All Chapters of เสนาบดีที่รัก: Chapter 71 - Chapter 80

ปู้เฉินลอบวางผงหลับใหลโดยเทลงกับหม้อขนาดใหญ่ที่กำลังปรุงของว่างมื้อค่ำในห้องครัวโดยที่ทุกคนไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อย หลังทุกคนกินของว่างต่างก็เกิดอาการง่วงงุนกระทันหันและแยกย้ายกันไปนอนไวมากขึ้น เขาไล่สำรวจทุกห้องในที่พักกระทั่งแน่ใจว่าไม่มีใครลุกขึ้นมารับรู้ในสิ่งที่เขากำลังทำอยู่แน่แล้ว เขาจึงกลับเข้าไปยังห้องพักของจื่อหลง ภาพในห้องที่เห็นคือจื่อหลงกำลังนอนกอดร่างของฟ่านเสวียนอยู่ในอ้อมอก มีไห่เปียวที่นั่งฟุบอยู่ข้างเตียง ปู้เฉินอยากจะฆ่าคนผู้นี้เต็มทีหากต้องยั้งใจเอาไว้ก่อน รอให้เขาพาฟ่านเสวียนไปยังถ้ำที่รักษาตัวพร้อมกับคุณหนูอวี้หนี่แค่ชั่วระยะเพียงปีเดียวความแค้นยังไม่จางหายไปง่ายดายแน่นอน หลังจากช่วยคนทั้งคู่แล้วเขาจะกลับมาจัดคนคนผู้นี้ทีหลัง ปู้เฉินจับแขนของจื่อหลงออกวางเบาๆค่อยสอดมือช้อนร่างที่บอบบางจนเหมือนจะแหลกสลายยกขึ้นมาเบาๆ ยังดีที่อวี้หนี่พอมีวิชาแพทย์อยู่บ้างอย่างน้อยก็ให้เขาเบาใจได้ในเรื่องนี้ เขาชะงักเท้าเมื่อหันกลับมาและพบคนผู้หนึ่งยืนขวางอยู่"ท่าน!!""ข้าเป็นถึงหมอจะไม่รู้เชียวหรือว่าของว่างนั่นมีอะไรปนอยู่ บอกข้าได้หรือไม่เจ้าทำไมถึงได้ทำเรื่องเช่นนี้ได้"ปู้เฉินถอนหา

ปู้เฉินทั้งเคียดแค้นทั้งชิงชังไห่เปียวผู้นี้นักหนาถึงกระนั้นเขากลับทำอะไรต่อเขามิได้คงทำได้เพียงยืนกำหมัดแน่นไว้ข้างตัวเมื่อเห็นภาพตรงหน้า เขาหันกลับไปมองท่านหมอเหยียนที่ยืนส่ายหน้าน้อยและส่งสายตาให้ออกไปคุยกันข้างนอก ปู้เฉินพยักหน้าน้อยๆแล้วเดินนำออกไปก่อน ปล่อยให้จื่อหลงเอนตัวลงนอนด้วยการประคองของไห่เปียว"ท่านหมอ..""เจ้าอย่าใจร้อนให้เสียการ ชาที่เจ้าให้ข้าตรวจสอบนั้นมีความผิดปรกติจริงๆ แต่ข้ากลับไม่รู้ว่ามันเป็นสิ่งใดที่ปะปนอยู่ อาจเป็นเพราะยานั้นมีน้อยเกินไปหรือมันสลายเร็วข้าเองก็ตอบเจ้าได้ไม่ถนัด""เช่นนั้นข้าควรทำเช่นไร""นิ่งไว้ก่อนเถอะเรามีเวลาเกือบปีเพื่อจะแก้ไขเรื่องนี้ทำสิ่งใดขอให้รอบคอบไว้ก่อน""น่าแปลก!"ปู้เฉินโพล่งขึ้น"แปลกเรื่องใด""แปลกที่นายท่านนั้นวิทยายุทธใช่อ่อนด้อย เพียงแค่พิษขอเพียงไม่ร้ายแรงมากเขาสามารถขับมันออกได้ ดังนั้นข้ามั่นใจว่ามันหาใช่ยาพิษไม่แต่เพราะเหตุใดเขาจึงเป็นเช่นนี้""เอาเถอะเรื่องนี้ข้าเองก็มิได้ชะล่าใจ เจ้าสั่งคนของเราให้เฝ้าจับตาไห่เปียวเอาไว้อย่าทำให้เขาตื่นกลัวเสียก่อนล่ะ""ขอรับ"ปู้เฉินรับคำแล้วออกไปจัดการตามคำบอกของท่านหมอเหยียนภายในห้อง

"ไห่เปียว"จื่อหลงเรียกเบาๆ มือหนายังคงกวักน้ำขึ้นรดลงบนหัวไหล่ขาวช้าๆ ไห่เปียวมองไม่เห็นใบหน้าของจื่อหลงว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่ ต่างกับจื่อหลงที่สายตาคมเข้มใบหน้ากระด้างขึ้นเรื่อยๆแตกต่างกับน้ำเสียงอย่างเห็นได้ชัด"เจ้ารักข้าหรือ"ไห่เปียวใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น"เอ่อ...ข้า""เจ้าไม่จำเป็นต้องพูดก็ได้ ข้าเพียงแค่อยากรู้เท่านั้น""เหตุใดท่านจึงอยากรู้ขอรับ""ข้าเองก็บอกไม่ถูกว่าทำไมถึงอยากรู้เรื่องนี้ บางทีอาจเป็นเพราะข้าแปลกใจกับความใส่ใจของเจ้าที่มีต่อข้ากระมัง""ท่านกล่าวเหลวไหลแล้ว ข้ามิได้ใส่ใจท่านเป็นพิเศษ ท่านเป็นประมุขพรรค ข้าเป็นศิษย์ที่อาจารย์รับเข้ามาและยังเป็นศิษย์น้องสายตรงของท่านนั่นต่างหากที่ทำให้ข้าต้องใส่ใจท่านเป็นพิเศษ"ไห่เปียวแก้ตัวเสียงดัง"อย่างนั้นหรือ"จื่อหลงเอ่ยเบาๆคล้ายใจลอย"ข้าควรจะต้องผิดหวังหรือไม่ที่เจ้ามิได้ใส่ใจข้าต่างจากคนอื่น แต่ก็เอาเถอะคนเช่นข้าไม่ชอบบังคับฝืนใจใคร และหากถ้าข้ารักใครมันจะฝังอยู่ตรงนี้ตลอดไป"จื่อหลงเอื้อมมือไปคว้ามือขาวมาแตะตรงหน้าอกด้านซ้ายของเขา ไห่เปียวนิ่วหน้าเล็กน้อยด้วยไม่เข้าใจความหมายที่จื่อหล

ไห่เปียวเหริมเกริมหนักขึ้นเพราะคิดว่าจื่อหลงยอมร่วมมือด้วย อีกทั้งนิสัยบุรุษเรื่องเช่นนี้ย่อมยากจะต่อต้านได้โดยง่าย เขาบดสะโพกลงกับแท่งเนื้อร้อนผ่าวของจื่อหลงเพื่อกระตุ้นให้อีกฝ่ายเร่าร้อนไปพร้อมกับเขา และจงใจให้รอยแยกหนีบปลายแท่งร้อนที่กำลังเริ่มอวดความใหญ่โตแข็งแกร่งของมัน โดยไม่รู้ว่าเกิดจากอารมณ์ข้างในหรือยาที่จื่อหลงได้กินเข้าไปกันแน่ ทว่านั่นไม่ใช่เหตุผลสำคัญ เรื่องที่สำคัญยิ่งกว่าคือไห่เปียวมิอาจยับยั้งชั่งใจตนเองได้อีกแล้ว เขาแอ่นอกที่มีแต้มจุดสีแดงชูชันสองข้างทาบกับอกหนาจื่อหลง เขาไม่ได้เอนกายหนีออกห่าง กลับใช้มือหนาเกลี่ยนวลแก้มเบาๆก่อนจะวางมือลงบนหัวไหล่ทั้งสองข้างของไห่เปียวเอาไว้แน่น"เป็นอะไรไป"จื่อหลางถามเสียงเบา ไห่เปียวไม่ตอบคำ ได้แต่ส่ายหน้าซับสีไปมา ก่อนจะประทับริมฝีปากบางลงตรงซอกคอของจื่อหลง"ทะ..ท่าน เลิกทรมานข้าเถอะ ท่านก็รู้ว่าสิ่งที่ข้าต้องการคือสิ่งใด"น้ำเสียแหบเครือเอ่ยขึ้นเบา จื่อหลงสายตาแข็งกร้าวขึ้นทันที"สิ่งใดที่เจ้าอยากได้""ท่านยังให้ข้าต้องเอ่ยคำออกมาอีกหรือ ในเมื่อเรื่องเช่นนี้ท่านก็เคยผ่านมาแล้วกับฟ่านเสวียน โอ๊ย!"ไห่เปียวร้องเสียงหลงเพราะถูกจื่อหลง

"เล่ามาให้ข้าฟังเดี๋ยวนี้ว่าเจ้าทำสิ่งใดลงไปบ้าง"จื่อหลงตวาดเสียงดัง ความคิดคล้ายว่าตัวเองถูกคนสนิททรยศหักหลังเข้าให้แล้ว หากแต่เขารู้ดีว่าปู้เฉินนั้นภักดีต่อเขาเพียงใดจิตใต้สำนึกความหวาดระแวงเรื่องนั้นจึงไม่มี เพียงแค่ครั้งนี้เขาไม่อาจครองสติเอาไว้ได้จึงมิอาจรับรู้ว่ามีเรื่องใดเกิดขึ้นกันแน่ จริงอยู่มีช่วงเวลาหนึ่งที่ยาออกฤทธิ์ ทำให้เขาลืมเลือนเรื่องราวไปบ้าง ด้วยร่างกายของเขานั้นถูกหล่อเลี้ยงมาด้วยพิษหลายชนิด จึงทำให้ยาที่กินเข้าไปออกฤทธิ์ได้ไม่นาน ยามนี้สติเขากลับมาครบถ้วนสมบูรณ์แล้วจึงได้อยากรู้เรื่องราวที่ขาดหายไปบางส่วน"ข้าน้อยขอโทษที่ตัดสินเรื่องทุกอย่างโดยพลการ แต่หากทิ้งช่วงให้เนิ่นนานเกรงว่าคุณชายฟ่านอาจจะไม่มีทางรอด ดังนั้น...ดังนั้นข้าน้อยจึงได้นำร่างที่อ่อนแอไปยังสถานที่ลับแห่งหนึ่งที่แม้แต่ท่านอาจารย์ก็มิอาจสืบค้นเจอ"ปู้เฉินตอบเสียงเบา ประสานมือก้มหน้านิ่งยอมรับผิดที่ลุแก่อำนาจไป"แม้กระทั่งข้า เจ้าก็ไม่ยอมบอกอย่างนั้นหรือ"จื่อหลงใบหน้าดำมืดด้วยโทสะ หากเขาเข้าใจดีถึงความหวังดีดังนั้นจึงไม่ระบายความโกรธนั้นออกมาเพื่อให้อีกฝ่ายต้องเสียน้ำใจ"ข้าน้อยขออภัยขอรับ ระยะนี้ตัวท