All Chapters of เสนาบดีที่รัก: Chapter 21 - Chapter 30

เสียงเด็กทารกร้องไห้จ้าภายในห้องพักของจื่อหลง ทั้งยังมีแม่นมและหมัวมัวของเขาคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง เขาเหลือบสายตาไปมองคนที่ยังนอนนิทราอยู่บนเตียงของตนเองด้วยความโล่งใจ"เสี่ยวเสวียนหลับไปนานหรือยัง""นานแล้วเจ้าค่ะนายน้อย อย่าได้ใส่ใจผู้อื่นนักเลย ดูบาดแผลตัวเองก่อนเถอะ"หมัวมัวถึงกับถลึงตามองเจ้านายที่ตนเลี้ยงดูมาแต่เยาว์วัย"นั่นสิขอรับ ยังโชคดีที่กระบี่ไม่ได้ถูกจุดสำคัญไม่เช่นนั้น...""อย่าคิดมาก ข้ารู้ตัวเองดีว่าอาการสาหัสมากน้อยเพียงใด""รู้ตัวพ่อแม่ของเด็กคนนั้นหรือยัง"น้ำเสียงแหบแห้งจากอาการบาดเจ็บถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง"พวกเราหาจนทั่วแล้วขอรับแต่ไม่พบร่องรอยเลย น่าแปลกจริงๆ ที่นั่นเปรียบเหมือนสนามรบขนาดย่อมแต่ทำไมจึงมีห่อผ้าของเด็กน้อยคนนี้ได้"ปู้เฉินขมวดคิ้ว"เจ้าดูจนแน่ใจแล้วหรือ""แน่ใจแล้วขอรับ"จื่อหลงถอนหายใจเมื่อได้ฟังคำตอบ"ช่างเถอะถ้าเป็นเช่นนี้ก็ให้ถือเป็นลิขิตสวรรค์ ข้าจะเลี้ยงดูเด็กน้อยคนนี้เอง"ทันใดนั้นเสียงร้องไห้แผดจ้าก็เงียบสนิทลง มีเพียงเสียงสะอื้นน้อยๆ ออกมาเท่านั้น แม่นมที่หมัวมัวเสาะหามาให้ถึงกับยิ้มเมื่อเด็กน้อยผู้นี้รีบอ้าปากไซ้หานมแล้วดื่มราวกับอดอยาก"เงียบเส

จื่อหลงได้แต่เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโมโห ไม่ว่าเมื่อใดเรื่องราวก็ไม่พ้นให้เขาได้เป็นผู้สะสาง เมื่อคิดเช่นนั้นเขาก็อดทอดถอนใจแผ่วเบาออกมาไม่ได้ เขารักศิษย์น้องทั้งคู่ราวกับพี่น้องที่คลานตามกันมายิ่งเมื่ออาจารย์ของเขาตอกย้ำเรื่องบุญคุณนั่นยิ่งทำให้เขาต้องคอยดูแลเขาทั้งคู่มากยิ่งขึ้น ปู้เฉินที่เดินตามหลังมาช้าๆ อดสงสารนายของตนเองไม่ได้"นายท่าน..."จื่อหลงโบกมือไปมาช้าๆ"ไม่เป็นไร เพียงแต่ถ้าท่านอาจารย์รู้เรื่องนี้เข้าเขาจะเสียใจเพียงใด""เรื่องนี้ต้องแล้วแต่บุญวาสนาขอรับ"ปู้เฉินเอ่ยขึ้นมาเบาๆ"จริงสิ ตอนนี้เสี่ยวเสวียนเล่า""คุณชายกำลังคอยดูแม่นมให้น้ำนมคุณชายน้อยขอรับ""เจ้าคิดเห็นเป็นเช่นไรเรื่องที่ข้าจะรับบุตรบุญธรรม""นับว่าคุณชายน้อยมีวาสนาไม่เลว แต่ข้าเกรงว่ากาลข้างหน้าถ้าเกิดผู้ให้กำเนิดของคุณชายน้อยตามมาเราจะทำเช่นไรขอรับ"จื่อหลงหยุดก้าวเท้าแล้วหมุนมาเผชิญหน้ากับปู้เฉิน"ให้คนของเราไปสืบเรื่องนี้ให้ชัดเจน การที่เจ้าเด็กน้อยนี่อยู่ในป่าดงเช่นนั้นย่อมไม่ใช่เรื่องธรรมดาแน่ๆ หากคนของเราเจอคนที่ข้องเกี่ยวกับเขาให้นำตัวมาหาข้าก่อน ข้าจะสอบถามเรื่องราวเองแต่ถ้าหากสืบเรื่องราวได้ไม่ช

จื่อหลงไม่ยอมให้อีกฝ่ายตั้งตัวได้เขาจงใจขบเม้มริมฝีปากอวบอิ่มดูดดุนลิ้นเล็กไปมา ต่างจากฟ่านเสวียนที่ยังเหม่อลอยคล้ายมิได้สติปล่อยให้อีกฝ่ายรุกเร้าส่งปลายลิ้นเข้าไปควานดูดดื่มน้ำหวานภายในโพรงปากได้อย่างถนัดถนี่"อืออ"เสียงครางอยู่ในลำคอของฟ่านเสวียนยิ่งทำให้เขารู้สึกฮึกเหิมมากขึ้น เขาเลื่อนมือลงไปในน้ำลูบไล้บางเบาบนหน้าอกขาวที่เห็นเลือนรางในอ่างน้ำมือหนาจงใจไล้ผ่านจุกสีแดงเข้มจนอีกฝ่ายสะดุ้งเฮือก ฟ่านเสวียนคล้ายเริ่มตั้งสติได้รีบผลักคนที่สอดลิ้นเข้ามาในปากออกไป น้ำสีใสไหลยืดตามมุมปากขณะที่ผละออกจากกัน จื่อหลงบัดนี้ต้องข่มกลั้นตนเองด้วยความยากลำบากจ้องใบหน้าแดงเข้มและริมฝีปากบวมช้ำของฟ่านเสวียนด้วยดวงตาเข้ม"เจ้า..เจ้า..."ฟ่านเสวียนหอบหนักพูดจาอึกอัก จื่อหลงทำหน้าสลด"ข้าขอโทษขอใต้เท้าโปรดอภัยด้วยเถอะขอรับ"น้ำเสียงที่เอ่ยปากดูสิ้นหวังจนฟ่านเสวียนต้องพยายามตั้งสติให้มั่นคง"ออกไป..ออกไปเดี๋ยวนี้"ฟ่านเสวียนรีบมุดตัวเองลงไปจนเหลือแต่คางขึ้นมา"ฟังข้าก่อนเถอะ"เขารักคนผู้นี้เกินกว่าจะหักหาญน้ำใจจึงได้แต่ถอนหายใจแล้วผละออกห่างเล็กน้อย แต่ไม่ยอมถอยออกไปไกลได้แต่กักตัวคนเอาไว้ในอ่างมิให้ขยับหนี

"เจ้ารู้สึกเช่นไร ต้องการให้ข้าช่วยหรือไม่"จื่อหลงเเพียรถามเพื่อให้อีกฝ่ายอ้อนวอนขอร้อง"ข้าบอกไม่ถูก ความรู้สึกทรมานเช่นนี้คือสิ่งใดกันแน่"ฟ่านเสวียนบิดตัวไปมาใต้ร่างหนา อ้าปากส่งเสียงหอบกระเส่าราวกับมีมดตัวเล็กเดินหยุบหยั่บทำให้รู้สึกคันภายในร่างกาย ยิ่งมือร้อนกอบกุมรอบแท่งหยกของตนเองรั้งรูดขึ้นลงเดี๋ยวเร็วเดี๋ยวช้ายิ่งสร้างความทรมานให้เขายิ่งนัก"จื่อหลง ช่วยข้าด้วย อือออ ช่วยข้าทีหยุดความทรมานให้ข้า"น้ำเสียงแหบพร่าวอนขอ จื่อหลงยกมุมป่กยิ้มเปลี่ยนเป้าหมายจากจุกสีแดงช้ำขึ้นไปประกบปากสอดลิ้นเข้าไปควานไล่ต้อนลิ้นเล็กจนเกิดเสียงหยาบโลนน้ำสีใสไหลย้อยตรงมุมปากใบหน้าแดงเห่อด้วยความรู้สึกรุ่มร้อนภายใน"ชู่..ชู่ เจ้าจะไม่เป็นไรข้าจะช่วยเจ้าเอง"เขากระซิบชิดริมฝีปากบวมมือหนาเร่งความเร็วของข้อมือมากขึ้น ร่างบางกระเด้งกระดอนตามแรงขยับสองมือบางขยำผ้าห่มเปียกชุ่มใต้ร่างจนยับย่น ใบหน้าเหยเกใช้ฟันขบเม้มริมฝีปากตัวเองอย่างควบคุมไม่ได้เหงื่อผุดขึ้นมาตามรอบหน้าที่ส่ายไปมาจนผมเผ้ายุ่งเหยิง เสียงหวานครางคลออยู่ในลำคอหอบฮัก"อ๊าา อาาาา ซี๊ดด หลง..จื่อหลง อ๊าาาาา"สิ้นเสียงร้องร่างกายบางกระตุกสั่น หน้าท้อง

"เจ้าออกแรงขยับเองได้หรือไม่"จื่อหลงกัดฟันถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ฟ่านเสวียนครั้งแรกนั้นยังไม่เข้าใจความหมายเขาจ้องใบหน้าหล่อคมด้วยความสงสัย ดังนั้นจื่อหลงจึงจับเอวบางเอาไว้ด้วยสองมือขยับยกสะโพกกลมขึ้นแล้วกดลงอีกครั้ง คราวนี้ฟ่านเสวียนอ้าปากค้างเพราะแท่งขนาดใหญ่มีลักษณะเป็นทรงงัดนั่นยิ่งตอกย้ำแตะถูกจุดกระสันถนัดถนี่มากขึ้น เมื่อจื่อหลงสอนให้อีกฝ่ายขยับเขยื้อนเจ้าตัวจึงทำตามเสียงครางสองเสียงประสานกันดังลั่นห้องปนกับเสียงหยาบโลนจากการเสียดสีกระแทกกระทั้น ยิ่งน้ำขาวขุ่นยังคั่งค้างอยู่ภายในช่องรักส่งเสียงเฉอะแฉะยิ่งชัดเจน เข่าขาวคุกลงคล่อมต้นขาขนาดใหญ่ร่างบางขยับตัวเองขึ้นลงแรงเร็วเพื่อสนองความรู้สึกดีดเร่าอยู่ภายในจนร้อนรุ่ม สองมือบางเกาะแขนแข็งแรงเอาไว้แน่นยามด้านในถูกตอกย้ำจุดเสียวกับปลายหยักบานยิ่งทำให้ฟ่านเสวียนขยับตัวแรงขึ้นส่งเสียงครางกระเส่ามากขึ้น จื่อหลงครางต่ำอยู่ในลำคอราวกับราชสีห์มีปฏิสัมพันธ์กับคู่ของมัน เขาก้มลงขบกัดตุ่มสีแดงเข้มดูดดื่มมันสลับกันไปมาสองข้างจนเปียกชุ่ม นิ้วมือสองนิ้วถูกสอดตามเข้าไปพร้อมกับแท่งขนาดใหญ่ของตัวเองยามฟ่านเสวียนขยับยกตัวขึ้น ถึงแม้จะเจ็บและจุกแน่นต