All Chapters of เสนาบดีที่รัก: Chapter 51 - Chapter 60

"รู้ตัวหรือไม่ว่าเจ้างดงามเพียงใดเสี่ยวเสวียนของข้า"จื่อหลงสูดลมหายใจเข้าปอดสุดแรงจนหน้าอกกระเพื่อม ฟ่านเสวียนเองก็คล้ายหลงลืมไปแล้วว่าอยากขัดขืนมิให้อีกฝ่ายมายุ่มย่ามกับตนเอง เขาบรรจงจูบข้อพับขาด้านในของคนรักเบาๆ ลิ้นร้อนลากเลยมายังต้นขาเกือบถึงรอยพับของก้อนเนื้อสองก้อนขนาดใหญ่ที่เบียดชิดกัน ฟ่านเสวียนหอบหายใจแรงความรู้สึกปนเปทั้งอยากขัดขืนทั้งอยากเข้าใกล้มิอาจแยกแยะชัดเจน ใบหน้างามเหยเกด้วยความรู้สึกที่ตีขึ้นมาในอก ร้อนเร่าเจ็บปวดบอกไม่ถูกได้แต่เม้มปากบวมเจ่อเอาไว้แน่น เขาเห็นเช่นนั้นจึงลากปลายลิ้นไปแตะเบาๆ ที่สองลูกกลมใสน่ารักนั่นสะโพกกลมบิดย้ายส่ายหนีทันที"ไม่เอา อย่ามันสกปรก""ไม่ต้องกังวลภรรยาข้ามันจะดีเชื่อใจข้าเถอะ"จื่อหลงขบเม้มมันเบาๆ ลากปลายลิ้นร้อนลงไปตามรอยแยกยาวถึงจุดแยกด้านหลังที่มีรอยบุ๋มคล้ายลักยิ้มสองข้างดูน่ารักน่าชังจนเหลือเชื่อ"งามเหลือเกิน""พอได้แล้ว"จื่อหลงคลับคล้ายคนสติยังไม่สมบูรณ์ มือใหญ่กำรอบข้อขาสองข้างเข้าด้วยกันเพียงมือเดียวผลักมันขึ้นไปจนเกือบชิดใบหน้าของฟ่านเสวียน มืออีกข้างแหวกก้อนเนื้อออกจากันจนเห็นรอยจีบสีแดงช้ำที่ยังไม่หายดี เขากลืนน้ำลายลงคอราวกั

เขารู้ดีว่าฟ่านเสวียนเองก็คงลำบากใจไม่น้อยเกี่ยวกับเรื่องนี้ กล่าวกันว่าความนิยมเกี่ยวกับชายตัดแขนเสื้อแม้จะมิใช่เรื่องแปลกแต่หากก็มิได้แพร่หลายมากนักมักนิยมในชนชั้นสูงและหอคณิกาชายเองก็ต้องใช้จ่ายไม่น้อยในการใช้บริการจึงทำให้อยู่ในวงแคบๆ แต่นั่นไม่เท่าไหร่เขาห่วงเรื่องจิตใจของคนรักมากกว่า ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันก็มิใช่ไม่มีสนมชาย เพียงแค่พระองค์มิใคร่โปรดปรานมากเท่าใดนักจึงไม่ค่อยมีใครนึกถึง เขาลูบไปตามโครงหน้าที่หลับไปพร้อมกับคราบน้ำตาค้างอยู่ตามขนตายาวงอนเป็นกระจุกดุจน้ำค้างบนยอดหญ้า ดูแล้วให้น่าทะนุถนอมยิ่งนัก ปู้เฉินเดินมาหยุดหน้าประตูสองรอบแล้ว เขารู้ดีและได้ยินชัดเต็มสองรูหูหากยามนั้นธนูง้างคันศรแล้วยากจะเลิกกลางคัน เขาถอนหายใจแผ่วเบาค่อยคลายอ้อมกอดก้มลงจูบซับน้ำตาออกให้ทั้งสองข้างแล้วลุกออกจากตั่งนอนจัดผ้าห่มให้คลุมร่างที่นอนคว่ำหน้าแผ่นหลังเปิดเปลือยให้แน่นหนา"เข้ามา"สิ้นเสียงอนุญาตปู้เฉินจึงเปิดประตูด้วยความระมัดระวังยิ่งเพราะเกรงคนที่หลับอยู่หลังม่านโปร่งสีขาวจะตื่นจากนิทรา"นายท่าน""อืม ข้ารู้แล้วเขาออกอาการเช่นไร"จื่อหลงตอบรับเสียงเบา เดินไปยังหลังฉากกั้นปล่อยให้ปู้เฉินหยิบ

เรื่องราวกลับหาได้เรียบง่ายอย่างที่คิดไม่ รุ่งขึ้นขบวนของขุนพลฉั่วเตรียมเดินทางพร้อมกับกล่องสี่เหลี่ยมขนาดพอดีมือ ด้านล่างมีของเหลวสีแดงซึมผ่านออกมาเล็กน้อยกลิ่นคาวปนกลิ่นสาบสางเหม็นเน่าฉุนโชยมาเป็นระยะ แน่นอนด้านในคือหัวของจอมโจรชื่อดังจวิ้นจื่อหลงนั่นเอง เขาจะต้องนำหัวของโจรใจบาปผู้นี้ไปถวายแด่ฮ่องเต้เพื่อยืนยันถึงความสำเร็จที่สามารถปราบเจ้าโจรชั่วได้ ขณะที่เตรียมจะเดินทางมีทหารส่งข่าววิ่งกระหืดกระหอบพุ่งเข้ามาคุกเข่าตรงหน้า จื่อหลงหรี่ตามองทหารผู้นั้นด้วยสายตาหวาดระแวงและไม่ไว้ใจ เหตุใดทหารสองนายนี้จึงปรากฏตัวขึ้นที่นี่ เขาปรายหางตาเล็กน้อยแทบไม่รู้สึกไปยังปู้เฉินเพื่อส่งสัญญาณให้คนของเขาไปสืบเรื่องราวให้กระจ่าง"เกิดเรื่องอันใดขึ้น"ขุนพลฉั่วถามเสียงเข้มข่มคนของตนที่กำลังตื่นตระหนกให้สงบลง"เกิดเหตุปล้นสะดมขอรับ มีคนกล่าวว่าเป็นจอมโจรจวิ้นจื่อหลง"ขุนพลฉั่วชะงัก จื่อหลงเองก็ชะงักเช่นกัน คราวนี้เขาหันไปหาปู้เฉินทั้งตัวทิ้งสายตามีคำถามเอาไว้บนใบหน้า ปู้เฉินส่ายหน้าเพียงเล็กน้อย"เกิดเรื่องบ้านี่ขึ้นได้อย่างไร ใครบอกเจ้าว่ามันคือจอมใจบาปนั่น"ขุนพลฉั่วถาม"เราจับคนของมันได้ขอรับ ให้บังเ

ฟ่านเสวียนจับสังเกตใบหน้าคร้ามเคร่งขรึมตรงหน้าด้วยความฉงนในใจพลางนึกสงสัยว่าเหตุใดคนผู้นี้ถึงได้ดูห่วงใยเขามากมายขนาดนั้น ไยถึงดูคล้ายผูกพันกันมาเนิ่นนานเขาเองก็นึกไม่ออกว่าเคยรู้จักคนผู้นี้จากไหนมาก่อน"เจ้า..เป็นห่วงข้าหรือ"เขาถามเสียงอ่อน มองดูใบหน้าดำทะมึนด้วยสายตาอ่อนโยน นานแค่ไหนกันแล้วนะที่มีคนคอยห่วงใยเขาเช่นนี้ ไม่ว่าจะเป็นท่านพ่อหรือพี่สาวนั้นต่างก็ถือยศถือศักดิ์ ยิ่งตอนนี้บ้านของเขาเกี่ยวข้องกับราชวงค์ชั้นสูงยิ่งต้องตระหนักให้มั่นว่าจะต้องมิทำเรื่องให้ต้องด่างพร้อยต่อวงตระกูลเป็นอันขาด เพียงแค่คิดเขาก็อดถอนหายใจไม่ได้ นับว่ายามนี้เขาต้องแบกเขาไท่ซานเอาไว้บนบ่าแล้ว"คนโง่งมเท่านั้นที่จะไม่คิดเป็นห่วงผู้ภรรยาของตนเอง ข้ากับเจ้าเป็นอะไรกันเจ้าลืมไปแล้วรึ หรือเจ้าไม่อยากจะจดจำมัน"จื่อหลงถามเสียงเข้มด้วยความรู้สึกปวดร้าวในอก เขาหน้าซับสีทันทีเมื่อได้ยินคำตัดพ้อนั่น คนอะไรเหตุใดหน้าจึงหนากว่ากำแพงกล้าพูดเรื่องราวเช่นนี้โดยไม่รู้จักอับอายผู้อื่น"ข้ามิใช่ไม่อยากจดจำ แต่ว่าเพียงแค่ข้าเผลอเรอไม่ระมัดระวังเท่านั้น เจ้าจะห่วงเกินไปหรือเปล่ามันหาใช่เรื่องหนักหนาสักหน่อย"จื่อหลงถอนหายใจ

มือที่กำลังจะเอื้อมไปรั้งแขนของฝ่ายตรงข้ามให้กลับมายืนข้างตัวกลับทิ้งลงแนบลำตัว มองอีกฝ่ายโวยวายเดินไปมาและทำท่าทางรังเกียจตัวเขาจนเห็นได้ชัด"เสี่ยวเสวียน...อย่าทำเช่นนี้"น้ำเสียงกระซิบแหบพร่าดวงตาเจ็บช้ำ ปู้เฉินที่กลับมาจากการสั่งการให้เหล่าลูกน้องของตนไปจัดการตามความต้องการเหินตัวเองเข้ามาหยุดตรงหน้าประตูก่อนจะกระแอมเสียงให้คนด้านในรู้ว่าตนอยู่หน้านี้แล้ว"ปู้เฉินเข้ามาเถอะ"น้ำเสียงแหบแห้งของจื่อหลงทำให้ปู้เฉินรีบผลักประตูเข้ามาด้วยความเร่งร้อน"เกิดเรื่องอะไร..."ปู้เฉินหยุดคำพูดคาอยู่ในปาก มองดูสภาพของเจ้านายตนและฟ่านเสวียนได้แต่ลอบตื่นตระหนกในใจ"นำท่านเสนาบดีฟ่านเสวียนกลับเมืองหลวง ระดับการป้องกันสูงสุด ดูแลเขาให้ดี"จื่อหลงสั่งด้วยน้ำเสียงเข้มก่อนจะทะยานตัวเองออกไปทางหน้าต่างหายลับไปในเสี้ยวลมหายใจทิ้งให้คนที่ยืนต่างความคิดมองหน้าต่างว่างเปล่ามีเพียงสายลมสายหนึ่งวูบหายออกไปเท่านั้น"เกิดเรื่องใดขึ้นขอรับ"ปู้เฉินถามเสียงหนัก ฟ่านเสวียนเองก็ใบหน้าไร้สีเลือดมือข้างหนึ่งเกาะขอบโต๊ะเอาไว้แน่น"พวกเจ้ามันโจรกบฏทรยศแผ่นดิน ยังมีหน้ามากล่าวกับข้าได้อีกหรือ"เพียงเท่านี้ปู้เฉินก็พอจะเดาเร