All Chapters of เสนาบดีที่รัก: Chapter 101 - Chapter 110

จื่อหลงพอหันหลังเดินจากไปก็รู้สึกใบหูร้อนผ่าวจนออกสีแดงเข้ม ใบหน้าออกอาการกระอักกระอ่วนที่เรียกว่าพ่อตา แต่เขาก็เรียกตามจริงจึงมิได้รู้สึกผิด"ปู้เฉิน?"คนที่มายืนรออยู่หน้าประตูวังด้วยสีหน้ากระวนกระวายคือคนสนิทของเขา ที่นั่งอยู่บนหลังม้าซ้ำร้ายยังมีม้าอีกตัวที่ถูกจูงมาด้วย"เกิดเรื่องใดขึ้น หรือมีเรื่องของเสี่ยวฟ่าน"จื่อหลงตระหนกจนมือสั่น"ขอรับเรื่องคุณชายฟ่าน..."สิ้นเสียงก็ปรากฏจื่อหลงควบม้ากระตุกสายจากมือของปู้เฉินจากไปแล้วปู้เฉินจึงได้แต่ควบม้าตามหลัง"เกิดเรื่องใดขึ้น"จื่อหลงรีบร้อนม้ายังไม่ทันหยุดวิ่งเขาก็กระโจนเหินไปหน้าปากถ้ำที่ห่างไปถึงสองลี้ อวี้หนี่ที่กำลังยืนคุยกับไช่อีสะดุ้งจนเกือบหงายหลัง"กะ..เกิดเรื่องใด"อวี้หนี่ถามด้วยความตกใจ"ไช่อี เกิดเรื่องใดกับเสี่ยวฟ่าน"จื่อหลงหลังจากประคองอวี้หนี่ทรงตัวได้ก็เตรียมสาวเท้าเข้าไปในถ้ำ เมื่คืนเขาล้วนดูแลฟ่านเสวียนจนเรียบร้อยแน่ใจว่าไม่เกิดปัญาหาแล้วเหตุใดจึงเกิดเรื่องเช่นนี้ได้"อย่ารีบร้อนนายท่าน""รีบบอกมา!""อาการคุณชายฟ่านดียิ่ง ที่ข้าส่งข่าวให้แก่ปู้เฉินก็เพื่อให้ท่านคลายใจ ภายในวันสองวันนี้เขาฟื้นแน่นอน เพียงแต่ไม่สำสามารถกำห

"ชู่ๆ อยู่นิ่งๆ"จื่อหลงปลอบเบาๆสองแขนออกแรงรัดร่างบางเอาไว้มิให้ขยับ"ไม่เอา ปล่อยข้า"ไช่อีเกรงว่าฟ่านเสวียนจะบาดเจ็บมากขึ้นเขาเปิดซองเก็บเข็มขนาดเล็กมาฝังเอาไว้ที่ขมับสองข้างของฟ่านเสวียน ทันใดนั้นร่างบางก็สลบไปอีกครั้ง"เจ้าทำอะไร""ใจเย็นก่อนขอรับ ข้าให้เขาหลับไปก่อนมิเช่นนั้นเกรงว่าผิวเนื้อเกิดใหม่จะช้ำได้"จื่อหลงเม้มปากเล้กน้อยด้วยความห่วง"ไม่ต้องห่วง คุณชายฟ่านดีขึ้นเรื่อยๆหากท่านดูแลเขาเรียบร้อยแล้วท่านก็ค่อยจัดการธุระของท่านเถอะ ข้าให้คนไปส่งข่าวบอกท่านหมอเหยียนแล้วคาดว่าอีกไม่นานเขาคงจะมาถึง""ขอบใจเจ้ามาก"ทั้งสองรีบเร่งจัดการฟ่านเสวียนจื่อหลงรีบปลดเสื้อผ้าของเขาออกแล้วเร่งชัดผิวเนื้อด้วยน้ำมันกุหลาบจากนั้นก็ใช้ยาที่ไช่อีให้ทาไปทั่วผิวเกิดใหม่ จากนั้นเขารีบสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ให้กับฟ่านเสวียน จัดแจงแล้วเขาจึงเร่งมาจัดการตัวเองให้สะอาดเพราะเกรงว่าจะทำให้ฟ่านเสวียนติดเชื้อจากความสกปรกได้ ไช่อีรอกระทั่งจื่อหลงเรียบร้อยจึงค่อยถอนเข็มออก"อีกครู่เขาก็ฟื้น ข้าขอไปดูท่านหมอเหยียนก่อน"จื่อหลงพยักหน้าเพียงครั้ง ไม่นานไช่อีก็เดินนำหมอเหยียนเข้ามา"ได้ข่าวว่าคุณชายฟ่านฟื้นแล้ว""ขอรับ"ไช

"ฟ่านเสวียน ในใจของข้าไม่เคยมีผู้ใดอีกเลย อย่ามองว่าข้าเลวร้าย ต้นสายปลายเหตุหาได้เกิดจากข้าไม่ตัวข้าเลือกเกิดไม่ได้อีกทั้งยังเลือกผู้เลี้ยงดูเองไม่ได้อีกด้วย ชะตาชีวิตข้าขึ้นลงราวขี่ม้าพยศล้วนผกผันขึ้นลงตามแรงเหวี่ยง ข้ามีสิ่งหนึ่งให้เจ้าอ่าน"จื่อหลงล้วงมือหยิบจดหมายเหลืองซีดในอกเสื้อส่งให้ฟ่านเสวียน ครั้งแรกฟ่านเสวียนไม่อยากรับมันหากแต่ไม่รู้เหตุเหตุเขาอดใจไม่ไหวยอมหยิบมันมาเปิดอ่าน ดวงตาเรียวเบิกกว้างขึ้นเมื่ออ่านข้อความนั้นจบ"นี่...นี่มันเรื่องเหลือเชื่อเกินไปแล้ว""เนื้อหาในจดหมายไม่ได้หลอกลวงแม้แต่น้อย อีกอย่างข้าพบเสด็จพ่อแล้ว เราพูดคุยกันหลายเรื่อง กระทั่งเดี๋ยวนี้คือตำแหน่งข้าคืออ๋อง"เขาหยุดหายใจเพียงครู่ก้มลงมองคนที่กำจดหมายเอาไว้"เรายังมีจวนอ๋องอีกด้วย"เขาเอ่ยยิ้มๆ"แต่ว่าเรื่องนี้มันพิสดารเกินไปแล้ว""ใจเย็นก่อนเถอะเรื่องนี้ไม่มีอะไรซับซ้อน ทว่ามีอีกเรื่องที่ข้าอยากจะบอกกับเจ้า ไห่เปียวหนีรอดการจับกุมไปได้ ข้าเกรงว่าตัวเจ้าจะได้รับอันตรายจึงห่วงยิ่งนัก""ข้าอยู่ในถ้ำนี้จะมีใครกล้าเข้ามาก่อกวนได้อีก""ก่อกวนข้าไม่กลัว พวกเรารับมือไหว แต่ไห่เปียวผู้นี้จิตใจหยาบช้านักทั้งยั

จื่อหลงหลังสะกดอารมณ์ปรารถนาให้สงบนิ่งแล้วก็ขยับฟ่านเสวียนวางลงบนขนเสือดำที่เขาล่ามาจากภูเขาเพื่อมามอบให้เจ้าตัวโดยเฉพาะ จัดเรียงหมอนเสียใหม่ก่อนจะประคองร่างบางให้ล้มตัวลงนอน เขาเองก็นอนลงเคียงข้างใช้แขนตนเองให้ฟ่านเสวียนนอนหนุนต่างหมอนมืออีกข้างเอื้อมไปดึงผ้าห่มนุ่มขึ้นมาคลุมร่างของฟ่านเสวียนและตัวเขา หลังจากดูแลอีกฝ่ายจนเรียบร้อยแล้วถึงใช้ฝ่ามือโบกไปด้านข้างออกแรงใช้กำลังภายในเล็กน้อยสะบัดตะเกียงให้ดับลง ทุกอย่างอยู่ในความมืด มีเพียงเสียงลมหายใจสองสายสอดประสานกัน"เสี่ยวเสวียน""หือ""ขอบใจเจ้ามากที่ยอมเชื่อใจข้า ทุกอย่างจะไม่ยอมให้เจ้าได้รับคำติฉินเป็นอันขาด ข้าขอเวลาเพียงยี่สิบวันจัดการทุกเรื่องให้สะอาดหมดจด รอข้านะ"ฟ่านเสวียนนอนฟังคนด้านข้างให้คำมั่นจากนั้นเขาหลับตาลงผ่อนลมหายใจช้าๆ"ข้ารู้แล้ว ข้าจะรอเจ้า"ฟ่านเสวียนเอ่ยปากคล้ายเสียงกระซิบจื่อหลงยิ้มกว้างในความมืด"ฮูหยินข้าจะเกรงใจและในอำนาจเจ้าเต็มที่"ทันใดนั้นเขาก็ต้องงอตัวโดยไม่ทันตั้งตัว ฝ่ามือบางฟาดลงบนหน้าท้องเขาดังเพียะ"ทำร้ายสามีมีโทษนะ"เขาเอ่ยปนหัวเราะตะแคงข้างมาซุกใบกน้าลงซอกคอขาวปนชมพูที่พึ่งจางหายจากแผล"นอนเสียเถอะ

ตอนนี้พวกเจ้าทั้งคู่กลับไปคิดเมื่อตกลงแล้วก็มาบอกข้าเถอะ ข้าสัญญาว่าเด็กคนนี้จะเป็นบุตรคนแรกของสกุล หากเป็นหญิงเขาจะได้เป็นท่านหญิงหากเป็นชายเขาจะได้ครองตำแหน่งซื่อจื่อ ตัวข้าไม่เคยคิดจะผิดสัจจะ ขอเพียงพวกเจ้าอย่าคิดตื้นเขินเท่านั้นก็พอแล้ว เอาล่ะข้าไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้วเรื่องของลูกคนนี้ข้าก็แค่หวังให้พวกเจ้าเมตตาเท่านั้น จริงสิ ปู้เฉิน ข่าวของไห่เปียวไปถึงไหนแล้ว"จื่อหลงตัดความ ปู้เฉินลืมตกใจรีบตอบกลับ"เขาซ่อนตัวได้แนบเนียนปลอมตัวเป็นลูกจ้างร้านบะหมี่ร้านหนึ่งขอรับ หากแต่เขามีคนที่จงรักเขาอยู่ไม่น้อยและไล่วางคนไว้ตามจุดต่างๆระแวกจวนท่านเสนาลู่บางคนตั้งแผงขาย บางคนรับจ้างแบกหามแต่พวกเราเองก็จัดคนลงไปประกบเอาไว้แล้ว ขอเพียงทางนั้นเริ่มลงมือพวกเราจะเข้าจับตัวทันทีขอรับ""อืม นับว่าไม่เลว รอให้คนสารเลวนั่นปรากฏตัวเจ้าจับเป็นมาให้ข้า เสด็จพ่อเองเมื่อรู้ข่าวก็ไม่ยินยอมเช่นกัน เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงราชสำนั กสายสนกลในด้านในถูกกำจัดจนหมดแล้ว ที่หลงเหลือก็คงมีแต่ไม่มากไม่มีทางฟื้นกลับมารุ่งเรืองได้อีกแต่พวกเราก็ไม่ควรประมาท รากฐานของฝั่งขวาหยั่งรากลึกไม่น้อย""รับทราบขอรับ"ปู้เฉินประสานมือรับค