่าจะมีภัยใดๆ กล้ำกรายมาสู่คนในเรือนเมื่อถึงเวลาเย็นย่ำเธอเห็นมาซามุระเอาอาหารและน้ำไปแจกจ่ายให้พวกเขา ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเต็มเปี่ยม ซึ่งพวกเขาก็รับไปแล้วนั่งกินกันตรงนั้นสายตาก็มองไปรอบๆ โดยไม่ปล่อยให้อะไรคลายสายตาแม้แต่น้อยพวกเขาตระหนักในหน้าที่และทำมันให้ดีที่สุด โดยไม่จำเป็นต้องให้ใครเฝ้าจับตามอง ไรเดนเหล่านี้ช่างน่าทึ่งจริงๆเสียงแห่งความยินดีด้านนอก ทำให้รสสุคนธ์ดีดตัวขึ้นทันที หญิงสาวลุกจากฟูกนอนแล้วเปิดประตูออกไป จึงทันได้เ
จ้าวดวงใจไรเดน บทที่ 4.9
“คุณ...” รสสุคนธ์กำลังจะอ้าปากเอ่ยถามบางอย่าง แต่เสียงเกราะที่ถูกตีรัวๆ ทำให้ฮายาบุสะลุกพรวดขึ้น เขาคว้ามือเล็กเอาไว้แล้วรั้งให้ยืนขึ้น“เท็ตสึ!”“ขอรับนายท่าน” ดูเหมือนเท็ตสึจะยืนอยู่หน้าห้องอยู่แล้ว ดังนั้นเมื่อฮายาบุสะเรียก เขาจึงเลื่อนประตูเข้ามาทันที“ดูแลนายหญิงของเจ้า”“ขอรับนายท่าน”“เกิดอะไรขึ้นคะ” รสสุคนธ์เดินตามฮายาบุสะที่เดินออกจากห้องไปอย่างเร่งรีบ“อยู่ที่นี่อย่าไปไหน ผมจะรีบกลับมา”“ฮายาบุสะคะ”“อากิ ชื่อของผม” เอ่ยเท่านั้นฮายาบุสะก็เดินเร็วๆ ไปยังห้องของเขารสสุคนธ์ที่ยังคงยืนงงมองตามแผ่นหลังเขาไป เธอเห็นว่าในห้องของเขานั้น ชุดสีดำล้วนถูกแขวนเอาไว้ที่ผนังอยู่แล้ว ด้านหน้าชุดนั้นมีดาบยาวสองเล่มวางอยู่บนแท่นฝักดาบของฮายาบุสะมีบุษราคัมสลักลวดลาย ซึ่งดูเหมือนจะแตกต่างจากฝักดาบที่เธอเคยเห็นเล็กน้อย เธอเดาว่าลวดลายของดาบน่าจะเป็นสัญลักษณ์ของนักรบแต่ละคนไม่นานร่างสูงสง่าของนักรบไรเดนก็ก้าวออกมาจากห้อง ดวงตาสีเขียวแวววับมองตรงมายังหญิงสาว ก่อนที่เขาจะก้าวยาวๆ เข้ามาหามือใหญ่รวบดาบสองเล่มเอาไว้ในมือข้างเดียว ก่อนมือหนึ่งจะยกขึ้นรั้งรสสุคนธ์เข้าหาตัว สัมผัสแผ่วเบาจดลงบนเรือนผ
จ้าวดวงใจไรเดน บทที่ 4.8
รสสุคนธ์ถึงกับต้องพยายามท่องเอาไว้ว่าเมื่อก่อนเธอเคยคิดว่าไรเดนเหล่านี้โหดร้ายเพียงใด และพยายามทบทวนว่าเคยได้ยินความป่าเถื่อนของพวกเขามายังไงบ้างทว่า...ยิ่งอยู่ที่หมู่บ้านไรเดนนานเข้า ทำไมเธอถึงยิ่งนึกไม่ออก“คือ...” รสสุคนธ์พยายามหาจังหวะเพื่อชวนเขาคุย แต่ดูเหมือนฮายาบุสะจะเดาออกว่าเธอมีเรื่องจะคุยกับเขา เขายิ้มอย่างอ่อนโยนอีกครั้ง“กินก่อน หลังจากนี้ผมจะพาคุณไปนั่งเล่นที่ห้องนั่งเล่น ที่นั่นผมชอบมากเพราะผมสามารถมองเห็นความเป็นไปในหมู่บ้านจนทั่ว แล้วเราค่อยคุยกันตอนนั้นก็ได้”“เอ่อ...ก็ได้ค่ะ” หญิงสาวพยักหน้ารับเร็วๆ เพราะเธอเองก็แอบโล่งใจที่อย่างน้อยก็มีเวลาเรียบเรียงคำพูดเมื่อคิดได้เช่นนั้นก็หยิบตะเกียบขึ้นมา มองดูกับข้าวเรียบง่ายบนโต๊ะ เธอก็ยิ้มออกมาปลาย่าง มิโสะ และเต้าหู้อ่อนกับผักที่ปลูกเอง กับข้าวจะแบ่งเป็นสำรับของแต่ละคน รสชาติหรือก็สดอร่อย เธอรับรู้ได้ถึงอาหารที่ปลอดสารพิษใดๆ โดยอัตโนมัติเมื่อคีบเข้าปากนี่เป็นข้อดีของคนที่นี่ อาหารการกินส่วนใหญ่ของผู้คนในหมู่บ้าน จะเป็นสิ่งที่มีอยู่ตามธรรมชาติทั้งสิ้นเมื่อได้มีโอกาสได้นั่งที่ห้องนั่งเล่น ซึ่งรสสุคนธ์จำได้ว่ามันคือห้องที
จ้าวดวงใจไรเดน บทที่ 4.7
การที่ต้องมารับรู้ว่าตัวเองต้องแต่งงานกะทันหัน ทั้งยังไม่รู้จักเจ้าบ่าวของตัวเองมาก่อนนั้น อาจจะทำใจให้ยอมรับได้ยากสักหน่อย แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นก็ใช่ว่าฮายาบุสะจะยอมปล่อยหญิงสาวไปนักรบไรเดนที่เลือกเจ้าสาวแล้ว มีหรือจะยอมรับคำปฏิเสธโดยเฉพาะอย่างยิ่งฮายาบุสะที่เป็นถึงผู้นำของไรเดน ที่สำคัญหญิงสาวเป็นเจ้าสาวที่พยัคฆ์ขาวเลือก ดังนั้นย่อมไม่มีทางที่ฮายาบุสะและไรเดนทั้งหลายจะปล่อยไปนับตั้งแต่ก้าวเข้ามายังหมู่บ้านไรเดน เช้านี้เป็นครั้งแรกที่รสสุคนธ์ได้มีโอกาสนั่งกินข้าวกับฮายาบุสะ เพราะทุกครั้งหากเขาไม่ยุ่งจนไม่เห็นหน้า เธอก็บาดเจ็บจนต้องกินอาหารอ่อนคนเดียวบนฟูกนอนมาซามุระที่เลื่อนขั้นขึ้นมาดูแลงานบนเรือนฮายาบุสะเล่าให้ฟังว่านายสูงสุดของตระกูลนั้น มักจะกินมื้อเที่ยงและมื้อเย็นที่หอประชุมของหมู่บ้านดังนั้นนี่จึงเป็นมื้อแรกในรอบสองเดือนที่ฮายาบุสะจะกินข้าวที่เรือน และเหตุผลที่ฮายาบุสะยอมกินข้าวที่บ้านเช้านี้ก็คือ รสสุคนธ์บอกว่ามีเรื่องจะพูดคุยกับเขานั่นเองมองดูคนที่สวมฮากามะสีน้ำตาลก้าวเข้ามานั่งลงฝั่งตรงข้าม รสสุคนธ์ก็รีบก้มหน้าลง หัวใจเจ้ากรรมก็ไม่รักดีเหลือเกิน แค่สบตาสีเขียวที่ส่องป
จ้าวดวงใจไรเดน บทที่ 4.6
รสสุคนธ์มองอีกฝ่ายเล่าเรื่องในอดีตด้วยดวงตาว่างเปล่า แล้วอดที่จะสะท้อนใจไม่ได้ แต่อีกฝ่ายกลับมองใบหน้าเห็นอกเห็นใจของรสสุคนธ์แล้วหัวเราะออกมา“รู้ไหมวันที่ฉันตัดสินใจรับแขกวันแรก ท่านโยโกยามะก็บุกเข้ามาแล้วแบกฉันขึ้นโดยไม่พูดอะไรสักคำ เขาเป็นคนพูดไม่เก่งฉันจึงดูจากการกระทำ เขาพาฉันกลับมาที่นี่แล้วจัดงานเลี้ยงเล็กๆ ตามประเพณีของไรเดน”“ตอนนั้นเขายังไม่ได้ก้าวสู่ตำแหน่งผู้นำหรอก เขาบอกฉันในคืนส่งตัวเจ้าสาวว่าเขาจะให้เกียรติฉัน มีฉันเป็นนายหญิงสูงสุดเพียงคนเดียว และเขาจะไม่มีวันทำให้ฉันเสียใจเป็นอันขาด ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้เขาไม่เคยผิดคำพูดเลยสักครั้ง”“ฮายาบุสะเป็นไรเดนที่น่านับถือ เขาเป็นวีรบุรุษของไรเดน เขาสูญเสียพ่อและน้องชายไปจากการที่โอโตกะทรยศพวกพ้อง ในขณะที่ผู้นำสองตระกูลบาดเจ็บ เขานำนักรบไรเดนไปขับไล่ผู้บุกรุกและได้ชัยชนะกลับมา นายหญิงของฮายาบุสะมารดาของเขาตรอมใจตายไปหลังจากนั้นไม่นาน ตระกูลฮายาบุสะเหลือเขาเพียงคนเดียว แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็เป็นผู้นำของฮายาบุสะได้อย่างไร้ที่ติ”“โอโตกะหรือคะ”“ใช่ โอโตกะเคยเป็นหนึ่งในไรเดน แต่พวกเขากลับไปเข้าร่วมกับคนนอก เพื่อหวังจะเข้ามาหาผลป
จ้าวดวงใจไรเดน บทที่ 4.5
เรื่องนี้แม้ฮายาบุสะจะหงุดหงิดใจอยู่บ้าง เพราะต้องการให้หญิงสาวพักผ่อน กระนั้นเขาก็ไม่อาจทำอะไรได้ เนื่องจากเจ้าสาวของเขาเป็นหญิงสาวนอกเผ่า ทั้งยังเป็นชาวต่างชาติดังนั้นจึงจำเป็นอย่างมากที่ต้องขอความช่วยเหลือสตรีอาวุโสของไรเดน แน่นอนว่าผู้ที่เขาวางใจให้ดูแลรสสุคนธ์ที่สุดคือ ท่านหญิงแห่งโนบุโยชิกับท่านหญิงแห่งโยโกยามะ เนื่องจากฮายาบุสะนั้นไร้ซึ่งสตรีอาวุโสเสียงเลื่อนประตูเปิดออกแล้วเดินเข้ามาภายในห้อง พร้อมกับท่านหญิงแห่งสองผู้นำไรเดน ด้านหลังยังมีหญิงสาวอีกสองคน แต่คนที่ดึงความสนใจของรสสุคนธ์ได้มากที่สุด คือสตรีท่าทางสง่างามที่ยืนอยู่ด้านหลังท่านหญิงแห่งโยโกยามะ“ท่านคาโอริ” ท่านหญิงแห่งโยโกยามะยิ้มละมุนให้รสสุคนธ์ ก่อนจะเดินนำสตรีทั้งสามคนเข้ามาในห้อง ซึ่งเจ้าของห้องที่เพิ่งจะตื่นนอนได้แต่นั่งทำหน้างงงัน“ท่านมิโดริ” รสสุคนธ์กะพริบตามองคนทั้งหลายทีละคน เพราะยังไม่รู้ว่าทั้งหมดเข้ามาในห้องเธอเพราะเหตุใด“ท่านนี้คือท่านหญิงแห่งโนบุโยชิ”“เรียกฉันว่ายูโตะ ส่วนนี่อายาเนะลูกสาวของฉันเอง เห็นว่าอายุไล่เลี่ยกันจึงพามาให้รู้จักกันไว้” ท่านหญิงแห่งโนบุโยชิส่งยิ้มใจดีมาให้“ท่านคาโอริ” โนบุโ
You may also like
ฮูหยินของข้าถึงเวลากลับจวนได้หรือยัง
ป่าดอกท้อ34.9K viewsพระชายาสุดหวงของท่านอ๋องคลั่งรัก
ชาไทยเย็น41.3K viewsลิขิตแห่งรัก
ป่าดอกท้อ21.1K viewsสามี ข้าจะเลี้ยงดูท่านเอง
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ26.4K viewsตำนานรักแผ่นดินกงซุน [NC25+]
ณ ธารา1.2K viewsหลิงเฟิ่ง หญิงบ้าในหมู่บ้านหู่เซิง
l3oonm@10.7K viewsอดีตสามี... ปล่อยข้าไปเถอะ
แคลร์ออสติน3.5K viewsชะตาเกี่ยวพัน
l3oonm@2.7K views
