All Chapters of เสนาบดีที่รัก: Chapter 91 - Chapter 100

ทั้งสามปรับท่าทีโกรธเกรี้ยวให้กลับมาเป็นนิ่งเฉยราวกับไม่มีเรื่องขุ่นใจมาก่อน มีเพียงจื่อหลงที่เงยหน้าขึ้นยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยหากไม่เลยไปถึงดวงตาแม้สักนิด ปู้เฉินและหมอเหยียนสบตากันเพียงเล็กน้อยแล้วเมินหน้าหนีคนละทิศทาง"เจ้าเองก็เข้ามาสิ"ไห่เปียวเดินทอดขาเข้ามาช้าๆก่อนจะทรุดลงนั่งข้างจื่อหลง"พวกท่านไปไหนกันมาหรือ""สะสางงานด้านนอกเล็กน้อยตอนนี้เสร็จแล้ว เจ้าเตรียมตัวเดินทางพร้อมแล้วหรือไม่ พวกเราจะออกเดินทางในยามจื่อ(23.00-24.59น)"ไห่เปียวนั้นในใจกรุ่นไปด้วยความโกรธ แน่นอนเขาได้รับข่าวจากนกพิราบที่บิดาของเขารายงานมาแล้วว่ากลุ่มคนที่ลอบติดตามล้วนตายหมดจึงทำให้ไม่รู้ว่าคนที่จื่อหลงเดินทางไปหาคือที่ใดแน่ เพียงแต่จำต้องกล้ำกลืนความโกรธเอาไว้ภายใต้สีหน้าแย้มยิ้ม"เรียบร้อยแล้วขอรับ สัมภาระทั้งหมดยกขึ้นรถเทียมม้าหมดแล้ว"เขาพยักหน้าแล้วเดินมานั่งลงข้างจื่อหลง"ข้ากังวลทั้งวันกลัวท่านเกิดเรื่อง""ข้า? ตัวข้าจะเกิดเรื่องอะไรอันใดได้อีก ถ้าไม่มีคนสร้างเรื่องให้แก่ข้า"จื่อหลงพูดด้วยน้ำเสียงเนิบนาบยากจะคาดเดาว่าคิดเรื่องใดอยู่"เป็นเช่นนั้น"ไห่เปียวพยักหน้าอีกครั้ง ใช้มือข้างหนึ่งรวบชายแขนเสื้อข

ทั้งคู่จ้องหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร ผู้เป็นบิดากำหมัดแน่นส่วนคนที่ขึ้นชื่อว่าบุตรถึงแม้ว่าจะมิได้รับรองว่าเป็น แต่ย่อมปฏิเสธความจริงไปไม่ได้ด้วยใบหน้าและท่าทางที่คบ้ายคลึงกันชัดเจน“เจ้าชื่ออะไร”ฮ่องเต้สูดลมหายใจระงับความโกรธ“ข้าเหวินจื่อหลง หรืออีกชื่อคือจวิ้นจื่อหลง ใช่แล้วข้าคือคนที่ท่านส่งเสนาฟ่านลงไปปราบปราม”“มารดาของเจ้าเล่า”“ท่านก็รู้ดีว่ามารดาข้านามว่าอะไร หรือจะให้ข้าย้ำให้ชัดเจน ว่านามเดิมของนาง คือ ท่านหญิงจวิ้นเยี่ยนหลาน”จื่อหลงเน้นเสียงหนักยามเอ่ยนามของมารดาตน ท่าทีของฮ่องเต้ตะลึงเมื่อรู้ว่าความเข้าใจของตนเองนั้นถูกต้อง มือขาวสั่นระริก ยกขึ้นเอื้อมมาตรงหน้าของจื่อหลง ปลายนิ้วแตะแก้มฝ่ายตรงข้ามเบาๆ“เจ้า..เจ้าคือบุตรของข้า”“ไม่..ไม่ใช่ บิดาข้าคือเหวินจื่อสง เป็นอดีตอัครเสนาฝ่ายขวาของท่าน"จื่อหลงแสยะยิ้มดวงตาแดงช้ำยามนึกถึงผู้เป็นบิดา"เด็กโง่ ในจดหมายก็บอกอย่างชัดเจน เจ้าจะปฏิเสธไปทำไม""แน่นอนข้าย่อมปฏิเสธ เขาเลี้ยงดูท่านแม่และตัวข้าตั้งแต่ข้ายังอยู่ในครรภ์มารดา ยามข้าถือกำเนิดเขาถึงกับฉลองบุตรชายคนแรกสามวันสามคืน ท่านเองยังประทานของให้ข้า จำหยกนี่ได้หรือไม่"จื่อหล

ยามได้ยินเสียงคนผู้นี้ทั้งสามรู้สึกอึดอัดยิ่ง ท่านราชครูที่นอนอยู่บนเตียงเพราะถูกสกัดจุดให้ขยับกายไม่ได้ หมอเหยียนชะงักมือที่เตรียมตรวจหันมามองหน้าจื่อหลง“เจ้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่”จื่อหลงเบี่ยงความสนใจของไห่เปียว“ข้าตามหลังท่านมาหลังหนึ่งชั่วยามขอรับ”เขาเดินเข้ามาหยุดข้างกายจื่อหลงจนได้กลิ่นหอมแรงจากถุงหอมที่เขาพกอยู่ จื่อหลงเบนกายออกเล็กน้อยเพื่อมิให้อีกฝ่ายผิดสังเกตุ“เหตุใดท่านจะมาที่นี่จึงไม่บอกข้า”น้ำเสียงกระเง้ากระงอด ใบหน้างดงามบอกถึงความน้อยใจ จื่อหลงถอนหายใจเบาๆก่อนจะตบหลังมือขาวเหมือนปลอบใจ แต่กลับไม่มีคำพูดใดหลุดออกจากปาก“ทุกคนเงียบก่อนขอข้าตรวจอาการท่านราชครูก่อน”หมอเหยียนพูดแทรกขึ้นมา ไห่เปียวเม้มริมฝีปากหัวใจเต้นผิดจังหวะเพราะกลัวหมอเหยียนรู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้นกับราชครู“พวกเราไปรอที่โต๊ะเถอะ”จื่อหลงพยักหน้าให้ทุกคนเดินตามตนไป เขามองไปที่หมอเหยียนสบตากันเพียงเล็กน้อย“เจ้ามาถึงนี่แล้วบิดาของเจ้าล่ะ”จื่อหลงถามไห่เปียวเมื่อเขาได้ยินถึงกับยิ้มทั้งปากทั้งตาด้วยความชื่นใจ คิดว่าจื่อหลงต้องการรู้เรื่องของเขาทั้งคู่“ท่านพ่อกำลังเตรียมงานมงคลของเราสองคนขอรับ”“งานมงคล? ข้ากับ

"นั่นเป็นของเจ้า พ่อคืนให้""ขอบพระทัยฝ่าบาท""เอาเถอะไปจัดการเรื่องของเจ้าเสียให้เรียบร้อย ข้ารู้ดีเรื่องของเจ้าเกี่ยวโยงมาถึงเรื่องของพ่อด้วย หนี่กงกงให้หัวหน้าองครักษ์เสื้อแพรติดตามเขา ดูเขาเท่ากับดูเจิ้น พรุ่งนี้ข้าจะออกราชโองการให้สกุลเหวินไร้มลทิน ส่วนเรื่องประกาศให้เจ้าเป็นจวิ้นอ๋องให้รอเรื่องทุกอย่างเสร็จเสียก่อน อ้ออีกเรื่องสั่งให้มู่กังปู้(เสนาบดีโยธา)จัดการเรื่องจวนของจวิ้นจื่ออ๋องด้วย ไปเถอะออกไปกันได้แล้ว"ฮ่องเต้โบกมือน้อยๆให้ทุกคนออกไป จื่อหลงเคารพแล้วจากไปในมือยังกำป้ายทองเอาไว้แน่น"จวิ้นอ๋อง..จวิ้นอ๋องพะย่ะค่ะ"จื่อหลงหันกลับมาตามเสียงเรียก"หนี่กงกง""รอบ่าวด้วยพะย่ะค่ะ""มีเรื่องอะไรหรือ""ได้โปรดเถอะขออย่าเข้าใจฝ่าบาทผิด พระองค์จำเป็นต้องทิ้งจวิ้นซูเฟยพะย่ะค่ะ แท้จริงแล้วพระองค์ทรงรักพระชายามาก เพียงแต่...""หึ เพียงแต่หลัวไทเฮากับฮองเฮามากกว่ากลัวพระชายาตัวเองเสียชีวิต""หาใช่เช่นนั้นไม่ จวิ้นซูเฟยเข้าพระทัยฝ่าบาทผิด อีกทั้งนางกลัวองค์ชายไม่ปลอดภัยจึงหนีออกจากวังไป""ข้าเข้าใจแล้ว ข้าขอตัวก่อน"จื่อหลงพยักหน้าให้เพียงครั้ง"น้อมส่งองค์ชายสิบสาม"หนี่กงกงค้อมกายลงจนเป

จื่อหลงถูกเบิกตัวเข้าเฝ้ายังท้องพระโรงต่อหน้าขุนนางในราชสำนัก และยังถูกประกาศแต่งตั้งเป็นจวิ้นหวังจื่ออ๋องรับรู้โดยทั่วกันทั้งใต้หล้า ครั้งแรกรัชทายาทคัดค้านเพราะท่าทีองอาจสง่างามดูฉลาดหลักแหลมมากกว่าตัวเขามากมายนัก แต่พอได้ฟังคนผู้เป็นน้องของตนเองประกาศแน่วแน่ว่ายินดีรับใช้พระบิดาและรัชทายาทเช่นเขา เขาจึงละวางความคิดหวาดระแวงลงไปบ้าง เขาเองก็ไม่กล้าดูเบาน้องคนนี้สั่งให้คนสนิทตนเองไปสืบเรื่องราว ทำให้รู้ว่าจื่อหลงหาใช่คนไร้ทิศทางเป็นถึงเจ้าสำนักหนึ่งในใต้หล้าอีกทั้งยังเป็นพ่อค้าที่ร่ำรวยเป็นอันดับหนึ่งของแค้วนอีกด้วย นอกนั้นขึ้นชื่อว่าป็นลูกหลานสกุลเหวินคงมิกล้าลืมบุญคุณผู้ให้ข้าวให้น้ำตามคำพูดที่ว่ากตัญญูต่อผู้ให้กำเนิดไม่เท่าผู้เลี้ยงดู สามเดือนที่ผ่านมาจื่อหลงกวาดล้างกบฏเสนาสกุลถงรวมถึงเครือข่ายผู้เกี่ยวข้อง คนในคนนอกล้วนถูกตรวจสอบจนหมดสิ้นคนใดต้องอาญาก็ถูกจับเข้าคุกหลวง คนในสกุลถงนอกจากเสนาถงแล้วทุกคนถูกเนรเทศไปจนหมดสิ้น ข่าวการหายตัวไปของไห่เปียวไม่ได้ทำให้จื่อหลงเดือดร้อนใจเท่าใดนัก เพราะเขาเหลือตัวคนเดียวแล้วจะหลบหนีไปที่ใดล้วนแต่หนทางตัน เรื่องนั้นจึงละวางเอาไว้ได้บางส่วน ข่าว