All Chapters of เสนาบดีที่รัก: Chapter 41 - Chapter 50

ภายในราชวังสูงตระหง่านภายนอกแลดูสง่างดงามราวกับสรวงสวรรค์ชั้นเก้า แต่หารู้ไม่ ผู้ที่อยู่ภายในราชวังแห่งนี้ล้วนต่างแก่งแย่งชิงดีเข่นฆ่ากันไม่มีเว้น ผู้ที่แข็งแกร่งและรู้จักเอาตัวรอดต่างหากจึงจะเป็นผู้อยู่รอดที่แท้จริง เสียงผ้าแพรเสียดสีกันไปมาเสียงไพเราะดุจดนตรีบรรเลงเพลง ร่างอรชรในชุดสีชมพูงดงามเดินช้าๆ อยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้นานาพรรณส่งกลิ่นหอมละมุนนิ้วเรียวยาวปลายนิ้วสีแดงสดค่อยบรรจงแตะลงบนกลีบดอกไม้บอบบางน่าทะนุถนอม"ดูสิมันสวยมากเลยใช่ไหม"น้ำเสียงของนางใสราวระฆังแก้วอ่อนหวานจนใครที่ได้ยินเคลิ้มไปไม่น้อย ต่างกับกลุ่มคนที่นั่งคุกเข่าทั้งหญิงและชายสิบคนแต่ละคนใบหน้าซีดเผือดเหงื่อแตกพลั่กทั่วใบหน้าไม่มีเว้น ตัวสั่นระริกเพียงได้ยินเสียงนางผู้นี้เอ่ยปาก คนที่ยืนเสมอกันใบหน้าซีดเผือดอยู่ในชุดสีน้ำเงินปักดิ้นเงินรูปดอกโบตั๋นงดงาม ถึงแม้ว่าใบหน้าเผือดจนไร้สีแต่มิอาจกลบความงามล่มเมืองของนางได้สักนิด"องค์หญิง""หุบปาก เจ้าเป็นแค่กุ้ยเฟยบังอาจมายืนเทียบเคียงข้าหรือ"องค์หญิงฉางตวาดด้วยท่าทีดุดัน"หม่อมฉันขออภัยเพคะ แต่ตรงนี้หม่อมฉันยืนชมดอกไม้ก่อน""ลู่กุ้ยเฟย เจ้าคิดว่าเสด็จพ่อจะไม่ลงโทษเจ้าอย

อวี้หนี่ร่ำไห้อยู่ข้างเตียงมีหมอเหยียนนั่งตรวจอาการอยู่ข้างๆ หลังจากที่อาจารย์ฉงรู้เรื่องที่บุตรีของตัวเองลงมือกับเด็กตัวน้อยความโกรธปะทุจนถึงขั้นกระอักเลือด จื่อหลงได้สั่งให้เซิงหลานศิษย์คนรองไปหาปู้เฉินเพื่อแจ้งข่าวกับหมอเหยียนและเร่งเดินทางมาพร้อมกัน เรื่องนี้จะให้คนนอกรู้ไม่ได้เด็ดขาดทุกอย่างจึงเร่งด่วนและเป็นความลับ"เงียบเถอะ ร้องไห้คร่ำครวญไปมันก็เท่านั้น"จื่อหลงส่งสายตาเย็นเยียบและน้ำเสียงเย็นชา อวี้หนี่กลั้นสะอื้นเสหลบตาของจื่อหลงหันไปใช้สายตาอ้อนวอนกับสามีตน"ข้ารับได้ที่เจ้าเอาแต่ใจทำร้ายผู้อื่นที่เสมอภาคกันอวี้หนี่ แต่หนนี้เจ้าร้ายกาจเกินไปจริงๆ เจ้ามิใช่แค่ทำร้ายเด็กคนนั้นแต่เจ้ายังทำร้ายท่านอาจารย์ ทำร้ายข้าและศิษย์พี่ใหญ่อีกด้วย จิตใจมืดบอดของเจ้าเกินเยียวยาแล้วจริงๆ "เหิงเซิ่งหว่านพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง"ข้าขอโทษ ข้าผิดไปแล้วจริงๆ ข้าไม่ได้คิดไกลถึงขั้นนั้น แค่..แค่อยากให้จื่อซยงและคนบ้านั่นรู้สึกเสียใจเหมือนข้าบ้าง ข้าไม่คิดจะเอาชีวิตเด็กคนนั้นเสียหน่อย"นางสะอื้นไห้สองตาแดงช้ำ"คราวนี้เจ้าทำเกินไปจริงๆ ศิษย์น้องหญิง"น้ำเสียงของจื่อหลงคล้ายทะเลสาบยามหน้าหนาวทั้งเย็นเยี

"ท่านอาจารย์มีเรื่องจะกล่าวหรือขอรับ"จื่อหลงขยับเข้าไปใกล้ฉงซ่านอีกนิดเพื่อจะได้ฟังถนัดมากขึ้น ใบหน้าของท่านผู้เฒ่าขรึมลงอย่างเห็นได้ชัดทำให้จื่อหลงระมัดระวังตัวเองมากขึ้นรู้ด้วยสำนึกว่าเรื่องที่จะกล่าวคงสำคัญไม่น้อย"สิ่งที่อาจารย์จะบอกเจ้าเป็นเรื่องสำคัญ เมื่อเจ้ารู้แล้วก็ไตร่ตรองให้ดีอย่าใช้อารมณ์ก่อนที่คิดจะตัดสินใจทำสิ่งใดลงไป ตัวข้าเองนั้นดุจขอนไม้ที่ใกล้ผุพังจะอยู่ช่วยเหลือเจ้าได้อีกนานแค่ไหนมิอาจคาดเดา""ท่านอย่าพูดเช่นนั้นศิษย์...""จื่อหลง เจ้าจะห้ามหินมิให้ร่วงหล่นจากหน้าผา ห้ามท้องฟ้ามิให้หลั่งน้ำฝนเป็นเรื่องที่เจ้าทำไม่ได้เจ้าควรตระหนักเอาไว้"ฉงซ่านถอนหายใจเบาๆ"เอาเถอะเรื่องนั้นยังไม่ถึงเวลา ประเดี๋ยวถ้าไห่เปียวเข้ามาก็ให้เขาไปจัดแจงเรื่องจดหมายให้ข้า เจ้าไปหยิบกล่องที่ข้าเก็บไว้ด้านหลังโต๊ะหนังสือมาให้ข้า"จื่อหลงออกไปแล้วเขาก็ได้แต่คิดคำนึงถึงเรื่องราวที่ผ่าน สองจิตสองใจว่าควรจะบอกจื่อหลงดีหรือไม่ หรือจะให้มันผ่านไปเช่นนี้ เรื่องราวบางอย่างหากทำลืมมันไปจะเกิดผลดีกว่าหรือเปล่า"ท่านอาจารย์""ไห่เปียว เจ้าจงนำจดหมายนี้ไปให้ปู้เฉินคนสนิทของศิษย์พี่ใหญ่เจ้า สั่งเขาให้รีบหาม

จื่อหลงควบม้าเหงื่อโลหิตสีดำของตนห้อตะบึงฝ่าความมืดไปยังเหลียนอู่ระยะทางราวร้อยกว่าลี้ใช้เวลาเพียงสองชั่วยามเท่านั้น เขาใช้เวลาอยู่กับท่านราชครูนานเกินไปจึงห่วงว่าคนที่เป็นตัวแทนของเขาจะลำบากเมื่อต้องเจอกับขุนพลฉั่วเข้า กว่าจะมาถึงที่หมายก็ล่วงมาถึงยามอิ๋นเข้าไปแล้วด้านหลังโรงเตี้ยมคือห้องครัวขนาดใหญ่ที่เหล่าพ่อครัวใช้ปรุงอาหารให้กับแขกที่เข้าพักในโรงเตี้ยม เขาแทรกตัวเองเข้าไปด้านในทุกคนทำสีหน้าปรกติเพราะบุคคลเหล่านี้ล้วนแต่เป็นคนของเขาทั้งนั้น ทุกคนถูกเขาสืบประวัติจนขาวสะอาดแล้วและมีวิชาต่อสู้ที่ปู้เฉินสอนเอาไว้ทุกคน"นายท่าน"หัวหน้าพ่อครัวเดินหยิบชุดใหม่นำมาให้เขาทันทีที่เห็น เรียกคนช่วยกันยกอ่างน้ำมาให้จื่อหลงชำระกายเพื่อให้กลิ่นเหงื่อและกลิ่นของม้าหายไป"ขอบใจมีเรื่องอะไรผิดปรกติหรือไม่""ไม่ขอรับ ตัวแทนของท่านอยู่แต่ในห้องหนังสือเขาตรวจบัญชีของทุกร้านจนเสร็จหมดแล้วด้วยซ้ำ"หัวหน้าพ่อครัวกล่าวปนหัวเราะ เพราะแท้จริงแล้วคนที่เป็นตัวแทนของจื่อหลงคือผู้คุมบัญชีของทุกร้านที่อยู่ในสังกัดของจื่อหลง เมื่อเขาได้ยินถึงกับยิ้มออกมา"ดีแล้วพวกเจ้าจะได้รับเงินของเดือนนี้เร็วขึ้นอีกหน่อยไม่ดีหรื

เสียงด้านนอกดังสับสนวุ่นวายปลุกให้จื่อหลงลืมตาขึ้นช้าๆ ปรับสายตาให้หายขุ่นมัวแขนด้านซ้ายชาหนึบเพราะกลุ่มผมสีดำนุ่มราวกับแพรไหมหนุนนอนอยู่ เขายกยิ้มขึ้นเล็กน้อยก่อนจะดึงแขนออกช้าๆ พลิกตัวเองนอนตะแคงใช้ศอกเท้ามือหนุนหัวตัวเองมองใบหน้างามหลับสนิทด้วยสายตารักใคร่ มือข้างที่ว่างเกลี่ยเส้นผมที่ระใบหน้าขาวออกให้หายเกะกะไล่มองตั้งแต่หน้าผากมนลงมาถึงจมูกโด่งเลยถึงปากรูปกระจับสีชมพูเรื่อ เขาอดใจไม่ไหวโน้มใบหน้าลงจุมพิตปากหยักได้รูปเบาๆ ค่อยเล็มริมฝีปากก่อนจะสอดปลายลิ้นเข้าไปกวาดไล่แนวฟันที่เรียงตัวกันสวยเป็นแนว"อื้อ"ฟ่านเสวียนสะดุ้งตื่นเพราะแรงบดที่ริมฝีปากด้วยความตกใจจึงอ้าปาก ปล่อยให้ลิ้นสอดเข้าไปในโพรงปากเขาได้ทีพลิกตัวขึ้นทาบทับร่างอุ่นที่ยังห่มผ้าอยู่ สองมือสอดเข้าประสานกับฝ่ามืออีกฝ่ายดึงไปตรึงไว้เหนือศีรษะ ฟ่านเสวียนส่งเสียงอู้อี้อยู่ในลำคอพยายามดิ้นออกจากคนด้านบนทว่าทานแรงไม่ไหวจึงต้องปล่อยให้อีกฝ่ายรังแกได้ง่าย จื่อหลงเห็นฟ่านเสวียนไม่ดิ้นหนีแล้วจึงผ่อนแรงกดรั้ง ปากยังบดเคล้าริมฝีปากอิ่มราวกับหิวกระหายกระทั่งเห็นคนรักเริ่มหายใจไม่ออกจึงปล่อยปากช้าๆ ใยสีใสยืดตามริมฝีปากที่ยกออก ดวงตาคม