All Chapters of เสนาบดีที่รัก: Chapter 111 - Chapter 120

"คิดจะขวางข้า ดูฝีมือพวกเจ้าเสียก่อนเถอะ"จื่อหลงเยาะเย้ยท่าทางไม่ร้อนรนหวาดกลัวแม้แต่นิด กลุ่มคนที่เตรียมเข้าประมือขยับเท้าคืบเข้ามาเล็กน้อย รอดูท่าทีส่งสัญญาณของไห่เปียว ไม่เสียเวลากี่มากน้อยเมื่อรู้ว่าจื่อหลงไม่ทำตามเขาจึงตัดสินใจเด็ดขาดให้จับตัวไปกักขังเพื่อจะมอบยาเช่นเดิมดี หากทว่าไห่เปียวดูเบาจื่อหลงมากไปพอเขาส่งสัญญาณให้คนกรูเข้าไปจื่อหลงเรียกกำลังภายในกระแทกมือเข้าหน้าอกคนที่จู่โจมเข้ามาคนแรกจนหงายหลัง จากนั้นเขาดึงกระบี่อ่อนที่ใช้แทนสายคาดเอวออกมาส่งประกายวูบวาบแสบตาจากคมกระบี่เข้าฟาดฟันต่อต้านดาบที่หวดลงมายังเขา ส่งดังเคร้งคร้างจากการเสียดสีของคมดาบและกระบี่บาดหู ต่อกรกันหลายกระบวนท่า ไห่เปียวเห็นท่าทีคนของตนเองมิอาจทานเพลงยุทธของจื่อหลงได้ เขาที่ยืนรอดูเหตุการณ์ล้วงมือเข้าที่แขนเสื้อจากนั้นล้วงเอาขวดหยกสีดำออกมาเปิดจุกเตรียมจะสาดยาสลบฤทธิ์รุนแรงไปที่จื่อหลง ทันใดนั้นเองข้อมือกลับเจ็บแลบจนขวดหยกตกลงพื้น"โง่เง่าสิ้นดี กล้าคิดลงมือกับนายท่านหรือ"เสียงเหี้ยมโหดแข็งกร้าวของปู้เฉินดังอยู่ข้างหูของไห่เปียว เขาถึงกับยืนขาแข็งคล้ายเป็นน้ำแข็งมิอาจขยับเขยื้อนดวงตาเบิกโพลง ร่างกายชาตั

"ข้าจะรีบไปทูลเสด็จพ่อ"จื่อหลงเตรียมขับพลังเพื่อจะใช้กำลังภายในเหินย่นระยะเวลาติดที่ว่าปู้เฉินจับข้อศอกเอาไว้เสียก่อน "นายท่านประเดี๋ยวก่อนเถอะขอรับ อย่าลืมว่าคุณชายฟ่านอาการพึ่งทุเลานะขอรับ"เรื่องของฟ่านเสวียนสามารถหยุดความใจด่วนใจเร็วของจื่อหลงเอาไว้ เขาชะงักแล้วหันมามองหน้าปู้เฉิน "เรื่องนี้ข้าจัดการเอง เจ้าไปหาอวี้หนี่ก่อนเถอะ คุยกับนางให้เข้าใจ ถ้าไม่ได้จริงๆไม่ต้องฝืน ข้าจะให้จิวฮุ่ยเป็นบุตรสายตรงของข้าเอง" "เรื่องนี้ก็ไม่ต้องรีบร้อน นางต้องยอมยกให้ท่านแน่ๆ เรื่องที่สำคัญยิ่งกว่าคือกลุ่มคนที่นอนตายตรงโน้นต่างหากล่ะขอรับ นายท่านกลับเข้าไปถวายฏีกากับฝ่าบาทก่อนเพื่อเอาความดีความชอบจากนั้นค่อยคุยเรื่องนี้นะขอรับ"ปู้เฉินเอ่ยเตือน "อืม..ข้ารู้แล้ว"ปู้เฉินยืนมองร่างสูงใหญ่ที่หายวับไปกับตาก่อนจะส่ายหน้าไปมาช้าๆ "เรื่องความรักไม่เข้าใครออกใครจริงๆ"เขาถอนหายใจก่อนจะหมุนกายแล้วเหินกลับไปยังถ้ำอีกครั้ง ยามมาหยุดหน้าปากถ้ำเขาก็เห็นอวี้หนี่เดินไปมากระวนกระวายไม่หยุด ครรภ์ของนางอีกไม่กี่วันก็ครบสิบเดือนแล้ว เขาเพียงหวังแค่ว่านายท่านไม่เร่งร้อนจนเ

“เอาล่ะข้าไม่พูดเเรื่องของข้าแล้วอยู่ที่ตัวท่านเถอะ ท่านบอกข้าได้หรือไม่ว่าแท้จริงแล้วท่านคิดเช่นไรกับศิษย์พี่ใหญ่ของข้า"ฟ่านเสวียนเม้มปากทอดเวลาไตร่ตรองเรื่องราวของเขากับจื่อหลงและใช้ความคิดของตนเองทบทวนทุกสิ่งที่ผ่านมาทุกครั้งที่เขาเดือดร้อนมักมีคนไม่ปรากฏตัวช่วยเหลือให้รอดพ้นทุกครั้ง สิ่งของที่ตนเองชอบพอมักได้มาโดยไม่ต้องเสาะแสวง การดูแลใส่ใจทุกสิ่งอย่างนับตั้งแต่จื่อหลงปรากฏตัวอย่างโจ่งแจ้งนับว่ามีมากยิ่ง อีกทั้งเขาและจื่อหลงเกินเลยกันมาจนยากจะถอนกลับอีกแล้ว หากจะบอกว่าคนผู้นั้นล้วนดูแลเขาทุกย่างก้าวจริงหรือไม่ก็จริง เขามิเคยต้องอาธรร้อนใจเรื่องใดๆแม้แต่น้อย ยกเว้นตอนที่โดยไห่เปียวทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส เพียงแค่คิดถึงจื่อหลงใบหน้าก็ร้อนผ่าวยิ่งนึกเลยเถิดไปถึงยามที่ทั้งคู่ร่วมสัมพันธ์ร้อนแรงร่างกายก็คล้ายขาดอากาศหายใจ ถามตัวเองกลับไปกลับมาว่ามีความสุขหรือไม่ คอยตอบคือใช่ เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะจ้องสบตาอวี้หนี่ตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น"ใช่ ข้ารักเขา"อวี้หนี่ยิ้มกว้างเมื่อได้ยินคำตอบ"ข้ามีข่าวดีเรื่องหนึ่ง นับจากนี้ไปท่านไม่ต้องกลัวไห่เปียวอีกแล้วเจ้าค่ะ เขาตายแล้ว"ฟ่านเสวียนตกใจเพ

ใบหน้าขอจื่อลงผ่อนคลายลงอย่างชัดเจน เคราเขียวครึ้มผุดตอขึ้นจึงทำให้ใบหน้าหล่อเหลายิ่งดูเข้มมากขึ้น ริมฝีปากหนาคลี่ยิ้มจนเห็นฟันเรียงสวย"อยากให้ลูกมีชื่อว่าอะไร""ข้าไม่รู้"ฟ่านเสวียนส่ายหน้าไปมา""อืมค่อยคิดเถอะตอนนี้เจ้านอนพักเสียหน่อยตื่นมาค่อยคิดก็ยังไม่สาย""ไม่เอาข้าอยากเห็นหน้าเขา""หึหึ ได้ๆข้าตามใจเจ้า จริงสิข้าจะให้กรมพิธีออกสามหนังสือหกพิธีการให้เจ้า ท่านพ่อตาต้องมอบแปดอักษรของเจ้ามาให้เจ้ากรมพิธีผูกดวงข้ากับเจ้าหาฤกษ์ยาม""เดี๋ยวก่อนสิ ท่านพ่อจะยอมง่ายๆหรือ""ง่ายไม่ง่ายเขาจะค้านได้หรือในเมื่อพระบิดาออกราชโองการไปแล้ว"ฟ่านเสวียนเบิกตากว้างเพราะเรื่องนี้เขายังคิดว่าใช้เวลานานนี่กลับรวดเร็วเพียงไม่กี่ชั่วยามคนผู้นี้ถึงกับทำเรื่องเช่นนี้ลงไปแล้ว"แล้วกุ้ยเฟยล่ะพระองค์ยอมง่ายดายหรือ"ฟ่านเสวียนแย้ง แน่ล่ะเขาย่อมรู้ดีกว่าใครว่าฝ่าบาทยอมตามใจลู่กุ้ยเฟยขนาดไหน เรื่องนี้เกี่ยวพันทั้งชื่อเสียงวงค์ตระกูลและเชื้อพระวงค์เชียวนะเรื่องย่อมไม่ง่าย จื่อหลงถอนหายใจ"เรื่องนี้ใครก็ค้านไม่ได้ เพราะถ้าค้านข้าก็จะไม่กลับมายังเมืองหลวงอีก และท่านพ่อตารู้นิสัยข้าดี ข้าคงไม่ไปตามลำพังหรอกต้องพาเจ้

"หือ เจ้ามีชายาอยู่แล้วหรือ เช่นนั้นจะดีหรือหากเสนาลู่รู้เข้า ข้ามิต้องแบกหน้าหรอกหรือ""หาเป็นเช่นนั้นไม่"จื่อหลงเล่าเรื่องทั้งหมดของโยวเอ๋อร์ให้ฝ่าบาทฟัง พระองค์ได้แต่พยักหน้าไปมาเพียงแต่จื่อหลงไม่ได้บอกความจริงทั้งหมด เขาบอกเพียงแค่ว่าเกิดพลาดพลั้งทำให้ศิษย์น้องตั้งครรภ์และคนสนิทของเขารักใคร่ชอบพอนาง เขาจึงให้ทั้งคู่ตกแต่งและรับเด็กคนนี้มาเลี้ยงเสียเองโดยยกให้ฟ่านเสวียนเป็นแม่และยามนี้เด็กที่เป็นสายเลือดโดยตรงของเขาได้ถือกำเนิดมาวันนี้แล้ว"เจ้านี่นะ จะว่าโชคร้ายก็ใช่จะว่าโชคดีก็ใช่อีก เดิมทีข้าคิดว่าทางเสนาลู่อาจจะเล่ห์กลโยกโย้เพื่อมิให้ลูกชายเขาแต่งให้เจ้า แต่บัดนี้คงหาทางไม่ได้แล้วสินะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า"ฝ่าบาทเงยหน้าหัวเราะเสียงดัง จะนับไปแล้วเสนาลู่คือท่านพ่อตาของเขาบัดนี้ลูกชายของเขาก็ยังมีฐานะเป็นลูกสะใภ้ของเขาอีก ช่างซับซ้อน ช่างซับซ้อนจริงๆเช่นนี้แล้วโยวเอ๋อร์น้อยนี่จะเรียกเขาเช่นไร จะเรียกอัครเสนาลู่ว่าเช่นไรแค่คิดก็อดครื้นเครงไม่ได้แล้ว ฝ่าบาทอมยิ้มในหน้า"เอาเถอะเจ้านับว่าทำความดีย่อมต้องได้รางวัลตอบแทน เยี่ยกงกงออกราชโองการ จื่อหลงอ๋องทำคุณงามความดี ประทานที่นาห้าร้อยหมู่ ทอง