All Chapters of เสนาบดีที่รัก: Chapter 81 - Chapter 90

"อืม..ใช่แล้วข้าน้อยใจ เจ้าอาจจะไม่เชื่อ เมื่อครู่ยามที่ข้าลงมือกับเจ้าแล้วกลับไปนั่งคิดทบทวน..ข้า..ข้าก็รู้ใจตัวเองว่า ข้าคิดเช่นไรกับเจ้ากันแน่"ไห่เปียวดวงตาเปล่งประกายขึ้นทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น"ท่านชอบข้าหรือ"ไห่เปียวอดยิ้มไม่ได้ จื่อหลงไม่ตอบคำ ได้แค่สบตาที่เจือเกล็ดน้ำตาแวววาวนั่น ปู้เฉินที่ยืนอยู่ด้านหลังกำหมัดแนบลำตัวสองข้างแน่น"นายท่านขอรับ ให้ข้าเชิญท่านหมอเหยียนมาดูอาการดีหรือไม่""อืม ดี เจ้าไปเชิญมาเถอะ อ้อจริงสิ เรื่องที่เจ้าซัดฝ่ามือใส่เขา เจ้าสมควรที่ต้องขอโทษ"ปู้เฉินเม้มปากแน่นสายตาดื้อดึงไม่ยินยอม จื่อหลงถลึงตาใส่โดยไร้คำพูด"ขอโทษ!"ปู้เฉินเอ่ยปากห้วนๆ"อะไรนะ ข้าไม่ได้ยิน"ไห่เปียวอยู่ในอ้อมกอดขอจื่อหลงอดที่จะเหลิงตนไม่ได้ว่าเขาเข้าข้างตนเอง"ขะ..ข้าขอโทษ"ปู้เฉินกลืนน้ำลายนคงคอด้วยความยากลำบากฝืนเอ่ยปากออกมา"หึ!"จื่อหลงอดหัวเราะในใจมิได้ ด้วยรู้ดีถึงนิสัยคนของตนเอง"เอาล่ะๆ เจ้าอย่าถือสาหาความเขาเลย ปู้เฉินเขาภักดีต่อข้าเมื่อเห็นข้าบันดาลโทสะ จึงพลั้งมือทำร้ายเจ้า ให้อภัยเขาได้หรือไม่""ขอรับ ในเมื่อท่านบอกเช่นนี้ข้าก็จะเชื่อท่าน"จื่อหลงสอดแขนเข้าใต้ขาพับอีกมือโอบป

"ท่านพ่อพวกเราจะได้ยอดขนพลมาไว้ในมือแล้วรู้หรือไม่ รอข้ากลับเมืองหลวงแล้วข้าจะพาเขาไปให้ท่านเอาไว้ใช้งาน"จื่อหลงสาวเท้าก้าวยาวไปยังห้องพักของหมอเหยียนที่กำลังตั้งใจปรุงยาบำรุงครรภ์และยารักษาอาการของฟ่านเสวียนอยู่"ท่านหมอเหยียน""เข้ามาสินายท่าน""ยานี่"จื่อหลงกวาดตามองไปยังเตาขนาดเล็กที่มีไอลอยกรุ่นอยู่ ยานั่นเป็นของคุณชายฟ่าน ท่านจำได้หรือไม่ว่าคุณชายฟ่านถูกพิษชนิดหนึ่งเข้าไปทำให้เขาได้รับไอเย็น""แน่นอนข้าจำได้ ที่ท่านเอ่ยขึ้นมาต้องการจะบอกอะไรกับข้างั้นหรือ"หมอเหยียนถอนหายใจแรง"เขานับว่าโชคดีแล้ว""หมายความเช่นไร"จื่อหลงขมวดคิ้วทันเวลาให้ปู้เฉินที่เดินตามเข้ามาทีหลังได้เห็น"เกิดเรื่องอันใดขึ้น"ปู้เฉินหลังจากไปจัดแจงสั่งพ่อครัวปรุงอาหารให้ไปไห่เปียวแล้วก็รุดไปยังถ้ำสมบัติที่ปิดเอาไว้ เพื่อจะเอาโสมคนร้อยปีนำมาให้กับท่านหมอเหยียน"นี่ขอรับโสมคน"หมอเหยียนดวงตาเบิกกว้าง ของสิ่งนี้ใช่ว่าจะหามาได้ง่ายดาย นอกจากเศรษฐีเพียงสี่คนในเมื่อหลวงแล้วก็มีเพียงในวังเท่านั้นที่จะมีโสมชนิดนี้ได้"ปู้เฉิน พวกเจ้าไปเอามันมาจากไหน""โธ่ ท่านเหยียน อย่าได้สนใจเลยขอรับว่าข้าเอามันมาจากไหน เราหามาให้ท่า

ปู้เฉินใช้วิชาตัวเบาเหินตัวไปตามยอดไม้เพื่อที่จะให้ถึงถ้ำให้ไวที่สุด เขาไม่รู้แม้แต่น้อยว่ามีคนตามเขาไปติดๆ จื่อหลงเหินตามกระชั้นชิดสำรวจเส้นทางโดยรอบเพื่อระวังภัยให้กับปู้เฉิน เมื่อเห็นว่าทางสะดวกแล้วและปลอดภัยเขาเลยพุ่งกายตามไปจนถึงจุดหมาย ปู้เฉินเมื่อถึงปากทางถ้ำก็พบกับคนของตนที่ส่งมาระวังภัยกับพวกเขา"ท่านปู้เฉิน""อืม พวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง""ปลอดภัยดีขอรับ คุณหนูสามออกมาสั่งให้เราไปหาบ๊วยเปรี้ยว ดูเหมือนนางจะมีอาการแพ้ท้อง ส่วนคุณชายฟ่านก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนบ้างเป็นบางครั้งแต่ไม่นานก็สงบไป สอบถามแม่นางที่มาเฝ้าดูแลคุณหนู นางบอกว่าคุณหนูกำลังดูแลคุณชายฟ่านอย่างเต็มที่ขอรับ"ปู้เฉินพยักหน้าให้หนึ่งทีเป็นการรับรู้ จากนั้นก็หายลับเข้าไปในถ้ำ จื่อหลงที่ยืนสงบอยู่เหนือคบไม้แอบฟังสิ่งที่ปู้เฉินสอบถาม ถึงแม้จะพูดเบาแต่ด้วยวรยุทธของเขาทำให้ไม่เป็นปัญหาในการได้ยิน เขายกมุมปากยิ้มใช้มือลูบถุงหอมที่อยู่ในอก"ข้าคิดถึงเจ้าเสี่ยวเสวียน เจ้าจะเป็นอย่างไรบ้าง คิดถึงข้าบ้างไหม ข้ากังวลมากแต่พอได้ยินเช่นนี้ข้ายังพอหายกังวลไปได้บ้าง รักษาตัวให้ดีนะ อีกไม่นานข้าจะเป็นคนมารับเจ้าด้วยตัวเอง"เขาหมุนตั

"หึหึ จะขอบคุณข้าทำไม ถึงข้าไม่อนุญาตเจ้าก็คงแอบไปเจออยู่ดี จริงไหม"คราวนี้ดูเหมือนทุกอย่างจะปลอดโปร่งทำให้ทั้งสามอดหัวเราะดังๆออกมาไม่ได้"พวกท่านมีเรื่องขบขันเรื่องใด จึงทำให้ดูเบิกบานขนาดนี้"เพราะลืมระวังความปลอดภัยทำให้ทั้งจื่อหลงและปู้เฉินลืมไห่เปียวไปสิ้น ใช่แล้วไห่เปียวในชุดขาวล้วนยืนใบหน้าซีดน้อยๆมองทั้งสาม"มาได้อย่างไร"จื่อหลงขมวดหัวคิ้ว ปู้เฉินกระแอมเบาๆ"อ่อ ข้าหมายถึงเจ้าทำไมถึงยังฝืนร่างกายเดินมาที่นี่""ท่านนัดข้าไว้ ลืมแล้วหรือ"ไห่เปียวท้วงเสียงอ่อย"ไม่ลืม แต่ข้ามาดูท่านหมอเหยียนจัดของ เจ้าน่ะไปเถอะ"จื่อหลงเดินเร็วเข้าไปคว้าเอวของไห่เปียวพาเหินออกไปยังโถงด้านนอกของร้าน แท้จริงแล้วเขาเพียงแค่อยากจะแสดงความห่วงใยแต่รังเกียจเกินไปจึงต้องใช้วิชาตัวเบานำเขามานั่งด้านนอกให้ไวเพื่อหลีกเลี่ยงการสัมผัสตัว ไห่เปียวไม่รู้ความนัยนี้ จึงอดยิ้มหัวใจฟองฟูมิได้"เจ้าอย่าเดินซุกซนให้มาก ร่างกายยังไม่ดี""ขอรับ จริงสิจื่อหลง ข้าอยากให้ท่านดูแผลข้าสักหน่อย"ไห่เปียวดึงสาบเสื้อลงจนเห็นไหล่ขาว จื่อหลงกลืนเลือดขมลงคอ นึกในใจว่าบุคคลๆนี้น่าฟาดฝ่ามือให้ตายไปจริงๆ"อย่าเปิดเผยเนื้อตัวให้ผู้อื่

"หึ"เสียงหัวเราะในลำคอของจื่อหลงดึงขึ้นเพียงครั้งปู้เฉินวิทยายุทธเป็นรองไม่กี่กระบวนท่าย่อมได้ยินชัดเจน เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ห้อม้าตามหลังนายตนไม่ถึงช่วงตัว หางตาเห็นเงาวูบวาบปรปากฏขึ้นตามพุ่มไม้ เขารีบกระตุ้นมาให้ขึ้นไปเทียบกับจื่อหลง แม้ไม่มีคำพูดใดออกจากปากแต่ทั้งสองต่างก็รู้ดีเพียงแค่สบตา ปู้เฉินแยกตัวเองออกจากผู้เป็นนาย หลอกล่อให้กลุ่มคนติดตามตนเองแทนจื่อหลง ทว่าคนกลุ่มใช่โง่งม เขาแบ่งคนออกเป็นสองกลุ่มแยกกันติดตาม ปู้เฉินนึกเยาะเย้ยในใจ 'รนหาที่ตายโดยแท้' เขาห้อเหยียดม้าไปตามเส้นทางคับแคบตรงดิ่งไปยังหน้าผา สายตากะคร่าวๆถึงจำนวนคนติดตามตนเองมา เมื่อเดาได้แล้วว่ามีกี่คนเขาจึงพุ่งม้าไปจนเกือบถึงแนวขอบหน้าผานั่นก่อนจะหันม้ามาเผชิญหน้ากับกลุ่มคน"เป็นคนของใคร"ปู้เฉินถามเสียงกร้าว ชายชุดดำเหล่านั้นหันมาสบตากันแล้วหันกลับไปมองคนบนม้า"จะคนของใครก็ช่างเถอะ เจ้าเตรียมตัวไปยังน้ำพุเหลืองได้แล้ว"คนที่ดูคล้ายจะเป็นหัวหน้าเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม"อ้อ! ข้านึกว่าพวกเจ้าอยากจะไปถึงได้รนหาที่"ปู้เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงขบขัน"ยังไม่รู้ว่าโลกหน้ารอรับเจ้างั้นก็ไม่ต้องเตรียมตัวแล้ว"กล่าวจบ