All Chapters of เสนาบดีที่รัก: Chapter 121 - Chapter 130

เพียงได้เห็นรอยยิ้มแม้จะเพียงเล็กน้อยก็ช่างบนใบหน้าของจื่อหลง ปู้เฉินก็รู้ได้ว่านายของตนนั้นมีความสุขมากแค่ไหน สมควรแล้วที่เขาจะได้รับมันไป เรื่องราวที่ผ่านมาตั้งแต่วัยเยาว์จบจนถึงบัดนี้ เขาไม่เคยเห็นนายท่านของเขามีความสุขที่แท้จริง ครอบครัวล้วนตายจาก จวนถูกทำลายจนสิ้นซาก เหลือไว้แต่เพียงความว่างเปล่า สกุลและญาติพี่น้องของตนเหลือเพียงหนึ่งคือเจ้าตัวเท่านั้น ยังดีที่ผ่านมันมาได้ แม้จะล้มลุกไปบ้างก็ตาม คุณชายฟ่านเสวียนผู้นั้น คือความสุขที่แท้จริงของนายเขา เป็นแสงสว่างสุดท้ายที่จื่อหลงมองเห็นและสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นนั้น แล้วเช่นนี้ จะบอกว่าเขาจะไม่ยอมทำทุกอย่างให้คนที่เขาคอยปกป้องเลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็กได้อย่างไรกันเล่า ปู้เฉินถอนหายใจ ระบายความตื้นตันในอก เขาก้าวเดินมาหยุดหลังของจื่อหลง ประสานสองมือเข้าหากัน ยื่นไปข้างหน้าก้มลงโค้งจนขนาดกับพื้นน้ำตารื้นจนนัยน์ตาฝ้าฟางกลืนก้อนสะอื้นลงในลำคอจวนปวดปร่า"ขอบคุณใต้เท้าแทนนายท่านของข้าน้อยขอรับ ข้าน้อยรับปากจะดูแลจัดแจงทุกอย่างโดยไม่ให้มีข้อผิดพลาดเด็ดขาดเพื่อเป็นเกียรติแก่สกุลลู่ พระชายาฟ่านเสวียนจะต้องสมพระเกียรติในทุกๆด้าน"ปู้เฉินกล่าวด้วยน

จื่อหลงตกใจแทบสิ้นสติเมื่อเห็นอีกฝ่ายใบหน้าแดงก่ำทั้งยังน้ำตาคลอจวนเจียนหยดลงต้องแก้มใส เขาร้อนรนจนทำอะไรไม่ถูกเมื่อครู่ทั้งที่ตรวจชีพจรแล้วก็ตามถึงแม้ร่างกายจะอ่อนแอเพราะพึ่งหายดีแต่ก็มิได้เจ็บป่วยเพิ่มขึ้น หรือการคลำชีพจรของเขาบกพร่อง ไม่นานเสียงฝีเท้าที่วิ่งเข้ามาภายในโถงเร่งร้อนจนฟ่านเสวียนรีบส่ายหน้าไปมาพยายามจะบอกกล่าว จื่อหลงทั้งจับทั้งคลำไปทั่วตัวเพื่อตรวจหาสิ่งผิดปรกติบนร่างบางที่พยายามจะถอยหนีมือวุ่นวายนั่น"เกิดเรื่องใด/มีเรื่องใดขอรับ"ปู้เฉินและอวี้หนี่ตื่นตระหนกถามด้วยความเหนื่อยหอบ ยิ่งเห็นนายตนวุ่นวายกับร่างของฟ่านเสวียน พวกเขาก็ยิ่งหวั่นวิตก ฟ่านเสวียนเมื่อเห็นคนตรงหน้าไม่ได้สติก็ยกมือขึ้นตบเบาๆบนใบหน้านั้นเพื่อให้ได้สติ"จื่อหลง จื่อหลงหยุด! หยุดก่อนฟังข้าก่อน"จื่อหลงชะงักมือที่กำลังลูบคลำคนตรงหน้า"ใจเย็นก่อนเถอะข้าไม่ได้เป็นอะไร""แต่เมื่อกี้เจ้า.."ปู้เฉินหันมามองหน้าอวี้หนี่หลังจากสบตากันด้วยความเข้าใจต่างก็ค่อยถอยหลังออกจากโถงไปปล่อยให้ทั้งคู่ทำความเข้าใจกันเอง"ข้าไม่เป็นไร เมื่อครู่ที่ข้าร้องไห้เพราะข้าตื้นตันต่างหากเล่า"จื่อหลงถอนหายใจเฮือกใหญ่"เจ้านี่นะ ทำเอา

ทั้้งคู่หลับตาลงดื่มด่ำกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวดังก้องอยู่ในหู ฟ่านเสวียนยกแขนเรียวของตนขึ้นคล้องหลังคอของจื่อหลงเอาไว้ ออกแรงโน้มตัวของอีกฝ่ายเข้าหา ริมฝีปากบวมแย้มเผยอรอรับริมฝีปากอีกฝ่าย จื่อหลงผ่อนแรงตามการชักนำนั้นเขาค่อยบรรจงแตะริมฝีปากประกบส่งลิ้นเข้าไปหยอกเย้าลิ้นอีกฝ่ายช้าๆไม่เร่งร้อนเฉกเช่นที่ผ่านมาอีกแล้ว เขาบดคลึงริมฝีปาก ตวัดลิ้นสอดรัดลิ้นเล็กดูดมันเบาสลับแรง ฟ่านเสวียนร้อนรุ่มในอกมิอาจทนทาน เขาหลับตาพริ้มรับรู้ถึงมือที่ลูบไล้ไปตามลำตัว ร่างกายหนาหนักขยับไปมาช้าๆเสียดสีร่างอขงเขาจนขนลุกเกรียว"อ่า"เมื่อจื่อหลงผละปากออกห่างเพื่อให้อีกหายใจ ฟ่านเสวียนอดเปล่งเสียงครวญในลำคอออกมามิได้ สายใยสีเงินยืดติดตามริมฝีปากของทั้งคู่ จื่อหลงมองคนที่อยู่เบื้องล่างด้วยแววตายากจะอ่านออก เขาขยับตัวลุกขึ้นนั่ง ดึงร่างเล็กตามขึ้นมานั่งบนตัก สองขาเรียวขาวตวัดสอดรัดอยู่ตรงบั้นเอวหนา แก่นกลางขึงขังเบียดบดอยู่กับของอีกฝ่ายที่ยังมีเนื้อผ้าสีดำกั้นกลาง"เอาเปรียบข้าอยู่"ฟ่านเสวียนกระซิบแผ่ว จื่อหลงยกยิ้มมุมปาก"กลัวทำไม" เพียงแขนหนาเต็มไปด้วยมัดกล้ามรัดเอวบางเอาไว้ในอ้อมแขน ยกตัวขึ้นเล็กน้อยกางเกงสี

จื่อหลงลากมือสากเลื่อนลงมาลูบสองข้างสะโพกของฟ่านเสวียนไปมา ความรู้สึกละมุนมือทำให้เขาพึงใจยิ่งนัก จึงส่งเสียงงึมงำในลำคอ"อ่าาา ผิวของเจ้านุ่มเหลือเกิน ยังโชคดีที่แผลของเจ้ารักษาหายและได้ยาวิเศษที่หมอเหยียนปรุงเผื่อบำรุงผิวของเจ้า""เหลวไหลข้าก็บุรุษผู้หนึ่งไม่แตกต่างจากเจ้า"ฟ่านเสวียนครางตอบเสียงเครือ"อือฮึ ไม่แตกต่างจริงๆนั่นแหละ"จื่อหลงคว้าหมับเข้าที่ก้อนเนื้อสองก้อนที่นั่งทับอยู่บนแก่นมังกรของเขาบีบขยำ ฟ่านเสวียนนิ่วหน้าสูดปากด้วยความเจ็บ"ยกสะโพกของเจ้าหน่อย"จื่อหลงสั่งเบาๆ ดวงตาเข้มขึ้น ฟ่านเสวียนใช้ฝ่าเท้ายันพื้นพยุงตัวขึ้น จื่อหลงใช้สองนิ้วที่ปาดเอาเนื้อขี้ผึ้งมาเพิ่มแล้วตั้งรออยู่ตรงหน้าท้องตนเองกะระยะให้ฟ่านเสวียนนั่งลง"ช้าๆไม่ต้องรีบ"ฟ่านเสวียนรับรู้ถึงการกระทำทั้งหมดของจื่อหลงดีจึงอดหน้าแดงมิได้ ค่อยๆหย่อนตัวลงนั่งช้าๆความรู้สึกเจ็บแปลบครั้งแรกที่ปลายนิ้วสองนิ้วกำลังถูกช่องทางรักของตนเองดูดเข้าไปกลิ่นขี้ผึ้งหอมอ่อนช่วยให้เขาผ่อนคลายลงบ้าง"อย่าเกร็งปล่อยตัวตามสบาย""ข้า.."เมื่อเห็นฟ่านเสวียนลังเลกดทับปลายนิ้วเขาเพียงครึ่ง เขาตัดสินใจดันปลายนิ้วเข้าไปจนสุด ฟ่านเสวียนสะดุ้

"เอาวางไว้ตรงนั้น นั่นๆ หยุดๆ เจ้าระวังมือหน่อย ของพระราชทานเชียวนะ นี่ๆ ข้าบอกเจ้าไว้ว่าเช่นไร บอกให้เตรียมเอาไว้ตรงนั้นอย่างไรเล่า"เสียงเอะอะดังไปทั่วจวนอัครเสนาลู่ พ่อบ้านแห่งจวนได้แต่หมุนตัวไปมาราวกับลูกข่าง แน่นอน ยามนี้ฟ่านเสวียนนั่งอยู่ในเรือนของตัวเอง ก้มหน้านิ่ง คนที่นั่งฝั่งตรงข้ามคือท่านอัครเสนาผู้เป็นบิดา"แทนที่จะกลับมาให้ไว เจ้ามัวทำอะไรอยู่ หรือลืมบิดาคนนี้ไปแล้ว"เสนาลู่มองบุตรชายคนเดียวของตนด้วยสายตายากจะบรรยาย วันนี้ในจวนต่างวุ่นวายเพื่อตระเตรียมพิธีพระราชทานสมรสให้จวิ้นอ๋อง แน่นอน อันที่จริงถ้าเป็นชาวบ้านสามัญเช่นพวกเขาและต้องแต่งงานกับบุรุษ ทางจวนของเขาต่างหากที่ต้องส่งเกี้ยวไปรับตัวเจ้าสาว แต่ในเมื่อมีราชโองการ เขาจึงต้องให้บุตรชายตนเองกลายเป็นถูกส่งเกี้ยวมารับตัวเจ้าสาวแทน แค่คิดหนวดสีขาวปนเทาก็เริ่มกระตุกอีกครั้ง ครั้งแล้วครั้งเล่าที่เขาต้องพ่ายแพ้เล่ห์เหลี่ยมให้แก่จวิ้นอ๋องผู้นั้น แค่คิดอาการปวดตึงต้นคอก็เริ่มขึ้นอีกแล้ว เขายกมือขึ้นนวดต้นคอตัวเองเบาๆ มองกลุ่มมวยผมที่อยู่ในกวานหยกสีขาว ใบหน้าขาวนวลก้มต่ำจนมองไม่เห็น เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างปลงๆ"ข้า..ข้า"ฟ่านเส